กฎระเบียบคือศัตรูหัวใจ

“คุณ... ออกไปได้ไหมคะ” เสียงกระซิบลอดไรฟันของพายดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบสงัดระดับสิบกะโหลกของโซนอ่านหนังสือแบบจริงจังในหอสมุดกลาง ร่างบางขยับแว่นสายตาที่เกือบจะหลุดร่วงลงมาจากสันจมูก ดวงตากลมโตจ้องเขม็งไปยังไอ้คนหน้าด้านที่นั่งท้าวคางมองเธออยู่ฝั่งตรงข้ามตั้งแต่นาทีที่ห้องสมุดเปิด เรย์—ไอ้พี่ปีสามคณะสถาปัตย์ที่แต่งตัวจัดจ้านเกินเบอร์—เพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหนายกยิ้มกวนประสาทที่ทำให้หัวใจคนมองเต้นผิดจังหวะอย่างไม่น่าให้อภัย “โซนนี้ห้ามใช้เสียงนะพาย” เขาตอบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ดูยังไงก็จงใจจะปั่นประสาท “จำกฎระเบียบไม่ได้เหรอ? เขียนไว้ตัวเบ้อเริ่มหน้าประตูเชียวนา” “นั่นแหละค่ะปัญหา!” พายกัดฟันกรอด พยายามเบาเสียงลงจนแทบจะกลายเป็นเสียงแมลงหวี่ “เพราะมันห้ามใช้เสียง คุณถึงควรจะไปนั่งที่อื่น! นี่มันโซนอ่านหนังสือจริงจัง ไม่ใช่โซนเดต ไม่ใช่โซนสเก็ตช์ภาพส่งอาจารย์!” “ใครบอกว่าผมมาสเก็ตช์ภาพ?” เรย์ขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด กลิ่นน้ำหอมจางๆ แนวสะอาดๆ แบบคนเพิ่งอาบน้ำเสร็จฟุ้งแตะจมูกพายจนเจ้าตัวต้องถอยกรูด “ผมมาเฝ้า... ของสำคัญ” “ของสำคัญอะไรของคนบ้า!” “ก็เฝ้า ‘ยัยขาประจำ’ ไง” เขาพูดพลางใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่กองหนังสือปรัชญาประยุกต์ตรงหน้าพายเบาๆ “ไม่อยากให้ใครมาแย่งที่นั่งตัวโปรดของพายไงครับ ใจดีขนาดนี้ไม่รักได้ไงเนอะ” พายอยากจะกรีดร้องให้ลั่นห้องสมุดให้รู้แล้วรู้รอด นี่เธอไปทำกรรมอะไรไว้ถึงต้องมาเจอผู้ชายประเภท ‘ตื้อไม่เลิก แถมยังหน้าหนาเป็นคอนกรีตเสริมเหล็ก’ แบบนี้ด้วย? ยิ่งเห็นรอยยิ้มพริ้มเพราของอีกฝ่าย ยิ่งรู้สึกเหมือนเลือดจะสูบฉีดขึ้นหน้าจนร้อนผ่าว “ออกไป” เธอชี้มือไปที่ประตูทางออก นิ้วเรียวสั่นเล็กน้อยด้วยความโมโห “ไม่งั้นฉันจะฟ้องบรรณารักษ์ว่าคุณรบกวนสมาธิคนอื่น!” “อ้อ... ฟ้องเลยครับ” เรย์พยักหน้าอย่างว่าง่าย ก่อนจะก้มหน้าลงไปในสมุดสเก็ตช์ของตัวเอง “แต่บอกไว้ก่อนนะว่าบรรณารักษ์ชั้นนี้เป็นแฟนคลับผม ถ้าผมบอกว่ามานั่งติวหนังสือให้พาย... คิดว่าเขาจะเชื่อใครดีล่ะ?” “คุณ!” พายอ้าปากค้าง นี่มันตรรกะประหลาดอะไรกัน! “เอาล่ะ สมาธิพายแตกกระเจิงหมดแล้ว” เรย์พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหยิบปากกาแท่งโปรดขึ้นมาหมุนเล่นในมือ “ถ้าอยากให้ผมไปนัก... ก็แลกกับอะไรสักอย่างสิ” พายหรี่ตาลง “อะไร” “วันนี้ตอนเย็น... ไปกินบิงซูร้านใต้หอในกับผม ถ้าไป ผมจะยอมสละที่นั่งตรงข้ามให้คนอื่น แล้วไปนั่งโต๊ะริมหน้าต่างแทน... ตกลงไหมครับคนสวย?” สายตาของเรย์ในวินาทีนี้ดูจริงจังขึ้นมาวูบหนึ่ง มันไม่ใช่แววตาขี้เล่นแบบที่ชอบใช้กวนประสาท แต่มันเป็นความนิ่งลึกที่ทำให้พายรู้สึกเหมือนโดนดึงให้จมลงไปในห้วงอะไรบางอย่างที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก เธอนิ่งไปครู่ใหญ่ หัวใจที่เคยเต้นรัวด้วยความโกรธเริ่มเต้นรัวด้วยเหตุผลอื่นที่เธอไม่อยากยอมรับ “ถ้าฉันไม่ไปล่ะ?” “งั้นผมก็จะนั่งเฝ้าพายจนกว่าห้องสมุดจะปิด... และอาจจะเดินไปส่งถึงหน้าหอด้วย” เขาพูดพลางยักไหล่เหมือนเป็นเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก “เลือกระหว่าง 'บิงซูหนึ่งถ้วย' กับ 'การตามติดชีวิตประจำวันแบบ 24 ชั่วโมง'... พายเลือกอันไหนดีครับ?” พายขบเม้มริมฝีปากแน่น ไอ้คนเจ้าเล่ห์! นี่มันบีบบังคับกันชัดๆ แต่ทว่า... ลึกๆ ในใจที่เธอพยายามปิดตายเอาไว้ กลับมีเสียงเล็กๆ ที่กระซิบว่า ‘ไปเถอะ’ ดังขึ้นมาอย่างน่ารำคาญ “...ก็ได้” เธอตอบเสียงอ้อมแอ้มก่อนจะก้มหน้าลงซ่อนใบหน้าที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อ “แค่บิงซูถ้วยเดียวนะ! แล้วหลังจากนั้นห้ามมาวุ่นวายกับฉันอีก!” เรย์หลุดขำออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะที่ทุ้มต่ำและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์นั้นทำให้คนรอบข้างที่นั่งอยู่ใกล้ๆ เริ่มหันมามองด้วยความสนใจ เขาปิดสมุดสเก็ตช์ลงอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะก้มลงมากระซิบข้างหูพายจนเจ้าตัวต้องสะดุ้งสุดตัว “ตกลงตามนั้นครับ... แต่ระวังตัวไว้หน่อยนะพาย เพราะถ้าได้ลองไปเดตกับผมแล้ว... ผมรับรองว่าพายจะถอนตัวไม่ขึ้นแน่นอน” พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินจากไปทิ้งให้พายยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ ลมหายใจอุ่นๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ที่ข้างหูทำให้เธอต้องยกมือขึ้นลูบเบาๆ อย่างลืมตัว พายพยายามรวบรวมสมาธิอ่านหนังสือต่อ แต่ตัวอักษรทุกตัวในหน้ากระดาษกลับกลายเป็นรูปหน้ากวนประสาทของเรย์ไปเสียหมด เธอถอนหายใจทิ้งอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูว่ามีข้อความอะไรเด้งขึ้นมาบ้าง เผื่อว่าสถานการณ์ตึงเครียดนี้จะคลี่คลายลงได้บ้าง ทว่า... ทันทีที่หน้าจอติดสว่างขึ้น พายก็ต้องชะงักงัน ในแชตกลุ่ม ‘สมาคมรักสงบ’ ของเธอกับมีนา มีข้อความส่งเข้ามาใหม่ล่าสุดจากบัญชีหนึ่งที่เธอไม่ได้เมมเบอร์ไว้ แต่มันเป็นโปรไฟล์รูปภาพสเก็ตช์ที่เธอจำได้แม่นว่าเพิ่งเห็นเมื่อกี้... รูปวาด ‘ยัยขาประจำห้องสมุด’ ที่ดูออกชัดเจนว่าเป็นเธอในอิริยาบถเผลอๆ ข้อความด้านล่างภาพนั้นเขียนเอาไว้ว่า: *[Ray]: โทษทีนะพาย ลืมบอกไปว่า... ที่บอกว่าจะไปกินบิงซูด้วยน่ะ ความจริงแล้ววันนี้ร้านบิงซูปิดปรับปรุงนะ แต่ไม่ต้องห่วง... ผมจองที่พักตากอากาศไว้ให้เราสองคนเสาร์นี้แล้ว... เตรียมตัวให้พร้อมนะคนสวย เพราะทริปนี้... ผมจะทำให้พายรู้จักผมให้มากกว่าแค่ ‘คนกวนประสาท’ แน่นอน* นิ้วของพายสั่นเทาขณะที่เธอกำลังจะกดยกเลิกข้อความ หรือกดบล็อกคนส่ง แต่ทว่า... ปลายนิ้วเจ้ากรรมดันไปกดโดนปุ่ม ‘ตอบกลับ’ เสียได้ ในขณะที่เธอกำลังจะกดลบทิ้ง เสียงแจ้งเตือนจากหน้าห้องสมุดก็ดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างสูงที่ควรจะเดินออกไปแล้ว เขายืนพิงกรอบประตูพลางยกโทรศัพท์ขึ้นมาโบกให้เธอเห็น โดยที่หน้าจอโทรศัพท์ของเขากำลังโชว์ข้อความที่พายเผลอกดส่งไปเมื่อครู่—ข้อความที่เธอไม่ได้ตั้งใจจะส่ง แต่ดันพิมพ์ไปว่า... ‘ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้... พี่เรย์?’ พายเบิกตากว้าง ความเงียบงันในห้องสมุดในวินาทีนี้ดูเหมือนจะบีบคั้นเธอจนแทบหายใจไม่ออก เมื่อเรย์เดินตรงกลับมาหาเธออีกครั้งด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันไม่ใช่สายตากวนประสาท แต่เป็นสายตาของผู้ล่าที่กำลังจะต้อนเหยื่อให้จนมุม ขอบคุณที่ติดตามอ่านความหวานปนความวุ่นวายของยัยพายและพี่เรย์นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!