พายโวยวายเมื่อโดนแกล้ง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะไม้ตัวยาวในมุมลับตาคนของห้องสมุดคณะอักษรศาสตร์ยังคงสว่างวาบ... ข้อความจากเบอร์แปลกปริศนายังคงสะท้อนอยู่ในม่านตาของพายอย่างเด่นชัด *[ระวังตัวไว้... คนที่เธออยู่ด้วยตอนนี้ ไม่ใช่แค่เด็กสถาปัตย์ธรรมดาอย่างที่เธอคิด]* หัวใจดวงน้อยกระตุกวูบ ความเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นมาจากปลายนิ้วไล่ลามไปถึงต้นคอ ในขณะที่ร่างสูงโปร่งของเรย์ในเสื้อช็อปสีเข้มตัวเก่ง กำลังเดินฮัมเพลงอารมณ์ดีถือแก้วชาไทยใส่วิปครีมพูนๆ กลับมาจากการไปซื้อน้ำให้เธอ โดยไม่รู้เลยว่าบรรยากาศรอบตัวพายในวินาทีนี้มันดิ่งลงเหวไปไกลแค่ไหนแล้ว "อ้าว หน้าซีดเป็นไก่ต้มเลย ยัยหนอนหนังสือ ใครทำอะไรแม่ประคุณเอ้ย หรือว่าอ่านนิยายดราม่าตับพังจนอินจัดล่ะเนี่ย" เรย์ย่อตัวลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาอยู่ในระนาบเดียวกับเธอ รอยยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์และความเจ้าเล่ห์นิดๆ ฉายชัดอยู่ในดวงตาคู่คมคายนั้น ปกติแล้วพายคงจะอดยื่นมือไปหยิกแขนเสื้อเขาหรือโวยวายใส่ความกวนประสาทนี้ไปแล้ว แต่ทว่า... ปลายนิ้วที่เย็นเฉียบของเธอกลับกำโทรศัพท์มือถือแน่นจนข้อต่องอขาวซีด "เรย์..." เสียงของพายแหบพร่าอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตที่มักจะสุกใสเวลากำลังเถียงกับเขา กลับเต็มไปด้วยความหวาดระแวงและความสั่นไหวที่ปิดไม่มิด "หืม? ว่าไงครับ หน้าเครียดเชียว งั้นคำแรกต้องชิมชาไทยสูตรหวานน้อยแก้วนี้ก่อน รับรองว่าความเครียดจะปลิวหายเหมือนโดนเสกคาถา..." เรย์ยังคงเล่นไม่เลิก เขายื่นหลอดดูดจ่อใกล้ริมฝีปากอิ่มของเธอ ทว่าพายกลับปัดแก้วน้ำในมือเขาออกอย่างแรงจนน้ำชาไทยสีส้มเข้มกระฉอกเลอะโต๊ะไม้เป็นวงกว้าง! *เพล้ง!* (เสียงหัวใจของคนโดนแกล้ง... ไม่สิ เสียงความอดทนของพายขาดสะบั้นลงต่างหาก) "เล่นอะไรอยู่เนี่ย!" พายลุกพรวดขึ้นจนเก้าอี้ไม้ไถليครูดกับพื้นเสียงดังลั่นห้องสมุด เธอหอบหายใจสะท้าน น้ำตาคลอเบ้าด้วยความอัดอั้นตันใจที่สะสมมาตั้งแต่ข้อความปริศนานั้นเด้งขึ้นมา "นายปิดบังอะไรฉันอยู่เรย์!" เรย์ชะงัก รอยยิ้มทะเล้นบนใบหน้าหล่อเหลาหายวับไปในพริบตา ดวงตาคู่คมที่เคยพราวระยับด้วยความขี้เล่น เปลี่ยนเป็นความนิ่งสนิทและจริงจังขึ้นมาทันที เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง บรรยากาศรอบตัวของหนุ่มสถาปัตย์สายกวนคนเดิมพลันแปรเปลี่ยนเป็นความกดดันอย่างประหลาด "เธอเป็นอะไรพาย อยู่ๆ ก็สติหลุด เป็นบ้าอะไรเนี่ย?" เรย์ถามเสียงต่ำ น้ำเสียงมีความไม่เข้าใจเจือปนความหงุดหงิดนิดๆ ที่ถูกปฏิเสธความหวังดี "ฉันเป็นบ้าเหรอ? นายต่างหากที่บ้า! นายเป็นใครกันแน่เรย์..." พายก 📱 โทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วจ่อหน้าเขา "เบอร์นี้มันส่งอะไรมา นายรู้เรื่องนี้ใช่ไหม นายกำลังเล่นเกมบ้าบออะไรอยู่ ทำไม... ทำไมคนอื่นถึงบอกว่านายไม่ใช่แค่เด็กสถาปัตย์ธรรมดา!" ดวงตาของเรย์ไหววูบไปชั่วเสี้ยววินาที—ใช่ ชั่วเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น ก่อนที่เขาจะปรับสีหน้ากลับมาเป็นปกติแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มือหนายกขึ้นมาเสยผมลวกๆ อย่างคนจนปัญญา "โธ่เว้ย... นึกว่าเรื่องอะไร" เรย์พึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวพายที่ถอยหลังกรูดจนสะโพกชนเข้ากับชั้นหนังสือ "อย่าเข้ามานะ!" พายโวยวายเสียงสั่น เธอพยายามจะผลักอกแกร่งของเขาออก แต่เรย์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวได้อย่างง่ายดาย ส่วนมืออีกข้างก็ยกขึ้นมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนให้อย่างเบามือ—สัมผัสที่อ่อนโยนและคุ้นเคยนี้ ยิ่งทำให้ขอบตาของพายร้อนผ่าว "ยัยทึ่มเอ๊ย... ใครส่งอะไรมาเธอก็เชื่อหมดเลยหรือไง หหือ?" เรย์ก้มหน้าลงมาจนหน้าผากของเราแทบจะชิดกัน ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ริมแก้ม ทำให้พายหัวใจเต้นรำด้วยความโกรธปนสับสน "ฉันก็คือเรย์... เด็กสถาปัตย์ปีสาม ที่นั่งกินข้าวแกงกะหรี่ร้านป้าอ้วนข้างมอ แล้วก็... กำลังตามจีบเด็กอักษรขี้โวยวายคนนี้อยู่ไงครับ" "คนโกหก! นายมีลับลมคมใน นายมีเรื่องอื่นซ่อนอยู่ นายไม่ใช่แค่..." "ถ้าฉันบอกว่า... ตัวตนอีกด้านของฉันมันอันตรายเกินกว่าที่เธอจะมารู้ล่ะ เธอยังจะอยากไล่ต้อนฉันอยู่อีกไหมพาย?" เรย์กระซิบเสียงพร่าข้างใบหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่มักจะใช้หยอกล้อในเวลาปกติ บัดนี้กลับเจือไปด้วยความจริงจังและดาร์กจนพาย ขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "นะ... นายหมายความว่ายังไง" "หมายความว่า... เธอดื้อมากเกินไปแล้วนะ ยัยตัวเล็ก" เรย์ยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบที่ทำให้พายรู้ตัวว่าเธอกำลังตกหลุมพรางความเจ้าเล่ห์ของเขาเข้าให้อีกแล้ว "ในเมื่ออยากรู้นัก งั้นคืนนี้... ไปพิสูจน์ความจริงกับฉันที่คอนโดฯ ดีไหมล่ะ อยากรู้ไม่ใช่เหรอว่าฉันซ่อนความลับอะไรไว้บ้าง หืม?" "ไอ้คนบ้า! ไอ้คนฉวยโอกาส! ใครจะไปกับนาย!" พายแว้ดใส่สุดเสียง หน้าแดงแจ๋ด้วยความโกรธและเขินอายจนแทบจะระเบิด เธอดิ้นเร่าๆ ในอ้อมแขนของเขา แต่ยิ่งดิ้น เรย์ก็ยิ่งกระชับวงแขนให้แน่นขึ้น จนแผ่นอกบางแนบชิดกับอกแกร่งของเขา ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังยื้อยุดกันด้วยความชุลมุนและเสียงโวยวายเบาๆ ของพาย สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาร่างสูงโปร่งของใครบางคนกำลังก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงมุมลับตาของชั้นหนังสือ... เงาร่างนั้นสวมฮู้ดสีดำสนิทบังใบหน้ามิดชิด แต่กลิ่นน้ำหอมฉุนกึกคุ้นจมูกลอยมาแตะนาสิกเสียก่อน เรย์ชะงักกึก สีหน้าขี้เล่นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันอย่างน่ากลัว เขาดึงพายเข้ามาหลบอยู่ด้านหลังแผ่นหลังกว้างของตัวเองทันที พร้อมกับที่บุคคลปริศนากล่าวทักทายด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเย็นยะเยือก "เล่นละครรักกุ๊กกิ๊กกันพอหรือยังครับ... คุณชายเรย์ หรือควรจะบอกว่า... ทายาทคนโตของตระกูลมาเฟียใหญ่ที่กำลังหนีการแต่งงานคลุมถุงชนกันแน่?" พายเบิกตากว้าง หัวใจหยุดเต้นไปสามวินาที สมองขาวโพลนเมื่อความจริงข้อแรกถูกเฉลี่ยออกมาจากปากของคนแปลกหน้า—และเรย์... ผู้ชายที่เธอเพิ่งด่ากราดไปเมื่อกี้ ไม่ใช่แค่เด็กสถาปัตย์ธรรมดาอย่างที่เธอคิดจริงๆ ด้วย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความวุ่นวายของยัยพายและนายเรย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!