คนขี้หยอดกับคนขี้แพ้

"ถอยไปเลยนะเรย์! พี่รหัสฉันกำลังจะมา แล้วถ้าเขาเห็นนายยืนเบียดฉันขนาดนี้ มีหวังได้เกิดศึกชิงนางกลางห้องสมุดแน่ๆ!" พายแหวเสียงต่ำ พยายามดันอกแกร่งของชายหนุ่มตรงหน้าออกไปให้ห่าง แต่คนตัวสูงกว่ากลับทำเป็นหูทวนลม แถมยังขยับเข้ามาใกล้จนแผ่นหลังของเธอชิดกับชั้นหนังสือไม้เก่าคร่ำครึ กลิ่นหอมจางๆ ของเฟอร์นิเจอร์ไม้ผสมกับกลิ่นสเปรย์เขียนแบบจางๆ ที่เป็นเอกลักษณ์ของเรย์ทำเอาสติสัมปชัญญะของพายกระเจิงไปหมด "ก็ให้เขามาสิครับ... จะได้รู้กันไปเลยว่าใครเป็นคนจองพื้นที่หัวใจของน้องพาย" เรย์ยักไหล่กวนๆ มือหนาข้างหนึ่งยกขึ้นยันชั้นหนังสือไว้เหนือหัวเธอ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างสมบูรณ์แบบ "แล้วอีกอย่าง... 'พี่รหัส' ที่ว่าเนี่ย ใช่คนที่เคยทำน้องพายร้องไห้ตอนปีหนึ่งหรือเปล่าครับ?" พายชะงัก สายตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนวูบลงทันที ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวจนเธอเกรงว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน "มันก็เรื่องอดีต... นายจะไปขุดมาทำไม" เธอหลบสายตา ก้มหน้าลงต่ำจนคางแทบชิดอก "เพราะผมไม่ชอบให้ใครมาทำให้ของรักของผมเสียน้ำตาไงครับ" เรย์กระซิบชิดใบหู น้ำเสียงขี้เล่นเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นจริงจังและทุ้มต่ำจนน่าใจหาย "จำไว้เลยนะพาย ต่อให้พี่รหัสของเธอเป็นใครมาจากไหน แต่ถ้าเขาทำให้เธอเสียใจอีกคน... ผมนี่แหละจะเป็นคนลากเขาออกไปจากชีวิตเธอเอง" "เวอร์ไปแล้ว!" พายโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่แล่นริ้วขึ้นมาถึงใบหู "ถอยไปนะ! เพื่อนฉันมองอยู่!" "มีนากับต้นน่ะเหรอ? นู่น... นั่งกินขนมปังหันหลังให้เรานานแล้วครับ" เรย์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะจงใจโน้มใบหน้าลงไปใกล้จนปลายจมูกเกือบแตะกัน "ทำไมวันนี้ปากดีจังครับ หืม? เมื่อกี้ในแชตยังพิมพ์มาบอกว่า 'รีบมานะ ใจคอไม่ดีเลย' อยู่เลยไม่ใช่เหรอ?" "ฉันพิมพ์ตอนไหน! นายใส่ร้ายฉัน!" "อ้าว... ไม่ได้พิมพ์เหรอครับ?" เรย์แกล้งทำหน้าซื่อพลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดแชตที่พายเพิ่งพิมพ์ค้างไว้แล้วกดลบทิ้งไม่ทัน "งั้นแปลว่าที่น้องพายพิมพ์ว่า 'พี่เรย์ขา... รีบมาหาพายนะ พายกลัว' นี่ผมหลอนไปเองสินะ?" "ไอ้บ้าเรย์! นั่นมันพิมพ์ผิดเว้ย!" พายหน้าแดงก่ำจนแทบระเบิด เธอคว้ากระเป๋าจะฟาดคนตรงหน้า แต่เรย์กลับจับข้อมือเธอไว้ได้ทันอย่างแผ่วเบาและมั่นคง บรรยากาศในมุมมืดของห้องสมุดดูจะร้อนระอุขึ้นมาทันตาเห็น เคมีที่ฟุ้งกระจายระหว่างหนุ่มสถาปัตย์จอมกะล่อนกับสาวอักษรฯ ที่ขี้โวยวายแต่แพ้ทางเขาตลอดเวลามันชัดเจนเสียจนคนรอบข้างสัมผัสได้ แต่ทว่า... จังหวะแห่งความฟินนั้นก็ต้องสะดุดลง *ตึง!* เสียงฝ่ามือหนักๆ ฟาดลงบนโต๊ะไม้ใกล้ๆ พวกเขาดังสนั่น พายสะดุ้งสุดตัวหันกลับไปมอง ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มในชุดช็อปคณะวิศวะฯ ที่ดูคุ้นตาจนน่าใจหายกำลังยืนมองพวกเขาด้วยแววตาเย็นชา "คุยอะไรกันสนุกจังนะครับ... พาย" เจ้าของเสียงนั้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น 'รุ่นพี่' ที่พายพยายามหนีมาตลอดทั้งเทอม และเขาก็ไม่ได้มาตัวเปล่า ในมือถือกล่องของขวัญที่พายจำได้แม่นว่าเธอเคยปฏิเสธมันไปเมื่อปีที่แล้ว "พี่... วิน" พายหลุดปากเรียกชื่อด้วยเสียงที่สั่นพร่า เรย์ที่ยืนบังเธออยู่ค่อยๆ หันกลับไปประจันหน้ากับผู้มาใหม่ รอยยิ้มกวนประสาทหายไป เปลี่ยนเป็นใบหน้านิ่งเฉยที่เต็มไปด้วยรังสีอำมหิต เขาขยับมายืนเคียงข้างพาย บ่งบอกสถานะความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของอย่างชัดเจน "อ้าว รุ่นพี่วิน... มาถึงไวกว่าที่คิดนะครับ" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แต่แฝงไปด้วยความท้าทาย "แต่ขอโทษทีนะ วันนี้ผมติดธุระสำคัญกับน้องพาย... ไว้ค่อยมาใหม่วันหลังนะครับ" "ฉันไม่ได้มาคุยกับนาย" วินมองข้ามหัวเรย์ไปที่พาย แววตาของเขาดูเจ็บปวดและบิดเบี้ยว "พาย... พี่มีเรื่องต้องคุยกับเธอ เรื่องที่เรายังค้างคากันเมื่อปีก่อน" พายตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกได้ถึงฝ่ามือหนาของเรย์ที่เอื้อมมาจับมือเธอไว้แน่น คล้ายกับเป็นหลักยึดเหนี่ยวเดียวในนาทีที่โลกทั้งใบกำลังจะพังทลาย "พายไม่อยากคุยค่ะ" พายสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี "สิ่งที่ค้างคา... สำหรับพายมันจบไปตั้งแต่วันนั้นแล้วค่ะพี่วิน" วินแสยะยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะก้าวเข้ามาใกล้จนระยะห่างเหลือไม่ถึงหนึ่งก้าว "งั้นเหรอ? แต่คนที่เธอเลือก... ดูเหมือนจะยังไม่รู้เรื่อง 'ความลับ' ของเธอเลยนะพาย" คำว่า 'ความลับ' ทำเอาหัวใจของพายกระตุกวูบ เธอหันไปมองเรย์ด้วยความตื่นตระหนก เรย์เองก็ขมวดคิ้วสงสัย เขาหันกลับมามองพายด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม "ความลับอะไรครับพาย?" เรย์ถามเสียงเบา พายเม้มปากแน่น ความรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่กำลังจะพังถล่มลงมา พี่วินไม่ได้มาเพื่อขอคืนดี... เขามาเพื่อทำลายทุกอย่างที่เธอกำลังพยายามสร้างขึ้นกับเรย์ "ไม่ต้องฟังเขาหรอกเรย์... เราไปกันเถอะ" พายพยายามดึงแขนเรย์ให้เดินหนี "หึ... จะรีบไปไหนล่ะครับ" วินคว้าข้อมืออีกข้างของพายไว้แน่น "อยากรู้ไหมเรย์ ว่าทำไมคุณหนูผู้แสนดีคนนี้ ถึงได้กลัวนักหนาที่จะให้เธอรู้ว่า... *ตัวจริง* ของคนข้างๆ เธอเนี่ย มันเป็นใครกันแน่" เรย์ชะงัก สายตาที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันที เขาหันกลับมาจ้องวินด้วยแววตาที่ไม่มีใครเคยเห็น พายรู้ดีว่าวินกำลังจะพูดอะไร... และถ้าคำพูดนั้นหลุดออกมา เรย์จะไม่มีวันมองเธอเหมือนเดิมอีกต่อไป ขอบคุณที่ติดตามอ่านความรักวุ่นๆ ของพายและเรย์มาถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าหัวใจของรี้ดทุกคนจะยังแข็งแรงอยู่ค่ะ!