ฝนตกกับร่มคันเดียว

"นี่คุณ... จะเบียดเข้ามาอีกทำไมเนี่ย ร่มก็มีแค่นัน้ จะตกท่ออยู่แล้วนะ!" เสียงโวยวายเบาๆ ของพายดังแข่งกับเสียงเม็ดฝนที่เทกระหน่ำลงมาอย่างไร้ความปรานี บริเวณป้ายรถเมล์หน้าคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในยามเย็นนี้ แทบจะกลายเป็นเกาะร้างขนาดย่อมๆ เนื่องจากปริมาณน้ำที่ท่วมขังจนระบายไม่ทัน และแน่นอนว่าในสถานการณ์คับขันแบบนี้ คนที่ยืนกางร่มพับสีดำคันกะtทัดรัดบังฝนให้เธออยู่ ก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเรย์—ตัวตึงประจำคณะที่ชอบโผล่มาถูกจังหวะ (หรือจงใจมา) ทุกที "ก็ถ้าผมไม่เบียดเข้ามา... ไหล่ข้างขวาของคุณก็จะเปียกหมดน่ะสิครับ คุณอักษรฯ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงยียวนตามเคย ใบหน้าหล่อเหลาเปื้อนหยดน้ำฝนเล็กน้อยดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ ดวงตาคมกริบเหลือบมองพายที่หดไหล่หนีความเย็นเยียบจนตัวลีบ "อีกอย่าง ร่มคันนี้มันไม่ได้เล็กนะ แต่คุณต่างหากที่ตัวนิดเดียว... ทำไม ไม่ยอมกินข้าวเหรอ ถึงได้ปลิวลมง่ายจัง" "ยุ่งน่า! ฉันจะตัวเล็กหรือตัวใหญ่ก็เรื่องของฉัน ปล่อยเลยนะ จะเดินไปขึ้นแท็กซี่เองแล้ว" พายทำท่าจะก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับสายฝนข้างนอกด้วยความหงุดหงิด ทั้งเรื่องโปรเจกต์แปลกๆ จากตอนที่แล้วที่ยังคาใจ และท่าทีเจ้าเล่ห์ของคนข้างๆ ที่ขยับเข้ามาใกล้เสียจนความอบอุ่นจากร่างกายของเขาแผ่ซ่านทะลุกระเป๋าเสื้อกันหนาวเข้ามา หมับ! ทว่ายังไม่ทันที่เรียวขาภายใต้กระโปรงพลีทจะได้ก้าวพ้นร่มเงา ข้อมือเล็กก็ถูกปลายนิ้วอุ่นๆ ของเรย์คว้าเอาไว้เสียก่อน แรงดึงเบาๆ แต่หนักแน่นทำให้เธอเซถลาเข้าไปชนแผ่นอกกว้างของเขาอย่างจัง กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นฝนจางๆ ลอยเข้าจมูกจนพายต้องรีบกักลมหายใจ "จะบ้าเหรอ เปียกฝนตอนนี้เดี๋ยวก็ไข้กินพอดี" เรย์ถอนหายใจยาว พลางใช้มืออีกข้างขยับร่มให้บังลมฝนที่สาดส่องเข้ามาทางด้านข้างให้มิดชิดยิ่งขึ้น ดวงตาที่มักจะพราวระยับด้วยความขี้เล่นเมื่อครู่ กลับฉายแววจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง จนพายเผลอชะงักไป "เรื่องโปรเจกต์วันนั้น... ที่ทำให้คุณตกใจ ผมขอโทษก็แล้วกันครับ พาย" สรรพนามและน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปกะทันหันทำเอาหัวใจเจ้ากรรมของพายกระตุกวูบ เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาผ่านม่านฝนสีเทา ระยะห่างระหว่างกันตอนนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจของอีกฝ่าย "คุณ... รู้ได้ยังไงว่าฉันคิดเรื่องนั้นอยู่?" พายถามเสียงแผ่ว ความหวาดระแวงจากคำเตือนและบรรยากาศกดดันในห้องสมุดเมื่อวานยังคงติดค้างอยู่ในสมอง "ก็คุณแสดงออกทางสีหน้าชัดเจนซะขนาดนั้น อ่านง่ายยิ่งกว่าหนังสือเด็กประถมอีก" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ พลางใช้นิ้วมืออีกข้างที่ว่างอยู่ปัดปอยผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ สัมผัสแผ่วเบานั้นทำเอาพายถึงกับแข็งทื่อ สมองประมวลผลไม่ทัน "ไม่ต้องกลัวหอะไรหรอกน่า... ต่อให้มีเรื่องบ้าอะไรเกิดขึ้น ผมก็ไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสงบสุขของยัยขาประจำห้องสมุดคนนี้หรอก" "ใครบอกว่าฉันกลัวกันล่ะ... แล้วก็เลิกแตะเนื้อต้องตัวสักที!" พายรีบถอยหลังกรูดจนหลังชนกับป้ายโฆษณา ถึงปากจะปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ใบหน้าร้อนผ่าวและสองแก้มที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหูก็ฟ้องชัดเจนว่าเธอ "แพ้ทาง" รอยยิ้มและสายตาอบอุ่นของเขาเข้าให้อย่างจังแล้ว ในจังหวะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความเงียบงันที่มีแค่เสียงฝนเป็นแบ็กกราウンド หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของเรย์ก็สั่นครืนขึ้นมาขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบขึ้นมาดู ปลายสายคือ "ต้น" เพื่อนสนิทจอมเสือกที่ส่งข้อความรัวเข้ามาไม่ยั้ง *(แชตจาก: ไอ้ต้นหน้าปลาหมึก)* *ต้น:* [ไอ้เรย์! ถึงไหนแล้ววะ ฝนตกหนักชิบหาย มึงเทคแคร์น้องพายดีๆ ล่ะ อย่าเพิ่งปล้ำน้องเขากลางป้ายรถเมล์นะเว้ย!] *ต้น:* [เออ นึกขึ้นได้... เรื่องเอกสารที่อาจารย์ฝากสืบวันนั้น ระวังตัวไว้หน่อยนะเว้ย มีคนจ้องเล่นงานคณะเราอยู่] เรย์กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ รอยยิ้มขี้เล่นเมื่อครู่เลือนหายไปชั่วพริบตา เหลือเพียงความเคร่งขรึมที่ฉายชัดขึ้นในแววตา เขาเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันมามองพายที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยความสงสัย "มีอะไรรึเปล่า?" พายเอ่ยถามด้วยความระแวง เมื่อเห็นสีหน้าเปลี่ยนไปของเขา "เปล่าครับ..." เรย์ระบายยิ้มบางๆ ออกมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นรอยยิ้มที่ดูปกป้องและอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา "แค่คิดว่า... ฝนตกแบบนี้ รถน่าจะติดยาวเลยล่ะครับ" พูดจบ เขาก็ขยับร่มเข้ามาใกล้เธออีกนิด พร้อมกับยื่นมือออกมาตรงหน้า "เดินไปหาอะไรร้อนๆ กินกันก่อนไหมครับ? ผมเลี้ยงเอง... ถือเป็นการไถ่โทษเรื่องที่คุณต้องมาเครียดกับงานของผมก็แล้วกัน" พายมองมือที่ยื่นมาตรงหน้าสลับกับใบหน้ายิ้มแย้มกวนประสาทของเขา หัวใจเจ้ากรรมเต้นรัวจนกลกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยินมัน และก่อนที่เธอจะทันได้ปฏิเสธ นิ้วเรียวของเธอก็เผลอยื่นไปแตะปลายนิ้วของเขาโดยไม่รู้ตัวเสียแล้ว ขณะเดียวกัน ที่หน้าจอโทรศัพท์ของเรย์ซึ่งวางคว่ำไว้บนเบาะกระเป๋า ข้อความสุดท้ายจากกลุ่มแชตลับที่เพิ่งเด้งขึ้นมาเตือน โดยที่เขายังไม่ได้กดเปิดอ่าน กลับซ่อนความลับบางอย่างที่อาจจะเปลี่ยนความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งคู่ไปตลอดกาล... *(ข้อความแจ้งเตือนจากเบอร์แปลก):* [ระวังตัวไว้... คนที่เธออยู่ด้วยตอนนี้ ไม่ใช่แค่เด็กสถาปัตย์ธรรมดาอย่างที่เธอคิด] โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาโดเนทหัวใจและคอมเมนต์ให้กำลังใจชาพีชคนนี้เสมอนะคะ รักนะคะ!