คำสารภาพกึ่งหยอก

"วะ... ว่าไงนะ?!" เสียงอุทานของพายดังลั่นจนโต๊ะอ่านหนังสือมุมอับในห้องสมุดคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์แทบสะเทือน โชคดีที่โซนนี้ค่อนข้างปลอดผู้คน ไม่อย่างนั้นบรรณารักษ์หน้าดุคงเดินถือไม้บรรทัดมาเคาะโต๊ะเตือนเสียงดังไปแล้ว มือเรียวบางที่กำลังถือปากกาเน้นข้อความถึงกับสั่นระริก ปากกาแท่งโปรดกลิ้งหลุดจากปลายนิ้วตกลงไปกระทบพื้นเสียงดัง *ก๊อก* แต่เจ้าตัวกลับไม่มีสติพอจะก้มลงไปเก็บ ตรงหน้าของเธอ... เรย์ หนุ่มสถาปัตย์ปีสามเจ้าของรอยยิ้มเจ้าเล่ห์และดวงแพรวพราว กำลังท้าวคางมองมาด้วยแววตาที่พายคาดเดาความหมายไม่ได้ ปกติแล้วหมอนี่ชอบหยอดคำหวานใส่เธอจนชินชา เหมือนพวกขี้เล่นที่ว่างงานแล้วหาเรื่องแกล้งเด็กอักษรฯ ไปวันๆ แต่วินาทีที่ก้มตัวกระซิบประโยคเมื่อครู่ข้างใบหู... น้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจังจนน่ากลัวนั่น มันไม่ใช่เรย์คนเดิมที่เธอรู้จัก *(หรือว่ากินยาผิดสำแดงมาวะเนี่ย)* พายคิดในใจ สมองขาวโพลนประมวลผลไม่ทัน "ตกใจเบอร์นั้นเลยเหรอเด็กน้อย" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เขายืดตัวตรงขึ้น รอยยิ้มมุมปากกลับมาเป็นทรงกวนประสาทแบบที่เธอคุ้นเคย ชายหนุ่มก้มลงเก็บปากกาแท่งที่ตกอยู่ขึ้นมาวางคืนบนโต๊ะให้ "ทำหน้าเหมือนเห็นผีไปได้ หน้าตาหล่อๆ แบบฉัน เป็นผีก็คงเป็นผีที่งานดีที่สุดในมหาลัยแล้วล่ะ" "นาย... นายพูดบ้าอะไรเนี่ยเรย์!" พายรีบดึงสติตัวเองกลับมา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความโกรธ ความตกใจ หรือเพราะความเขินที่พยายามซ่อนไว้จนสุดชีวิต เธอกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ "เล่นอะไรไม่รู้เรื่อง คนกำลังตั้งใจอ่านหนังสือสอบอยู่เห็นไหม!" "ใครเล่น?" เรย์เลิกคิ้วหนาขึ้นข้างหนึ่ง ดวงตาคู่คมจ้องมองตรงมาที่เธอราวกับจะทะลุเข้าไปในความคิด "ฉันดูเหมือนคนกำลังเล่นอยู่เหรอพาย?" บรรยากาศรอบตัวเหมือนจะอุณหภูมิสูงขึ้นเฉียบพลัน เสียงแอร์ในห้องสมุดที่เคยดังหึ่งๆ กลับเงียบหายไปในโสตประสาท เหลือเพียงเสียงหัวใจของพายเองที่เต้นโครมครามจนดังกว่าปกติ *ตึกตัก ตึกตัก*... รอยยิ้มมุมปากของเรย์หายไปแล้ว แทนที่ด้วยแววตานิ่งสนิทที่จริงจังเสียจนพายต้องเบนสายตาหนี ไปมองกองหนังสือตรงหน้าแทน ให้ตายเถอะ... ผู้ชายคนนี้อันตรายเกินไปแล้วนะ! "ก็... ก็นายชอบหยอด ชอบแกล้งฉันตลอดนี่นา ใครจะไปรู้ว่าอันไหนจริงอันไหนเล่น" พายอ้อมแอ้มตอบเสียงเบาลงโดยไม่รู้ตัว ความมั่นใจที่เคยมีหายไปไหนหมดก็ไม่รู้ ยิ่งเวลาที่เรย์เงียบและมองมาด้วยสายตาแบบนี้ เธอก็มักจะกลายเป็นฝ่ายแพ้ทางแล้วทำตัวไม่ถูกทุกที "งั้นก็ฟังไว้นะ... ที่พูดเมื่อกี้" เรย์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนพายต้องเอนหลังหนีแทบจะติดพนักเก้าอี้ "ไม่ได้หยอด ไม่ได้แกล้ง และไม่ได้ซ้อมบทละคร... ฉันจีบอยู่ รู้ตัวซะบ้างยัยขาประจำ" *ตูม!* เหมือนมีระเบิดลูกยักษ์มาลงกลางใจ พายรู้สึกเหมือนเลือดสูบฉีดขึ้นมาบนใบหน้าจนร้อนฉ่าไปหมด ทั้งเขิน ทั้งอาย ทั้งสับสนจนอยากจะมุดแผ่นดินหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่ในขณะเดียวกัน ลึกๆ ในอกข้างซ้ายกลับมีผีเสื้อนับร้อยตัวบินวนกันวุ่นวาย *(บ้าไปแล้ว... นี่เขาเอาจริงเหรอเนี่ย!)* "อะ... อะไรเล่า จู่ๆ ก็มาพูดอะไรแบบนี้ ใครจะไปตั้งตัวทันวะ!" พายโวยวายกลบเกลื่อน น้ำเสียงสั่นเครือจนน่าอนาถ เธอรีบกวาดสมุดหนังสือบนโต๊ะใส่กระเป๋าเป้แบบลวกๆ "ฉัน... ฉันต้องไปแล้ว! มีนารออยู่ที่โรงอาหาร นัดกันไว้แล้วว่าจะไปกินข้าว!" เรย์ไม่ได้ขัดขวาง เขาเพียงแต่นั่งกอดอกมองท่าทางลนลานของเธอด้วยรอยยิ้มเอ็นดูระคนขบขัน ดวงตาส่อประกายความเจ้าเล่ห์เช่นเคย "รีบเหรอ หรือว่าเขินจนทนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วกันแน่ หื้ม?" "ใครเขิน! ไม่มี๊! ประสาท!" พายเสียง The Loudest ประชดกลับทันที ก่อนจะสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นบ่าแล้วหันหลังเดินจ้ำอ้าวหนีออกมาจากตรงนั้นด้วยความเร็วแสง ขาเรียวก้าวฉับๆ ออกจากห้องสมุดแทบจะไม่คิดชีวิต หัวใจเจ้ากรรมก็ยังเต้นแรงไม่ยอมหยุดหย่อนจนเธอต้องยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเอง ให้ตายสวะ! คนอะไร... ปั่นหัวเก่งเป็นบ้า! เดินหนีออกมาได้ไกลพอสมควรจนถึงโซนทางเดินเชื่อมตึกคณะ พายก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อมีมือปริศนาเอื้อมมาแตะที่ไหล่จากด้านหลัง "เฮ้ย! ยัยพาย! เดินใจลอยเป็นวิญญาณเร่ร่อนมาจากไหนเนี่ย เกือบชนเสาตึกตายแล้วมั้งนั่น" เสียงคุ้นเคยของมีนา เพื่อนสนิทสาวมั่นดังขึ้น พร้อมกับสายตาจับผิดที่มองสำรวจเพื่อนรักหัวจรดเท้า พายกะพริบตาปริบๆ หายใจเข้าออกลึกๆ เพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ (ถึงแม้ว่าแก้มจะยังแดงแจ๋อยู่ก็เถอะ) "มีนา! เกือบตายจริงๆ นั่นแหละ..." พายคว้าแขนเพื่อนสนิทไว้แน่น ทำท่าทางเหมือนคนเจอเรื่องคอขาดบาดตาย "อะไรวะ หน้าตาตื่นเชียว ไปเจอผีสถาปัตย์มาหรือไง" มีนาหัวเราะคิกคัก ยื่นแก้วน้ำชาไข่มุกในมือให้เพื่อน "อ่ะ ดูดซะ จะได้หายขวัญผะวา ว่าแต่... หน้าแดงแจ๋เลยนะ แกไปโดนใครแกล้งมาอีกเนี่ย" พายรับแก้วชานมมาถือไว้ แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากฟ้องเรื่องความกะล่อนของเรย์ เสียงข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันสีเขียวในโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยความหงุดหงิดปนระแวง และพบว่าเป็นข้อความจากเป้าหมายที่เพิ่งวิ่งหนีมาหมาดๆ **Ray_Arch:** *เดินหนีเร็วจัง ขาสั้นแค่นั้นแต่สปีดเป็นชีตาร์เลยนะ* **Ray_Arch:** *อ้อ... แล้วก็เรื่องที่พูดในห้องสมุดเมื่อกี้...* **Ray_Arch:** *ฉันพูดจริงทุกคำนะพาย ไม่ได้ล้อเล่น* พายมองข้อความนั้น ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองตื้อตันไปหมด เธอกำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความหมั่นไส้และเขินอายปะปนกัน แต่จู่ๆ เรย์ก็กด *ยกเลิกข้อความ* ทั้งสองบรรทัดนั้นทิ้งในเสี้ยววินาที! ตามมาด้วยข้อความใหม่ที่ส่งเข้ามาแทนที่... **Ray_Arch:** *ส่งผิดกลุ่ม โทษที* พาย: "..." *(ไอ้บ้านี่! อยากจะทุบให้ตายนัก!)* พายกัดฟันกรอด กำมือถือในมือแน่นจนแทบจะร้าว ถ้าเรย์ยืนอยู่ตรงนี้ รับรองว่าเธอคงเอาน้ำชาไข่มุกในแก้วสาดหน้าเขาจริงๆ แน่ แต่ทว่า... ในจังหวะที่พายกำลังจะพิมพ์ข้อความด่ากลับไปยาวเป็นหางว่าว หน้าจอโทรศัพท์มือถือก็ปรากฏข้อความใหม่เด้งขึ้นมาอีกครั้งจากเรย์ **Ray_Arch:** *ล้อเล่นน่า... ตั้งใจอ่านหนังสือสอบล่ะ ยัยขาประจำ* **Ray_Arch:** *เดี๋ยวตอนเย็น เลี้ยงชาบูไถ่โทษที่ไปกวนประสาท... ห้ามปฏิเสธ ไม่งั้นจะไปตามตื๊อถึงห้องสมุดทุกวันแน่* พายมองหน้าจอค้างไว้ หัวใจที่เพิ่งจะสงบลงกลับเต้นรัวขึ้นมาอีกรอบอย่างไม่มีเหตุผล แก้มใสร้อนผ่าวขึ้นมาอีกระลอกจนมีนาต้องทัก "แก... ยัยพาย ทำไมหน้าแกแดงกว่าเดิมวะ เป็นไข้ป่ะเนี่ย?" พายรีบซุกโทรศัพท์มือถือเก็บใส่กระเป๋า เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่เผลอหลุดออกมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะหันไปแหวใส่เพื่อนกลบเกลื่อน "เปล่าสักหน่อย! ไปกินข้าวกันเถอะ หิวจะตายอยู่แล้ว!" มีนาหรี่ตามองอย่างจับผิด แต่ก็ยอมเดินตามเพื่อนรักไปแต่โดยดี โดยไม่รู้เลยว่า... ข้อความสุดท้ายที่ถูกส่งมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของพาย กำลังทำให้หัวใจของสาวน้อยผู้รักสงบคนนี้ปั่นป่วนจนแทบไม่เป็นอันอ่านหนังสือสอบปลายภาคไปตลอดทั้งสัปดาห์นี้เสียแล้ว ...และบางที เรย์อาจจะไม่ได้แค่ "หยอกเล่น" อย่างที่เธอกำลังหลอกตัวเองอยู่จริงๆ ก็ได้ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาอมยิ้มและอินไปกับความโบ๊ะบ๊ะนี้นะคะ!