เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้หรอกนะ

"ถามจริง... เรย์ เป็นบ้าอะไร?" ฉันปาปากกาในมือลงบนโต๊ะไม้โอ๊กในห้องสมุดเสียงดังจนโต๊ะข้างๆ สะดุ้งโหยง แต่คนตรงหน้ากลับทำแค่เลิกคิ้วกวนประสาท พลางขยับเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่เราแทบจะเกยกัน "เป็นบ้าที่ชอบเธอไงครับ ถามได้" เรย์พูดหน้าตาย มือหนาของเจ้าตัวถือวิสาสะหยิบหนังสือวรรณคดีวิจารณ์ในมือฉันไปวางไว้ข้างๆ ก่อนจะวาง 'แก้วชาพีช' ที่มีสติกเกอร์รูปแมวหน้ากวนๆ แปะอยู่ลงมาแทนที่ "อย่ามาเล่นลิ้นนะ นี่ห้องสมุด! แล้วนี่อะไร... ชาพีชอีกแล้ว เมื่อวานก็ซื้อมาให้ วันก่อนก็มานั่งเฝ้า" ฉันกดเสียงต่ำ พยายามข่มอารมณ์โวยวายที่กำลังปะทุขึ้นมาเหมือนภูเขาไฟ "เราเป็นเพื่อนกันนะเรย์ ช่วยทำตัวให้มันสมกับคำว่า 'เพื่อน' หน่อย" เรย์หลุดหัวเราะหึในลำคอ ดวงตาคมกริบแบบฉบับคนสถาปัตย์จ้องมองเข้ามาในดวงตาฉันราวกับจะค้นหาอะไรบางอย่าง เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนฉันได้กลิ่นหอมสะอาดๆ ของน้ำยาปรับผ้านุ่มผสมกลิ่นกระดาษเขียนแบบจางๆ "เพื่อนกันเหรอ?" เขาทวนคำเบาๆ น้ำเสียงทุ้มพร่าดูไม่เหมือนเพื่อนเล่นที่ฉันคุ้นเคย "เพื่อนกันเขาจ้องหน้ากันนานๆ แบบนี้ไหมพาย? หรือเพื่อนกันเขาต้องมานั่งเฝ้าหน้าคณะอักษรฯ จนยามจำหน้าได้กันนะ?" "นั่นเพราะนายมันว่างงาน!" ฉันเถียงคอเป็นเอ็น พยายามเบนสายตาหนี แต่หัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นจังหวะรัวผิดปกติเหมือนกลองชุด "ว่างงานหรือตั้งใจมาหากันแน่... หืม?" นิ้วชี้ของเขาจิ้มเบาๆ ที่แก้มฉันอย่างถือวิสาสะ พายเห็นภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ผ่านเงาสะท้อนของกระจกห้องสมุด มีนาเพื่อนสนิทของฉันกำลังยืนเท้าสะเอวอยู่ไม่ไกล สายตาของเธอดูกึ่งโกรธกึ่งขำ ก่อนจะส่งข้อความเข้ามือถือฉันรัวๆ *‘มีนา: พาย! แกจะยอมให้เขาทำแบบนี้ไปถึงไหนเนี่ย ใจคอจะไม่ขัดขืนหน่อยเหรอ ยัยเพื่อนบ้า!’* ฉันเมินข้อความนั่นแล้วถอนหายใจยาว "พอเลยนะ ฉันจะอ่านหนังสือแล้ว ถ้านายไม่หยุดกวน ฉันจะไปฟ้องอาจารย์ว่านายมาใช้พื้นที่ห้องสมุดทำเรื่องไร้สาระ" "ฟ้องเลยครับ บอกอาจารย์ด้วยว่า 'เรย์มันชอบพายมาก' บอกแค่นี้รับรองอาจารย์ท่านสนับสนุนแน่นอน" คำพูดที่ดูเหมือนมุกตลกแต่แฝงไปด้วยความจริงจังทำเอาฉันพูดไม่ออก ฉันมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้เอาคางเกยโต๊ะ จ้องหน้าฉันไม่วางตาเหมือนลูกหมาตัวโตที่จ้องรอของกิน เขาไม่ใช่เรย์จอมกวนประสาทที่ชอบแกล้งฉันให้หัวหมุนเหมือนเมื่อก่อน แต่เป็นเรย์ที่... ดูอันตรายต่อหัวใจอย่างประหลาด "เลิกมองได้แล้ว..." ฉันพึมพำ หน้าร้อนผ่าวจนต้องก้มลงเปิดหนังสือเล่มเดิมซ้ำไปซ้ำมา "ถ้าเลิกมองแล้วพายจะยอมรับรักผมไหมล่ะ?" "ประสาท!" "พายครับ..." เขาเรียกเสียงอ่อย มือเขายื่นมาแตะขอบหนังสือที่ฉันถืออยู่เบาๆ บีบมันไว้อย่างนุ่มนวลจนฉันไม่อาจพลิกหน้าต่อไปได้ "เพื่อนกันไม่ทำแบบนี้หรอกนะ... ที่คอยเป็นห่วงจนนอนไม่หลับ ที่ยอมนั่งวาดแปลนข้ามคืนเพื่อให้เสร็จเร็วๆ จะได้รีบมาส่งพายกลับหอ" ประโยคนั้นทำให้โลกทั้งใบของฉันหยุดหมุน ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาเขา มองเห็นความจริงจังที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มขี้เล่นเสมอมา เขาไม่ได้ล้อเล่น... เขาไม่ได้แค่แกล้ง บรรยากาศรอบข้างดูเงียบงันลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดที่เคยได้ยินชัดเจนกลับเงียบหายไปในความรู้สึกของฉัน เหลือเพียงแค่จังหวะลมหายใจของเราสองคน ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของฉันก็สว่างวาบขึ้นมาพร้อมการแจ้งเตือนจากเรย์... ทั้งที่เขานั่งอยู่ตรงหน้าฉันนี่เอง *เรย์: [ข้อความใหม่] พาย... ถ้าพรุ่งนี้ฉันพูดคำเดิมซ้ำๆ แล้วเธอไม่ปฏิเสธ ฉันจะถือว่าเธออนุญาตให้ฉันจีบแบบจริงจังแล้วนะ* มือฉันสั่นเทาขณะอ่านข้อความนั้น หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ฉันรีบเงยหน้ามองเขา แต่เรย์กลับส่งยิ้มกว้างที่มุมปากพลางหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาแล้วก้มหน้าพิมพ์บางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันอีกครั้งด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่แววตาของคนขี้เล่น แต่มันคือแววตาของคนที่เป็นเจ้าของความรู้สึกทั้งหมด "พาย... อย่าเพิ่งอ่านตอบตอนนี้เลย" เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหยิบกระดานเขียนแบบขึ้นมาสะพายไหล่ แล้วเดินจากไปทิ้งให้ฉันนั่งค้างอยู่กับหน้าจอที่สว่างค้างไว้ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง... ไม่ใช่จากเรย์ แต่เป็นข้อความจาก 'มีนา' ที่ส่งเข้ากลุ่มของเรา *มีนา: พาย! เมื่อกี้ฉันเห็นเรย์เดินไปหาใครบางคนที่ทางเข้าห้องสมุด... นั่นมัน 'พี่รหัส' คนเก่าที่แกเคยแอบชอบไม่ใช่เหรอ! เรย์กำลังจะทำอะไรกันแน่พาย!* ฉันหันขวับไปมองทางเข้าห้องสมุด หัวใจที่เต้นรัวอยู่แล้วกลับบีบตัวแน่นขึ้นไปอีกเมื่อเห็นแผ่นหลังกว้างของเรย์กำลังยืนเผชิญหน้ากับบุคคลที่ฉันไม่อยากเจอที่สุดในเวลานี้ ขอบคุณที่ติดตามอ่านความสับสนวุ่นวายของพายและเรย์ในตอนนี้กันนะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ!