แผนซ้อนแผนที่โรงเตี๊ยม

กลิ่นอายสุราหมักร้อยปีลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ภายในโรงเตี๊ยมรกร้างนอกเมืองอู่โจว บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงหยดน้ำค้างกระทบชายคา ทว่าความเงียบงันนี้กลับแฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันแหลมคมดั่งปลายกระบี่ที่ซ่อนอยู่ในฝัก หลี่มู่หยางนั่งไขว่ห้างอยู่บนโต๊ะไม้เก่าๆ ริมหน้าต่าง แขนเสื้อข้างขวาของเขาพับขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นขวดหยกสีชาขนาดเท่าข้อนิ้วก้อยที่บรรจุพิษสลายวิญญาณเจ็ดราตรีเอาไว้ ดวงตาคมกริบดั่งพญาอินทรีทอดมองออกไปเบื้องล่างอย่างไม่ยี่หสระต่อภัยอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา "ท่านพรรคพวก... ดื่มชาก่อนดีไหม? เกรงว่าอีกประเดี๋ยวพวกท่านจะไม่มีโอกาสได้ลิ้มรสชาติของน้ำร้อนอีกแล้ว" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งหลุดจากริมฝีปากของหลี่มู่หยาง เขารินชาใส่จอกอย่างใจเย็น ราวกับเบื้องหน้าไม่ใช่กลุ่มมือสังหารระดับปรมาจารย์จากพรรคโลหิตทมิฬนับสิบชีวิตที่ล้อมกรอบเขาไว้ หากแต่เป็นสหายสนิทที่นัดหมายกันมาชมจันทร์ เงาดำสายหนึ่งพุ่งวาบผ่านหน้าต่างเข้ามาพร้อมกับประกายแสงเย็นเยียบของกริชสั้น มันคือ "เงาพิษโลหิต" ไป่ฮั่น ผู้นำหน่วยสังหารที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด ไร้ร่องรอย และรวดเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ *ฉึบ!* ร่างของหลี่มู่หยางแตกสลายกลายเป็นเพียงภาพติดตา "ภาพลวงตา!" ไป่ฮั่นอุทานด้วยความตื่นตระหนก สัมผัสรับรู้ทางจิตวิญญาณของเขากรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว เบื้องหลังของไป่ฮั่น เซียนหลินซือปรากฏกายขึ้นราวกับภูตผีไร้เงา นางสวมชุดกระโปรงยาวสีขาวบริสุทธิ์ตัดกับกระบี่เซียนจันทร์กระจ่างในมือที่เปล่งประกายรัศมีสีครามเยือกเย็น นางไม่ได้กล่าววาจาใดๆ แม้แต่ครึ่งคำ ปลายกระบี่สั่นระริกเบาๆ แผ่พุ่งคลื่นปราณกระบี่อันคมกริบตัดผ่านอากาศจนเกิดเสียงดังหวีดหิว "แผนซ้อนแผน... เจ้าพวกโง่เง่า ถุกหลอกล่อให้เข้ามาในค่ายกลกระบี่ตั้งแต่ก้าวแรกที่เหยียบเข้ามาในโรงเตี๊ยมแห่งนี้แล้ว" หลี่มู่หยางกล่าวด้วยรอยยิ้มหยัน ขณะที่เขายืนพิงเสาไม้ชั้นสอง ทอดมองการจัดวางหมากที่สมบูรณ์แบบ แท้จริงแล้ว การที่เขาแสดงท่าทีประมาทและนั่งรออยู่ในจุดที่ล่อแหลม ก็เพื่อดึงดูดความสนใจของผู้นำพรรคโลหิตทมิฬให้เข้ามาติดกับดักค่ายกลจิตวิญญาณที่เขาและเซียนหลินซือร่วมมือกันวางไว้ล่วงหน้าสามวันสามคืน พื้นไม้เบื้องล่างของโรงเตี๊ยมถูกเคลือบด้วยผงพิษไร้สีไร้กลิ่น เมื่อหลอมรวมเข้ากับพลังปราณกระบี่ของเซียนหลินซือ มันจึงแปรเปลี่ยนเป็นเขตอาคมพิษที่แม้แต่วิญญาณก็ยังต้องแตกสลาย "ฮ่าๆๆๆ... คิดว่าใช้เล่ห์กลแค่นี้จะสังหารพวกเราได้งั้นรึ?" ไป่ฮั่นกัดฟันกรอด ฝืนโคจรพลังปราณคุ้มกันร่าง แม้เลือดดำจะเริ่มไหลออกจากมุมปากเนื่องจากสูดดมไอพิษเข้าไป แต่แววตาของมันยังคงเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียม "พวกเราไม่ได้มากันแค่ลำพัง!" *ตูม!* ผนังด้านทิศตะวันตกของโรงเตี๊ยมพังทลายลงเป็นจุล ฝุ่นตลบอบอวลพร้อมกับปราณดาบอันหนักหน่วงดุจขุนเขาที่พุ่งเข้าใส่หลี่มู่หยางอย่างฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลนี้ทำให้คานไม้ลั่นเอี๊ยดอาร์ดราวกับจะพังทลายลงมาได้ทุกเมื่อ เงาร่างของชายชราหลังค่อมคนหนึ่งก้าวเท้าเดินออกมาจากกลุ่มควัน ดวงตาของมันหรี่แคบ จ้องมองหลี่มู่หยางด้วยรังสีอำมหิตที่สะสมมานับร้อยปี "เด็กน้อย... เจ้าคิดว่าเจ้าฉลาดนักรึที่หลอกใช้ไป่ฮั่นเป็นเหยื่อล่อ แต่น่าเสียดายที่เหยื่อและพราน มักจะจบชีวิตลงด้วยคมดาบของผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเสมอ" เซียนหลินซือขมวดคิ้วเล็กน้อย ความเย็นชาบนใบหน้ารูปสลักแปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียด นางก้าวเท้าขึ้นมาขวางหน้าหลี่มู่หยาง ปลายกระบี่ในมือชี้ตรงไปยังชายชราผู้นำพรรคโลหิตทมิฬตัวจริง ผู้มีนามว่า "อสูรดาบโลหิตไร้เงา" "ต่อให้เจ้าคือผู้อาวุโสระดับบรรพจารย์ ก็ต้องถามกระบี่ในมือข้าดูก่อนว่ายินยอมหรือไม่" เสียงใสราวกระดิ่งเงินเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉย ทว่าแฝงไว้ด้วยจิตสังหารที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้มอดไหม้ หลี่มู่หยางยื่นมือไปแตะไหล่บางของนางเบาๆ สัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของชุดผ้าแพรแต่กลับอบอุ่นหัวใจอย่างประหลาด เขายิ้มบางๆ พางกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "หลินซือ... ดูเหมือนว่าตาแก่ผู้นำพรรคนี้ จะไม่รู้เสียแล้วกระมังว่า... พิษในแขนเสื้อของข้า ยังไม่ได้ลิ้มลองเลือดของยอดฝีมือระดับพวกมันมานานเท่าใดแล้ว" สิ้นเสียงคำพูดของหลี่มู่หยาง บรรยากาศภายในโรงเตี๊ยมก็พลันดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง ท้องนภานอกหน้าต่างที่เคยปลอดโปร่งกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆสีดำทะมึน สายฟ้าสีครามฟาดผ่าลงมากลางหลังคาโรงเตี๊ยมจนเกิดเสียงคำรามกึกก้องราวกับทัณฑ์สวรรค์กำลังจะเริ่มต้นขึ้น และในวินาทีที่เงากระบี่ในมือของหลี่มู่หยางเริ่มเปล่งประกายแสงสีเงินยวงออกจากฝัก ประตูไม้บานสุดท้ายที่ปิดตายก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลปริศนาที่ทำให้แม้แต่แววตาของหลี่มู่หยางยังต้องหรี่แคบลงด้วยความตกตะลึง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางในวิถีกระบี่นี้ด้วยกันนะครับ