แผนง้อฉบับเรย์

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก! เสียงเคาะประตูห้องพักหมายเลข 404 ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในยามค่ำคืน พายที่เพิ่งล้างหน้าล้างตาเสร็จหมาดๆ และกำลังนั่งจมอยู่กับกองชีทสรุปวิชาภาษาศาสตร์ ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ใครกันนะมารบกวนเวลานอนของคนสวยเอาป่านนี้ เธอก้าวเท้ากระแทกกระทั้นไปที่หน้าประตูด้วยความหัวเสีย มือเรียวบิดลูกบิดแล้วกระชากเปิดออกกว้างโดยไม่คิดจะส่องตาแมวสักนิด "บอกกี่ครั้งแล้วว่าพัสดุให้วางไว้ที่..." คำพูดทุกคำถูกกลืนหายไปในลำคอทันที เมื่อภาพเบื้องสายตาไม่ใช่พนักงานส่งของอย่างที่คิด แต่เป็นร่างสูงโปร่งในชุดฮู้ดสีดำคุ้นตา เส้นผมยุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการโดนลมตี และที่สำคัญที่สุดคือ... รอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งมาให้จนตาหยี พร้อมกับกลิ่นหอมหวานละมุนของเครปเค้กชาไทยที่ลอยเตะจมูก เรย์ยืนถือกล่องขนมปักเทียนเล่มจิ๋วไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างเกาหัวแกรกๆ ด้วยท่าทางที่พยายามทำเป็น "ชิล" แต่หูทั้งสองข้างกลับแดงแจ๋จนสังเกตเห็นได้ชัด "เอ่อ... คือว่า... พอดีห้องฉันไฟดับอ่ะพาย แล้วในตู้เย็นมีเค้กชาไทยร้านโปรดเธออยู่พอดี กลัวมันละลาย ก็เลย... เอามาฝาก" เรย์เอ่ยเสียงอ่อย ผิดลุคสถาปัตย์ตัวตึงผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนลิบลับ พายยืนอ้าปากค้าง สมองที่ประมวลผลเรื่องยากๆ มาทั้งวันพังพาบลงในพริบตา ความโกรธเคืองเรื่องตัวจริงเสียงจริงของตาบ้านี่เมื่อตอนเย็นถูกแทนที่ด้วยความงุนงงระคนตกใจ เธอกวาดสายตามองชุดนอนลายเป็ดน้อยของตัวเองสลับกับกล่องขนมในมือเขา แล้วเผลอเสียงดังใส่ตามสัญชาตญาณ "นาย! มาทำไมเนี่ย! แล้วรู้ห้องฉันได้ไงยะ!" "อ้าว ก็ถามต้นมาดิ ถามยากซะที่ไหนล่ะเพื่อนรักตัวดี" เรย์ลอยหน้าลอยตาตอบ พร้อมกับสอดแทรกตัวเข้ามาในห้องของเธอหน้าตาเฉย แบบที่ไม่รอให้อนุมัติสักนิด "โหน... ห้องหอมจังวะ มีกลิ่นชีทหนังสือสอบด้วย ตั้งใจเรียนจังนะเด็กเร่งเกรด" "ใครให้เข้ามา! ออกไปเลยนะเรย์! นายคิดจะทำอะไรเนี่ย!" พายโวยวายเสียงหลง มือเล็กพยายามผลักอกแกร่งให้ออกไปนอกห้อง แต่มีหรือที่แรงแมวอย่างเธอจะสู้แรงช้างสารของพ่อหนุ่มสถาปัตย์ปี 3 ได้ เรย์เพียงแค่ก้าวถอยหลังเบาๆ แล้ววางกล่องขนมลงบนโต๊ะหนังสือที่มีกองกระดาษระเกะระกะทันที "ไม่ได้จะทำอะไรสักหน่อย แค่จะมาง้อ..." เสียงทุ้มแผ่วลงเบาๆ จนแทบกระซิบ เรย์หันกลับมาสบตาเธอนิ่ง ดวงตาคมกริบที่มักจะมีแววหยลอกล้อเป็นประจำยามนี้กลับฉายแววความจริงจังบางอย่างจนพายเผลอกลั้นหายใจ "เรื่องเมื่อตอนเย็น... ที่ไม่ได้บอกความจริงตั้งแต่แรก ฉันขอโทษนะพาย ไม่ได้ตั้งใจจะหลอก... แค่สนุกเวลาเห็นเธอทำหน้ายุ่งๆ ใส่เฉยๆ หรอกน่า" "นั่นยิ่งแย่ใหญ่เลยนะยะ!" พายกอดอกเชิดหน้าหนี พยายามซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นทีละน้อย เธอเกลียดตัวเองเวลาที่หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะให้กับคำแก้ตัวหน้ามึนแบบนี้ "นายมันนิสัยเสียที่สุด เรย์! ทั้งกวนประสาท ทั้งเจ้าเล่ห์ แถมยังชอบปั่นหัวฉันเล่นอยู่เรื่อย!" "ก็ถ้าไม่ทำแบบนั้น แล้วเด็กเนิร์ดแถวนี้จะยอมชายตาแลคนอย่างฉันเหรอ?" เรย์ย่างสามขุมเข้าไปใกล้ทีละก้าว จนพายต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือด้านหลัง พื้นที่ส่วนตัวเริ่มแคบลงทุกทีเมื่อเขายกมือทั้งสองข้างขึ้นมาค้ำยันชั้นหนังสือไว้ เป็นการกักขังเธอให้อยู่ในอ้อมแขนกลายๆ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นสะอาดๆ ทำให้พายสมองตื้อตันไปหมด เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างเอาเรื่อง แต่กลับต้องแพ้ให้กับนัยน์ตาพราวระยับคู่นั้น "ถอยไปเลยนะ! ไม่งั้นฉัน... ฉันจะฟ้องมีนา" พายขู่เสียงสั่น แม้จะรู้ว่ามันไม่ได้ช่วยอะไรเลยสักนิด "ฟ้องมีนาเหรอ? มีนาตานั่นกำลังงดงามอยู่ในโลกส่วนตัวกับไอ้ต้นโน่น ไม่ว่างมาช่วยหรอกครับคุณหญิง" เรย์อมยิ้มกริ่ม โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน พายหลับตาปี๋ด้วยความตื่นตระหนก หัวใจเต้นรัวระรัวเหมือนกลองชุด จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'Ping!'* เรย์ชะงัก เลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะผละตัวออกไปหยิบมือถือหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมา พายลืมตาขึ้นอย่างโล่งอกแต่ก็ต้องขมวดคิ้วเมื่อเห็นสีหน้าของเรย์เปลี่ยนไปทันที ชายหนุ่มก้มมองหน้าจอ สลับกับมองหน้าเธอด้วยแววตาแปลกประหลาดที่เธออ่านไม่ออก นิ้วเรียวกดพิมพ์ยิกๆ ลงบนหน้าจออย่างรวดเร็วราวกับกำลังรีบอร์สอะไรบางอย่าง พายยังไม่ทันได้อ้าปากถาม เรย์ก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเธออีกครั้ง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่หายวับไปกับตา เหลือเพียงรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความอันตรายบางอย่าง "อะไรของนาย มองหน้าฉันแบบนี้มีอะไรฮึ?" พายถามเสียงห้วน กลบเกลื่อนความประหม่า เรย์ไม่ตอบทันที เขาเพียงแต่กดส่งข้อความบางอย่างในแชตที่เขากำลังพิมพ์ค้างอยู่ แล้วกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์เก็บใส่กระเป๋ากางเกงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวเข้าไปประชิดตัวเธออีกครั้งด้วยความเร็วที่พายตั้งรับไม่ทัน "พาย..." เสียงทุ้มต่ำเอמהกระซิบชิดริมหูจนขนลุกซู่ "เมื่อกี้... ฉันเผลอกดส่งแชตสารภาพรักไปหากลุ่มรวมคณะอักษรฯ ของเธอแทนที่จะส่งให้ไอ้ต้นว่ะ..." "วะ... ว่าไงนะ?!" พายเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนในเสี้ยววินาที หวังว่ารี้ดเดอร์ของ "ชาพีชหวานน้อย" จะไม่ทุบจอโทรศัพท์นะตะเอง เจอกันตอนหน้าค่ะ!