ค่ำคืนที่ไม่ได้นอน

"ถ้าขีดเส้นนี้เบี้ยวอีกนิดเดียวนะคะคุณเรย์ พายจะเอาคัตเตอร์กรีดหัวใจคุณสถาปัตย์ให้ขาดเป็นวิญญาณเร่ร่อนจริงๆ ด้วย!" เสียงกระซิบที่เจือด้วยความหงุดหงิดปนง่วงงุนดังขึ้น ท่ามกลางกองกระดาษโมเดลและเศษฟิวเจอร์บอร์ดที่เกลื่อนกลาดเต็มพื้นห้องนั่งเล่นของอักษรบัณฑิตสาว พายกำลังใช้ปลายนิ้วเรียวขยี้ตาที่เริ่มแดงก่ำด้วยความอ่อนเพลีย แต่ดวงตากลับพยายามถลึงใส่ร่างสูงที่นั่งยองๆ อยู่หน้าโต๊ะทำงานตัวเตี้ยอย่างเอาเรื่อง เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นน้อยๆ อย่างอารมณ์ดี เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูงก่อนจะบิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกรอบแกรบ แผ่นหลังกว้างภายใต้เสื้อยืดสีดำตัวโคร่งขยับตามจังหวะการยืดเส้นยืดสาย ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบผมยุ่งเหยิงเพราะโดนมือตัวเองขยี้มาตลอดสามชั่วโมงเต็มทอดมองคนตัวเล็กกว่าด้วยแววตาอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิด "โห ใจร้ายจังเลยค่ะตัวเล็ก จะกรีดหัวใจพี่ทั้งดวงเลยเหรอคะ? แล้วใครจะอยู่ช่วยหนูแก้สถาปัตยกรรมกระดาษนี่จนถึงตีสี่ล่ะเนี่ย" เรย์ว่าพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนพายต้องผนץกายถอยหลังหนีแทบไม่ทัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นกาแฟดำเย็นชืดลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้หัวใจเจ้ากรรมเต้นผิดจังหวะเข้าไปใหญ่ ให้ตายเถอะ... นี่มันตีสามสิบห้านาทีแล้วนะ! เหตุการณ์เมื่อไม่กี่นาทีก่อนยังวนเวียนอยู่ในหัวเป็นฉากๆ พายรู้ดีว่าก่อนหน้านี้ วินกำลังจะพูดประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอปั่นป่วน ประโยคที่ถ้าหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักได้รูปนั่น เรย์จะไม่มีวันมองเธอเป็นแค่ "ยัยขาประจำห้องสมุดที่ชอบบ่นงึมงำคนเดียว" อีกต่อไป โชคดีที่เธอแกล้งทำเป็นทำแฟ้มเอกสารร่วงเสียงดังกลบเกลื่อน แล้วลากอีกฝ่ายกลับมาจมกองงานโมเดลส่งอาจารย์พรุ่งนี้เช้าได้อย่างเฉียดฉิว แต่ดูเหมือนการหนีเสือปะจระเข้จะไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย เมื่อความเงียบยามวิกาลและความเหนื่อยล้าสะสม ทำให้เกราะป้องกันทุกอย่างของพายบางเบาราวกับกระดาษสา "ถอยไปเลยนะคะ! งานโมเดลวิชาเลือกเสรีของพายจะพังอยู่แล้วเนี่ย เพราะใครล่ะที่อาสามาช่วยแล้วดันเสนอหน้าเอาไอเดียพิสดารมาให้แก้ใหม่หมดตอนเที่ยงคืน" พายโวยวายพร้อมกับใช้ด้ามปากกาเคาะหน้าผากกว้างของคนตัวโตเบาๆ อย่างหมั่นไส้ เรย์ไม่หลบแถมยังทำหน้ามึน เขารวบมือบางที่ถือปากกานั้นไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ปลายนิ้วอุ่นจัดสัมผัสโดนข้อมือเนียนจนพายสะดุ้งเฮือก ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพรมปูพื้นตรงหน้าเธอ ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอตรงๆ โดยไม่มีทีท่าล้อเล่นเหมือนทุกที "ก็เพราะพี่ไม่อยากให้ใครได้เกรด A วิชาสำรวจวรรณกรรมไปครองนอกจากหนูไงคะ... อีกอย่าง" เรย์เว้นจังหวะ เสียงทุ้มต่ำลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบพร่าเลือน "พี่อยากมีข้ออ้างอยู่กินกาแฟฝีมือหนูตอนตีสามแบบนี้แหละ" "คนฉวยโอกาส..." พายพึมพำเสียงเบาหวิว แก้มเนียนนวลขึ้นสีแดงระเรื่อโดยไม่ต้องพึ่งบลัชออน ความเหนื่อยล้าที่มีมลายหายไปสิ้นเมื่อปลายนิ้วอุ่นของเรย์ยังคงกุมข้อมือเธอไว้ ไม่ยอมปล่อยให้ออกห่าง บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ และเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของกันและกัน แสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดกระทบโครงหน้าด้านข้างของเรย์ ทำให้เขาดูหลarเหลือกเกินต้านทานในยามที่ไร้รอยยิ้มกวนประสาท พายเผลอมองริมฝีปากที่กำลังขยับพูดเรื่องงานเมื่อครู่โดยไม่รู้ตัว สมองตื้อตันจนคิดคำด่าไม่ออก ได้แต่ปล่อยให้หัวใจมันประท้วงเสียงดังอยู่ในอก "มองนานขนาดนี้... อยากกินกาแฟเพิ่ม หรือว่าอยากกินอย่างอื่นแทนคะพาย?" ประโยคหยอกเย้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก ทำเอาพายดึงสติตัวเองกลับมาแทบไม่ทัน เธอรีบสะบัดมือออกจากการเกาะกุมแล้วคว้ากระป๋องน้ำอัดลมบนโต๊ะมาถือไว้แน่น ราวกับกลัวว่าถ้าไม่จับอะไรไว้ เธออาจจะเผลอยื่นมือไปคว้าคอเสื้อคนตรงหน้าแล้วดึงเข้ามาใกล้เสียเอง "เพ้อเจ้อใหญ่แล้วค่ะคุณเรย์! รีบตัดกระดาษชิ้นนี้ให้เสร็จเลยนะ ไม่งั้นพรุ่งนี้พายไม่ให้ติดรถไปมอด้วยจริงๆ ด้วย!" พายเฉไฉเสียงดังกลบเกลื่อนความเขินอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นอก เรย์หัวเราะร่ออย่างชอบใจที่ได้แกล้งคนขี้โวยวายจนมุม เขาหันกลับไปจัดการกับชิ้นส่วนโมเดลสถาปัตยกรรมตรงหน้าต่ออย่างคล่องแคล่ว สมกับที่เป็นตัวตึงประจำคณะที่อาจารย์ไว้วางใจ แม้ภายนอกจะดูขี้เล่นไปวันๆ แต่เวลาเอาจริงเอาจังขึ้นมา เรย์ในเวอร์ชันนี้กลับมีเสน่ห์เหลือร้ายจนคนมองต้องเผลอกลั้นหายใจ เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า เข็มนาฬิกาดิจิทัลบนผนังห้องกระพริบเปลี่ยนเป็นเวลา 04:18 น. กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดริปซองที่เรย์ลุกขึ้นไปชงให้เผลอทำให้พายที่ฟุบหน้าหลับไปกับโต๊ะทำงานสะดุ้งตื่นขึ้นมา เปลือกตาทรงอัลมอนด์กะพริบถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพแรกที่เห็นคือแก้วเซรามิกสีขาวลายแมวอ้วนถูกวางลงตรงหน้าเบาๆ พร้อมกับเสื้อฮู้ดสีเทาตัวหนาที่ถูกคลุมทับลงบนไหล่บอบบางอย่างเบามือ พายเงยหน้าขึ้นมองด้วยความงงงวย เรย์ยืนค้ำโต๊ะอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าคมคายมีร่องรอยความอ่อนล้าเล็กน้อย แต่ดวงตาคู่นั้นยังคงพราวระยับด้วยประกายความเอ็นดู "เสร็จแล้วค่ะ... ผลงานชิ้นเอกร่วมมือระหว่างสถาปัตย์กับอักษรศาสตร์" เรย์ผายมือไปยังโมเดลตึกห้องสมุดจำลองที่ประกอบเสร็จสมบูรณ์อย่างไร้ที่ติบนโต๊ะ พายมองผลงานตรงนั้นด้วยความทึ่ง ก่อนจะระบายยิ้มกว้างออกมาโดยไม่รู้ตัว ความเหนื่อยล้าตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมาหายเป็นปลิดทิ้ง "เก่งเหมือนกันนี่คะ นึกว่าจะพังคามือซะแล้ว" "ระดับพี่แล้ว ไม่มีพังหรอกค่ะ" เรย์ยัก The คิ้วให้อย่างกวนๆ ก่อนจะดึงเก้าอี้มานั่งลงข้างๆ เธอ เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม "แล้วรางวัลคนช่วยชีวิตแม่ทูนหัวล่ะคะ... พอจะมีสิทธิ์ได้ไหม?" พายหันไปมองค้อนวงใหญ่ แต่ยังไม่ทันจะได้อ้าปากเอavคำพูดโต้เถียงใดๆ ออกมา เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตในโทรศัพท์มือถือที่คว่ำอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น *'ติ๊ง'* หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบขึ้นในความมืดสลัว เผยให้เห็นข้อความแจ้งเตือนจากหน้าต่างแชตที่พายเพิ่งคุยกับเพื่อนสนิทอย่างมีนา แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น... ประเด็นคือหน้าจอแชตส่วนตัวระหว่างเธอกับเรย์ที่เปิดค้างไว้ในคอมพิวเตอร์แล็ปท็อปของเรย์ ซึ่งหันหน้าจอมาทางเธอนั้น กำลังปรากฏข้อความยาวเหยียดที่ถูกพิมพ์ทิ้งไว้ พายเบิกตากว้างเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความบนหน้าจออย่างรวดเร็ว *[Ray]: พาย... จริงๆ ที่พี่มานั่งปั่นงานโต้รุ่งกับหนูทุกคืน ไม่ใช่เพราะว่างหรอกนะ แต่เพราะพี่แค่อยากมีข้ออ้างได้อยู่ข้างๆ ยัยขี้โวยวายคนนี้... เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ* หัวใจของพายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ร่างกายแข็งทื่อรา The ถูกสาบให้เป็นหิน เธอยังไม่ทันได้ประมวลผลคำว่า 'เป็นแฟน' ที่กระแทกเข้าตาเต็มๆ เรย์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอเปิดหน้าจอทิ้งไว้ เขารีบพุ่งตัวเข้ามาหมายจะกดปุ่มลบหรือปิดฝาแล็ปท็อปหนີความอาย แต่ทุกอย่างมันสายเกินไป... นิ้วเรียวของเรย์กดพลาดไปโดนปุ่ม 'ส่งข้อความ' แทนที่จะเป็นปุ่มลบ! และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ก็ดังขึ้นพร้อมกับสัญลักษณ์เครื่องหมาย *Read* สีเขียวที่ปรากฏขึ้นเด่นชัดบนหน้าจอ ไม่ใช่แค่ส่งเข้าเครื่องเธอ... แต่สถานะในกลุ่มแชตสี่คนที่มี 'ต้น' และ 'มีนา' อยู่ด้วย กลับเด้งข้อความเดียวกันนี้ขึ้นโชว์หราท่ามกลางความเงียบสงบของยามรุ่งสาง! พายหันขวับไปมองหน้าคนข้างๆ ที่ตอนนี้ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงไม่แพ้กัน ริมฝีปากหยักอ้าค้างสนิทอย่างคนทำอะไรไม่ถูก ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาปั่นยอดวิวและหัวใจเป็นเพื่อนยัยน้องพายกับนายเรย์ในค่ำคืนนี้นะคะ!