สายรหัสพาซวย

"พี่บอกแล้วไงคะว่าเด็กปีสองคณะอักษรฯ คนนี้... อยู่ในความดูแลของพี่" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความกวนประสาทเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบของโถงทางเดินห้องสมุด ฉัน—พาย—ที่กำลังยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังชั้นหนังสือถึงกับสะดุ้งสุดตัว หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก เมื่อแผ่นหลังกว้างในเสื้อช็อปสีเข้มของ 'เรย์' ก้าวเข้ามาบังร่างฉันไว้จากสายตาคุกคามของ 'พี่กรณ์' อดีตรุ่นพี่รหัสตัวแสบที่ตามตื๊อไม่เลิกรา ให้ตายเถอะ! นี่เขากลายร่างเป็นซูเปอร์ฮีโร่จำเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่กันคะเนี่ย? "อ้าว เรย์ สถาปัตย์ปีสาม... นึกว่าใคร ที่แท้ก็เด็กในสังกัดแกเหรอเนี่ย" พี่กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาวาวโรจน์กวาดมองข้ามไหล่กว้างของเรย์มายังฉันด้วยความไม่พอใจ "ฉันแค่น้องเขามาคุยเรื่องงานรับน้องสายรหัส จะอะไรกันนักหนา แค่เด็กปีสองคนเดียว ถึงกับต้องออกตัวแรงขนาดนี้เลยรึไงวะ" "งานรับน้องเหรอคะ?" เรย์เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มมุมปากที่ส่งไปให้คู่สนทนาช่างดูน่าหมั่นไส้เสียจนฉันอยากจะยกมือขึ้นไปหยิกสักที "พอดีว่าทางคณะอักษรฯ เขาไว้วางใจให้สถาปัตย์อย่างพวกผม... โดยเฉพาะ *พี่รหัส* อย่างผมเนี่ย เข้ามาดูแลความปลอดภัยรอบด้านเป็นพิเศษน่ะค่ะพี่ ยิ่งช่วงนี้พวกแมลงหวี่แมลงวันมันเยอะ กลัวน้องเขาจะรำคาญจนเสียสมาธิอ่านหนังสือสอบหมด" "นี่แก..." "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เชิญป้ายหน้าเลยค่ะพี่ พื้นที่ตรงนี้อากาศไม่ค่อยดี หายใจแล้วมันขัดๆ ยังไงก็ไม่รู้" เรย์พูดตัดบทหน้าตาเฉย ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อมือฉันแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นทันที ฉันได้แต่วิ่งซอยเท้ากึ่งเดินตามแรงจูงของเขาด้วยความงุนงง แผ่นหลังหนานั้นดูมั่น 
คงและอบอุ่นอย่างประหลาด จนกระทั่งเราหลุดพ้นจากรัศมีสายตาของพี่กรณ์และมาหยุดอยู่ที่มุมอับสายตาหลังโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มมุมสุดของห้องสมุด เรย์ถึงยอมปล่อยมือ "เป็นใบ้ไปแล้วหรือไงคะคุณขาประจำห้องสมุด โดนหมาบ้าไล่กัดทำไมไม่รู้จักวิ่ง" เรย์หันมามองฉันด้วยสายตาที่เจือความดุเล็กน้อย แต่ริมฝีปากกลับอมยิ้มกลั้นขำ "ใครบอกว่าฉันไม่วิ่งเล่า!" ฉันโวยวายเสียงเบatลอดไรฟัน พยายามชักมือกลับแต่เขากลับรวบข้อมือฉันไว้หลวมๆ "แล้วใครใช้ให้คุณมาจุ้นจ้านเรื่องของฉันล่ะคะ? ฉันจัดการเองได้น่า" "จัดการเอง? ยืนแข็งทื่อเป็นเสาหลักเมืองแบบนั้นเนี่ยนะเขาเรียกว่าจัดการเอง" เรย์โน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาใกล้เสียจนฉันต้องเอนตัวหนีตามสัญชาตญาณ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ผสมกับกลิ่นอายความเซอร์สไตล์เด็กสถาปัตย์ลอยมาแตะจมูก "เป็นห่วงก็บอกเถอะค่ะ ไม่เห็นต้องฟอร์มเยอะเลย" "ใครห่วงคุณ! หลงตัวเองที่สุด!" ฉันหน้าร้อนผ่าว รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนร่องรอยความพิรุธ "แล้วนี่... มาทำอะไรที่ห้องสมุดคณะอักษรฯ คะเนี่ย ปกติเห็นสิงอยู่แต่ที่คณะตัวเองไม่ใช่เหรอ หรือว่าโดนรีไทร์จนต้องมานั่งท่อง ก.ไก่ ใหม่" "ปากคอเรานี่มันน่าตีให้ลายจริงๆ นะพาย" เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี เขายอมปล่อยข้อมือฉันแต่โดยดี ก่อนจะควักสมุดสเกตช์เล่มหนาออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายข้าง "ก็โดนอาจารย์ที่ปรึกษาโปรเจกต์บังคับให้มาหาแรงบันดาลใจจากวรรณกรรมคลาสสิกแถวนี้... แต่บังเอิญว่าเดินผ่านมาแล้วเห็นคนกำลังทำหน้าเหมือนปลาทูแม่กลองโดนทุบหัว เลยแวะมาช่วยชีวิตไว้ทันพอดี" "ใครหน้าเหมือนปลาทูไม่ทราบคะ!" ฉันแยกเขี้ยวใส่เขาอย่างหมั่นไส้ "แล้วอีกอย่าง... งานรับน้องสายรหัสอะไรนั่นที่คุณพูดกับพี่กรณ์เมื่อกี้ หมายความว่ายังไงคะ อย่าบอกนะว่า..." "อ๋อ เรื่องนั้น..." เรย์ยิ้มกริ่ม แววตาพราวระยับขึ้นมาทันที "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละค่ะ จากนี้ไปสายรหัสของเราสองคนจะถูกควบรวมเป็นกิจצกรรมการเรียนรู้ร่วมกันชั่วคราว เพื่อกระชับความสัมพันธ์อันดีระหว่างคณะ... ตามนโยบายเร่งด่วนที่ฉันเพิ่งคิดขึ้นเมื่อกี้เอง" "อีตาบ้าเรย์! ใครเขาไปตกลงกับคุณตั้งแต่เมื่อไหร่!" ฉันแทบจะกรี๊ดออกมาดังๆ ให้กับความมึนและเอาแต่ใจของคนตรงหน้า "นี่เอาอำนาจอะไรมาอ้างเนี่ย!" "อำนาจของความหล่อและคารมเป็นต่อค่ะ" เขาตอบหน้าตาเฉยแถมยังยัก The Rock ใส่ฉันอีกทีหนึ่ง ชวนให้รู้สึกหมั่นไส้จนอยากจะเอาหนังสือดิกชันนารีเล่มหนาฟาดหัวสักทีสองที "เอาล่ะ เลิกบ่นแล้วเก็บกระเป๋าซะ วันนี้มีนัดไปดูโลเคชั่นจัดกิจกรรมรับน้องที่สนามหญ้าคณะสถาปัตย์ ในฐานะที่เธอเป็นน้องรหัสจำเป็นของฉัน... ห้ามเบี้ยว ห้ามอ้าง และห้ามขัดคำสั่งเด็ดขาด ไม่งั้นฉันจะฟ้องพี่รหัสตัวจริงของเธอว่าเธแอบอู้" พูดจบก็ไม่รอให้ฉันได้อ้าปากปฏิเสธ เรย์ก็ถือวิสาสะคว้ากระเป๋าผ้าใบโปรดของฉันไปสะพายไว้บนบ่าตัวเองเรียบร้อย แถมยังทำหน้าลอยชายเดินนำลิ่วออกไปจากห้องสมุดหน้าตาเฉย ให้ตายเถอะ... นี่ฉันเอาชีวิตไปผูกติดกับอีตาปีศาจสถาปัตย์คนนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะเนี่ย! สนามหญ้าข้างตึกคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ในช่วงเย็นคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษาปีสามและปีสองที่กำลังงละเกะงละกะจัดเตรียมอุปกรณ์สำหรับกิจกรรมรับน้องในสัปดาห์หน้า เสียงหัวoเราะเคล้าเสียงกีตาร์โปร่งดังคลอเคล้าไปกับบรรยากาศยามเย็นที่ลมพัดโชยมาเอื่อยๆ "ทางนี้ค่ะคุณน้องรหัสตัวน้อย อย่าเดินเหม่อสิคะ เดี๋ยวก็สะดุดรากไม้หัวคะมำหรอก" เสียงกวนๆ ของเรย์ดังขึ้น พร้อมกับมือหนาที่ยื่นมาฉุดแขนฉันไว้ทันท่วงทีเมื่อฉันเกือบจะสะดุดกองไม้พาเลทที่วางระเกะระกะอยู่ริมสนาม ฉันสะดุ้งรีบชักแขนกลับทันที พร้อมกับส่งค้อนวงใหญ่ให้เขาไปหนึ่งที "ฉันเดินเองได้น่า ปล่อยมือเลยนะคะ" "จับไว้ก่อนเถอะค่ะ เกิดสะดุดล้มหัวฟาดพื้นขึ้นมา ใครจะมานั่งเถียงกับฉันทุกวันล่ะจริงไหม" เรย์หัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เขายังคงเนียนเดินเบียดไหล่ฉันเข้ามาใกล้จนแทบจะสิงร่างกันอยู่แล้ว ท่ามกลางสายตาแซวระRัวของเพื่อนๆ ในกลุ่มเขาอย่างต้นและมีนาที่ยืนถือกระป๋องน้ำอัดลมอยู่ไม่ไกล "แหมๆๆ คู่นี้เขาสวีตกันออกนอกหน้าตลอดเลยนะเว้ย" ต้นตะโกนแซwมาเสียงดัง จนมีนาต้องรีบเดินเข้าไปหยิกแขนเพื่อนสนิทตัวเองดัง *อั่ก* "เงียบปากไปเลยนะอีตาต้น แกนี่มันตัวเสือกชั้นยอดจริงๆ" มีนาหันมาค้อนใส่ต้นวงใหญ่ ก่อนจะหันมายิ้มหวานให้ฉันแล้วกระซิบเบาๆ "ไหวไหมแก อีตาเรย์นี่มันร้ายนะ ระวังตัวไว้หน่อย" ฉันพยักหน้ารับแห้งๆ ในใจอยากจะกรีดร้องบอกมีนาเหลือเกินว่าตอนนี้ฉันอยากจะวาร์ปหนีไปดาวอังคารใจจะขาดอยู่แล้ว! "เอ้า ทุกคนมารวมกันตรงนี้!" เสียงตะโกนของประธานรุ่นคณะสถาปัตย์ดังขึ้นเรียกความสนใจจากทุกคน "เดี๋ยวเราจะแบ่งกลุ่มทำกิจกรรมฐานละลายพฤติกรรมกัน โดยจะจับคู่ข้ามคณะระหว่างสถาปัตย์กับอักษรฯ... และเนื่องจากพี่เรย์เขาเสนอตัวเป็นอาสาสมัคร... คู่แรกที่จะต้องประเดิมสนามก็คือ เรย์ กับ พาย ครับผม!" เสียงโห่แซวและเสียงปรบมือดังสนั่นลั่นสนามทันทีที่สิ้นเสียงประกาศ ฉันเบิกตากว้าง หันขวับไปมองหน้าคนต้นคิดที่ตอนนี้กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้อย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า "ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดนะคะคุณพาย เพราะนี่คือคำสั่งจากพี่รหัสสุดหล่อ" เรย์กระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มทุ้มนั้นทำเอาขนลุกซู่ไปทั้งร่าง "ถ้าไม่อยากโดนทำโทษหนักกว่านี้... ก็เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน" กิจกรรมฐานแรกเริ่มต้นขึ้นด้วยเกม 'ส่งกระดาษหนังสือพิมพ์ด้วยแก้ม' ให้ตายเถอะ... ใครเป็นคนคิดเกมปัญญาอ่อนนี่ขึ้นมาคะเนี่ย! อยากจะเดินไปทุบโต๊ะคณบดีจริงๆ! ตอนนี้ฉันยืนหน้าแดงแจ๋อยู่ห่างจากเรย์ไม่ถึงคืบ แผ่นกระดาษหนังสือพิมพ์แผ่นบางเฉียบถูกคั่นกลางระหว่างใบของเราสองคน สายตาคมกริบของเรย์ที่จ้องมองตรงมาผ่านกระดาษแผ่นนั้นทำเอาฉันแทบไม่กล้าหายใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นกระหน่ำรัวรากับกลองชุดจนกลัวว่าเขาจะได้ยินมัน "พร้อมนะเด็กดื้อ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอดผ่านกระดาษมา "ถ้าทำตก... ฉันปรับแพ้ด้วยการให้เธอเลี้ยงชานมไข่มุกเจ็ดวันติดนะคะ" "ใครจะไปทำตกเล่า!" ฉันเถียงกลับเสียงสั่น พยายามตั้งสติแล้วขยับเข้าไปใกล้เพื่อคาบมุมกระดาษไว้ตามกติกา สัญญาณนกหวีดดังขึ้น! ฉันต้องก้าวเดินถอยหลังสลับกับเรย์ที่ต้องเดินหน้าประคองกระดาษไว้ไม่ให้หล่น แต่เพราะความล่ำลกและแรงลมที่พัดมาวูบใหญ่ ทำให้กระดาษในมือเอียงวูบ ฉันก้าวพลาดไปเหยียบชายกระโปรงตัวเองจนร่างทั้งร่างเซถลันล้มลงไปข้างหน้าตามสัญชาตญาณ หมับ! เอวบางถูกวงแขนแข็งแกร่งคว้าหมับดึงเข้าหาตัวไว้ได้ทันท่วงที ร่างของฉันปะทะเข้ากับแผงอกกว้างของเรย์อย่างจัง ใบหน้าของเราอยู่ห่างกันแค่ลมหายใจกั้น กลิ่นอายความอบอุ่นและสัมผัสจากอ้อมแขนของเขาทำให้โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุนไปชั่วขณะ เสียงโห่แซวรอบข้างดังอื้ออึงราวกับอยู่ไกลแสนไกล ในสมองของฉันขาวโพลนไปหมด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เรย์ก้มมองฉันนิ่ง แววตาคู่คมที่ปกติเอาแต่กวนประสาท กลับฉายแววความอ่อนโยนและจริงจังอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน นิ้วเรียวเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าให้อย่างเบามือ ก่อนที่ริมฝีปากหยักจะโน้มลงมาใกล้จนชิดใบหู "บอกแล้วไงคะว่าอยู่กับฉัน... เธอไม่มีทางปล่อยให้ล้มเจ็บหรอก" เสียงกระซิบนั้นทุ้มนุ่มและสั่นสะท้อนลึกลงไปในห้องหัวใจที่ปิดตายของฉัน จนเผลอใจเต้นแรงอย่างไร้การควบคุม แต่ทว่า... ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังจะโรแมนติกจนน่าหมั่นไส้นั้นเอง หน้าจอโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อช็อปของเรย์ก็สั่นครืดคราดขึ้นมาขัดจังหวะ เขายอมผละออกห่างอย่างเสียดายเล็กน้อยแล้วหยิบมือถือขึ้นมาดูแวบหนึ่ง เพียงแค่กวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจอ สีหน้าขี้เล่นและกวนประสาทเมื่อครู่ก็พลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองฉันด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ก่อนที่เขาจะยื่นหน้าจอโทรศัพท์เครื่องนั้นมาตรงหน้าฉัน พร้อมกับเอ่ยประโยคที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบลงชั่วขณะ "พาย... พี่รหัสตัวจริงของเธอกำลังมาที่นี่... และดูเหมือนเขาไม่ได้มาดีค่ะ" .................................................................................. (ขอบคุณที่ติดตามความป่วนและฟินจิกหมอนไปด้วยกันนะคะ! มารอลุ้นกันค่ะว่าศึกสายรหัสครั้งนี้จะจบลงยังไง ห้ามพลาดตอนหน้าเด็ดขาดนะคะ! ❤️ - ชาพีชหวานน้อย)