ที่นั่งประจำของผมไม่ใช่ที่ตรงนี้

กลิ่นกระดาษเก่าเคลือบด้วยความเงียบสงัดของห้องสมุดกลางมหาวิทยาลัย คือเขตปลอดอาณาจักรที่พายหวงแหนยิ่งกว่าสิ่งใด โต๊ะมุมสุดติดกระจกใสบานใหญ่ โต๊ะที่ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเข้ามาวุ่นวายเพราะรู้ดีว่ามันคือ ‘ที่ประจำ’ ของสาวอักษรฯ ผู้รักความสงบ... จนกระทั่งนาทีนี้ ที่ซึ่งกฎเหล็กทุกข้อกำลังถูกทำลายลงอย่างย่อยยับ “ขอโทษนะครับ ตรงนี้... มีคนนั่งหรือยังเอ่ย?” เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทนิด ๆ ดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับร่างสูงโปร่งในชุดช็อปคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเถื่อนและดิบดีกรีตัวตึงปี 3 ยืนค้ำหัวเธออยู่ พายขมวดคิ้วมุ่น เงยหน้าขึ้นจากกองหนังสืออ้างอิงเล่มหนาด้วยสายตาพิฆาตที่พร้อมจะแผดเผาอีกฝ่ายให้เป็นจุล “เห็นว่าไม่มีกระเป๋าหรือหนังสือวางอยู่ไหมล่ะคะ? เดินเลยไปโน่นเลยค่ะ ที่นั่งว่างตั้งเยอะแยะ” พายตอกกลับเสียงแข็ง ใบหน้าหวานงอลงอย่างหงุดหงิด แต่มีหรือที่คนอย่าง ‘เรย์’ จะสะเทือน “อ้าว ก็เห็นมันว่างอยู่ไงครับ ผมถึงถามดี ๆ” เรย์ยิ้มกริ่ม รอยยิ้มที่เพื่อน ๆ ในคณะบอกนักบอกหนาว่าโคตรอันตรายต่อใจสาว ๆ แต่สำหรับพาย... มันคือรอยยิ้มของภัยสังคมชัด ๆ “อีกอย่าง โต๊ะอื่นบรรยากาศไม่น่านั่งเท่าตรงนี้หรอก... แสงกำลังสวย วิวก็ดี ที่สำคัญ มีคนหน้าบึ้ง ๆ นั่งเฝ้าอยู่ด้วย คุ้มค่าแก่การมาเยือนชะมัด” “นี่คุณ!” พายกระแทกเสียงเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยแรงอารมณ์ เธอพยายามรักษาเสียงไม่ให้ดังเกินกฎระเบียบของห้องสมุด “อยากกวนประสาทไปไกล ๆ เลยนะ ฉันจะอ่านหนังสือ!” เรย์ไม่เพียงแต่ไม่ถอย เขากลับถือวิสาสะหย่อนก้นลงนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามอย่างหน้าตาเฉย แถมยังหยิบกล่องดินสอและแท็บเล็ตส่วนตัวออกมาวางแผ่หลาบนโต๊ะราวกับเป็นเจ้าของร่วม “ตั้งใจอ่านสิครับ ผมไม่กวนหรอก สัญญาด้วยเกียรติของว่าที่สถาปนิกผู้รักความงามเลยเอ้า” พูดจบพ่อตัวดีก็ก้มหน้าก้มตาเปิดแท็บเล็ตของตัวเองบ้าง ทว่าผ่านไปไม่ถึงห้านาที เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ การพลิกกระดาษเสียงดังเกินเหตุ และการขยับตัวไปมาอย่างกระสับกระส่ายของคนตรงข้าม ก็เริ่มทำลายสมาธิของพายจนย่อยยับ พายสูดหายใจเข้าลึก ๆ นับหนึ่งถึงสิบในใจ พยายามไม่สนใจกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจาง ๆ ที่ลอยมาแตะจมูกแต่มันดันรบกวนสติยิ่งกว่าเสียงเปิดหนังสือซะอีก *ครืด...* พายตัดสินใจรวบหนังสือทุกเล่ม เก็บใส่กระเป๋าผ้าอย่างรวดเร็วด้วยความหงุดหงิดเต็มพิกัด ในเมื่อเขาด้านมานั่งแย่งที่ เธอก็จะย้ายหนีเองให้รู้แล้วรู้รอด! “อ้าว จะไปไหนล่ะครับพาย?” เรย์เงยหน้าขึ้นทันควัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏขึ้นที่มุมปาก “เพิ่งมาเองนะ” “หลบค่ะ!” พายเอ่ยเสียงลอดไรฟัน ยืนขึ้นเต็มความสูงเพื่อจะเดินหนีออกไปจากตรงนี้ให้พ้น ๆ แต่ทว่า... “เดี๋ยวก่อนสิครับ” เรย์เอื้อมมือมาคว้าขอบกระเป๋าผ้าของเธอไว้เบา ๆ ไม่ให้เดินไปไหน พายสะดุ้งสุดตัว หัวใจกระหน่ำเต้นโครมครามด้วยความตกใจ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ “พอดีผมมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย... เรื่องหัวข้อโปรเจกต์ปีนี้แหละ เห็นเด็กอักษรฯ แถวนี้เก่งเรื่องภาษานัก น่าจะช่วยผมตรวจสเปกตรัมตัวอักษรบนบอร์ดได้นะ” “ไม่ว่างค่ะ! ไปปรึกษาคนอื่นโน่น!” พายสะบัดข้อมือออกจากการจับกุม พยายามทำเสียงดุแต่ใบหน้าที่ขึ้นสีแดงก่ำกลับทรยศความเกรี้ยวกราดจนหมดสิ้น “แล้วก็... อย่ามาแตะเนื้อต้องตัวฉันนะ!” “โอ๋ ๆ โกรธเป็นแมวหงزไปได้” เรย์หัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ดวงตาคมกริบพราวระยับด้วยความสนุกสนาน “โอเค ๆ วันนี้ยอมปล่อยให้กลับก่อนก็ได้ครับ... แต่พรุ่งนี้ ผมจองโต๊ะนี้ไว้แล้วนะ พาย” พายค้อนให้วงใหญ่หนึ่งทีก่อนจะหันหลังเดินหนีจ้ำอ้าวออกจากห้องสมุดแทบไม่ทัน ทิ้งให้เรย์นั่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม ประกายตาเต็มไปด้วยความท้าทาย ภายในห้องนอนสีพาสเทลของหอพักหญิง พายทิ้งตัวลงนอนคว่ำหน้ากับหมอนใบโตอย่างหัวเสีย มือเรียวคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะพิมพ์ระบายความอัดอั้นตันใจใส่กลุ่มแชทลับที่มี ‘มีนา’ เพื่อนสนิท และ ‘ต้น’ หนุ่มวิศวะปากสว่างเพื่อนสนิทของเรย์รวมอยู่ด้วย นิ้วเรียวพิมพ์ข้อความยาวเหยียดด้วยความเร็วสูง: *[พาย]: อีมีนา! ช่วยด้วย ไอ้โรคจิตคณะสถาปัตย์มันตามรังควานฉันในห้องสมุด! หน้าด้านมากบอกเลย!* พายกดส่งออกไปโดยไม่ทันสังเกตหน้าจอให้ดีว่า... เธอดันเผลอกดส่งข้อความนั้นเข้าห้องแชทส่วนตัว (Direct Message) ระหว่างเธอกับเรย์ที่เพิ่งกดเพิ่มเพื่อนกันแบบงง ๆ เมื่อตอนบ่ายที่เขายื่นมือถือมาขอสแกน QR Code เพื่อ ‘ส่งไฟล์งานอ้างอิง’! ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเท่าไข่ห่าน เมื่อหน้าจอขึ้นสถานะ *‘Read’* ทันทีแบบไม่ต้องรอให้เสียเวลา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งกลับมาแทบจะพร้อมกับหัวใจของพายที่หล่นไปตาตุ่ม เรย์ส่งสติกเกอร์รูปแมวกำลังยิ้มแป้น พร้อมข้อความสั้น ๆ ที่ทำเอาเลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าวไปทั้งร่าง: *[Ray]: โรคจิตคนนี้... คิดถึงพายนะ พรุ่งนี้เจอกันที่เดิมครับคนสวย* (ขอบคุณที่ติดตามอ่านตอนแรกกับชาพีชหวานน้อยนะคะ หวังว่าจะหลงรักความกวนของพ่อหนุ่มสถาปัตย์คนนี้กันแล้วน้า!)