แชตบ้าๆ ของนายตัวดี

ประโยคว่า *"เลือกมาครับ... จะไปกับผมดีๆ หรือจะให้ผมพิสูจน์ว่าสิ่งที่พิมพ์ไปน่ะ... เรื่องจริงทุกคำ"* ยังคงดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพายราวกับเปิดแผ่นเสียงตกร่อง วินาทีนั้น หัวใจดวงน้อยในอกข้างซ้ายเต้นโครมครามจนแทบจะทะลุออกมานอกเสื้อนักศึกษา แผ่นหลังบางแนบชิดกับชั้นหนังสือไม้สักโซนประวัติศาสตร์วรรณกรรมอย่างไร้ทางหนีทีไล่ ดวงตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนขัดเคืองยามมองใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำไร "นาย... นายถอยออกไปเลยนะ!" พายละล่ำละลักเอ่ยเสียงสั่น พยายามยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของอีกฝ่ายเอาไว้ แต่เรย์กลับไม่มีทีท่าว่าจะสะทกสะทอง แถมยังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พ่วงลักยิ้มที่มุมปากมาให้อย่างหน้าตาเฉย "อ้าว ก็ผมให้เลือกอยู่นี่ไงครับ หรือว่า... อยากให้ผมพิสูจน์แบบที่สองจริงๆ หืม?" เรย์กระซิบเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าชิดริมใบหู จนคนฟังรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งร่าง ไล่ตั้งแต่ปลายผมลงมาถึงปลายนิ้วเท้า ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อระบบประสาทและหัวใจของเธอยิ่งกว่าวิทยานิพนธ์เล่มหนาเตอะเสียอีก! พายเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความคับแค้นใจ ก่อนจะตัดสินใจใช้ไม้ตายสุดท้ายด้วยการเหยียบลงไปบนรองเท้าผ้าใบแบรนด์ดังของคนฉวยโอกาสเต็มแรง! "โอ๊ย!" เรย์ร้องลั่น ถอยหลังกรูดด้วยความเจ็บปวด พลางก้มลงมองรองเท้าคู่โปรดที่ตอนนี้มีรอยเปื้อนฝุ่นชัดเจน พายไม่รอช้า อาศัยจังหวะชุลมุนนั้นพุ่งพรวดออกจากล็อกหนังสือ วิ่งสี่คูณร้อยหายลับไปทางประตูทางออกห้องสมุดทันing ทิ้งให้พ่อหนุ่มสถาปัตย์ยืนกุมเท้ากะโผลกกะเพลิกอยู่คนเดียว "ยัยตัวแสบ... แสบจริงๆ นะเรา" เรย์หัวเราะในลำคอ ใบหน้าหล่อเหลาไม่ได้มีความเจ็บปวดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับกัน ดวงตาคมกริบกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนาน เขาก้มลงปัดฝุ่นที่รองเท้าเบาๆ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดหน้าจอแชตกลุ่มคณะที่มีเพื่อนสนิทอย่าง 'ต้น' เป็นตัวป่วน [เรย์เอง]: @ต้น มึง ข้อมูลในใบรายชื่อกลุ่มกิจกรรมคณะอักษรฯ ที่มึงไปขอรุ่นน้องมา ชัวร์ใช่ไหมวะ? [ต้นสายปั่น]: ชัวร์ดิระดับกู เอกสารทางราชการยังอาย ว่าแต่ถามทำไม หรือว่า... มึงได้ไลน์น้องเขามาแล้ววะเพื่อน? [เรย์เอง]: (ส่งสติ๊กเกอร์ยิ้มกรุ้มกริ่ม) กูไม่ได้ขอ... กูแค่แอบจดเบอร์จากในชีทตอนที่ยัยนั่นเผลอต่างหากวะ [ต้นสายปั่น]: โหไอ้เสือ! แผนสูงชิบหาย สมเป็นมึง ประธานฝ่ายกิจการสภาวะวะกวนประสาทแห่งปี! แล้วทักไปหรือยังวะ หรือว่าป๊อด? [เรย์เอง]: คนอย่างเรย์ สถาปัตย์ปี 3 ไม่เคยรู้จักคำว่าป๊อดเว้ย รอแป๊บ กำลังจะพิมพ์ไปทักทายว่าที่แฟนซะหน่อย เรย์ยิ้มมุมปาก นิ้วเรียหายาวกดเพิ่มเพื่อนจากเบอร์โทรศัพท์ที่แอบจดมาจากใบรายชื่อกลุ่มกิจกรรมของคณะอักษรศาสตร์เมื่อตอนบ่าย หน้าจอโทรศัพท์ปรากฏภาพโปรไฟล์เป็นรูปท้องฟ้ายามเย็นสีพาสเทลและชื่อไลน์สั้นๆ ว่า "Pie." พร้อมสเตตัสอิโมจิรูปแมวขี้เซา น่ารักดี... ตรงปกกว่าที่คิดแฮะ ในขณะเดียวกัน พายที่เพิ่งวิ่งหนีตายกลับมาถึงหอพักหญิง นั่งหอบแฮกอยู่บนเตียงนอน พยายามสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อสงบสติอารมณ์ที่กำลังเต้นเร่าไม่เป็นจังหวะ มือบางยกขึ้นแตะแก้มตัวเองที่ร้อนผ่าวราวกับคนเป็นไข้ "บ้าที่สุด... ผู้ชายอะไรทั้งกวน ทั้งหน้ามึน แถมยังชอบฉวยโอกาส!" พายบ่นอุบอับคนเดียว พลางทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบโตเพื่อระบายความหงุดหงิด *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันไลน์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด พายขมวดคิ้วมุ่นอย่างนึกฉุน รีบพลิกตัวกลับมาคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นดูด้วยคิดว่าเป็นมีนาเพื่อนสนิทที่อาจจะทายทักเรื่องรายงานกลุ่ม แต่ทว่า... หน้าจอแสดงผลกลับเป็นข้อความจากบุคคลแปลกหน้าที่มีรูปโปรไฟล์เป็นแมวดำกวนๆ และชื่อบัญชีที่เธอไม่คุ้นเคย [Add Friend]: เพิ่มเพื่อนจากเบอร์โทรศัพท์ [Unknown]: "วิ่งเร็วจังนะครับระวังสะดุดขาตัวเองล้มนะยัยแมวขี้โวยวาย" พายเบิกตากว้างเท่าไข่ห่าน ความง่วงงุนและความเหนื่อยล้าปลิวหายไปในพริบตา สมองประมวลผลอย่างรวดเร็วจนแทบช็อต เบอร์โทรศัพท์นี้เธอเพิ่งเขียนลงไปในใบรายชื่อกลุ่มกิจกรรมเมื่อตอนบ่ายแก่ๆ และคนเดียวที่ยืนอยู่ใกล้เธอนอกจากเพื่อนในกลุ่มก็คือ... ไอ้, นาย, เรย์, สถาปัตย์, ตัวแสบ, คนนั้น! [พายเอง]: นายเอาเบอร์ฉันมาจากไหน! แล้วทักมาแบบนี้ต้องการอะไรยะ! ห้ามมารบกวนฉันนะ ไม่เช่นนั้นฉันจะแจ้งความข้อหาคุกคามความเป็นส่วนตัว! [Unknown]: (ส่งสติ๊กเกอร์หมีโบกมือยิ้มแป้น) "แจ้งความข้อหาอะไรดีครับ ข้อหาขโมยหัวใจ หรือข้อหาทำให้รักจนถอนตัวไม่ขึ้นดีล่ะ?" [พายเอง]: ประสาท! คนโรคจิตชัดๆ ไปไกลๆ เลยนะ! [Unknown]: "ไม่ไปหรอครับ... ก็คนมันเจอ 'ตัวตึง' ที่ตามหาแล้วนี่นา จริงไหมครับ... 'แฟนในอนาคต'" พายแทบจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงพื้นด้วยความหมั่นไส้ ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงจัดด้วยความเขินอายปนโกรธกริ้ว เธอรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง [พายเอง]: ใครแฟนแกยะ! ฝันไปเถอะชาตินี้ฉันไม่มีวัน— นิ้วเรียวเตรียมจะกดส่งข้อความปฏิเสธเสียงแข็ง แต่ทว่าจังหวะนั้นเอง... หน้าจอโทรศัพท์กลับแจ้งเตือนป๊อปอัปข้อความใหม่จากเรย์เด้งขึ้นมาตัดหน้าเสียก่อน พร้อมกับรูปถ่ายเซลฟี่ของเจ้าตัวที่ยืนยิ้มแป้นอยู่หน้าหอพักหญิงของเธอ พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ลมหายใจของพายสะดุดกึกทันที [Unknown]: "ลงมาเปิดประตูให้หน่อยสครับ... พอดีผมลืม 'หัวใจ' ไว้ที่คุณ... เลยต้องมาทวงคืนด้วยตัวเอง" พายแข็งค้างอยู่กับที่ ดวงตากลมโตมองหน้าจอโทรศัพท์สลับกับระเบียงห้องพักที่อยู่ติดกับทางเดินด้านนอก... เสียงเคาะประตูกระจกเบาๆ สองครั้งดังขึ้นพร้อมกับเสียงทุ้มคุ้นเคยที่ดังลอดเข้ามาจากด้านนอกห้อง "พายครับ... เปิดประตูให้หน่อยเร้ว แฟนมายืนรอรับไปกินข้าวเย็นแล้วเนี่ย" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและร่วมลุ้นไปกับความกวนประสาทของนายเรย์นะคะ!