คมพิษที่ไร้ตัวตน

กลิ่นอายคาวเลือดคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้เกรียมของม่านพลังปราณที่แตกสลาย สะเก็ดสายฟ้าสีม่วงยังคงแล่นริ้วอยู่ตามพื้นศิลา ราวกับอสรพิษอัคคีที่กำลังเลื้อยวนหาเหยื่อ หลี่มู่หยางสำลักโลหิตคำโตออกมาเป็นสีดำสนิท พิษสวรรค์จากสายฟ้าเมื่อครู่กระตุ้นให้พิษร้อยชนิดในกายของเขาวิ่งพล่าน ทว่าแววตาของบุรุษหนุ่มหาได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มันกลับทอประกายคมกริบดั่งคมกระบี่ที่เพิ่งลับจนเสร็จสิ้น มือขวากุมด้ามกระบี่นิลกาฬแน่นจนข้อต่อกระดูกขาวโพลน ในขณะที่มือซ้ายแอบสอดเข้าไปในแขนเสื้อเพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับสถานการณ์ที่พลิกผันได้ทุกเมื่อ "หลี่มู่หยาง... เจ้ายังดื้อรั้นฝืนชะตาฟ้าอยู่หรือ?" เสียงหวานใสที่เยือกเย็นดั่งน้ำค้างแข็งในเหมันตฤดูเอ่ยขึ้น ท่ามกลางม่านควันสีเทาทึบที่ค่อยๆ จางลง เซียนหลินซือปรากฏกายขึ้นราวกับเทพธิดาผู้ลงทัณฑ์ นางก้าวเดินผ่านซากปรักหักพังอย่างเชื่องช้า อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ไม่มลทินแม้แต่ฝุ่นผง ทว่าดวงตาคู่งามที่มักจะไร้ความรู้สึก บัดนี้กลับฉายแววซับซ้อนบางอย่างยามมองสำรวจร่องรอยบาดแผลบนร่างกายของเขา นางมิได้เร่งรีบลงมือต่อ ในยุทธภพนี้ มีเพียงนางที่ล่วงรู้ดีว่า "กระบี่นิรนาม" และ "หัตถ์พิษไร้เงา" ผู้นี้อันตรายเพียงใด แม้ในยามที่เขาบาดเจ็บปางตาย สัตว์ป่าที่จนตรอกย่อมดุร้ายที่สุด ยิ่งเป็นจอมยุทธ์ผู้ทะนงตนในวิถีกระบี่เช่นเขาด้วยแล้ว การบีบคั้นจนถึงทางตันรังแต่จะทำให้กระบวนท่าสุดท้ายระเบิดอานุภาพทำลายล้างที่คาดไม่ถึงออกมา "วิถีฟ้าดินอันใด ข้าไม่เคยสนใจตั้งแต่ก้าวเข้าสู่ยุทธภพแล้ว แม่นางหลิน..." หลี่มู่หยางแย้มยิ้มเยาะหยัน มุมปากมีคราบเลือดสีเข้มไหลยึด "เจ้าตามล่าข้ามาสามวันสามคืน ข้ามภพข้ามเขตแดนมานับพันลี้ เพียงเพราะต้องการบัญชีโลหิตของสำนักกระบี่เมฆาเช่นนั้นหรือ? น่าขันนัก... ศิษย์พี่ของพวกเจ้าใช้วิธีสกปรกเช่นไรก่อนตาย เหตุใดเจ้าไม่ลองประกาศให้ทั่วหล้าฟังเล่า?" "หุบปาก!" เซียนหลินซือสะบัดชายแขนเสื้อเบาๆ คลื่นพลังปราณกระบี่อัดแน่นพุ่งเข้าใส่ลำตัวของเขาโดยตรงด้วยความเร็วสูงราวสายฟ้าแลบ *เปรี้ยง!* หลี่มู่หยางไม่หลบเลี่ยง เขากลับใช้เคล็ดวิชาตัวเบา "ย่างก้าวเงาจันทรา" พุ่งสวนทางเข้าหาคลื่นกระบี่นั้นอย่างอาจหาญ ปลายกระบี่นิลกาฬวาดผ่านอากาศเป็นเส้นโค้งสีดำทมิฬ ปะทะกับพลังปราณของนางจนเกิดประกายไฟสว่างวาบไปทั่วบริเวณ แรงสะท้อนทำให้ร่างของทั้งสองสั่นสะท้าน หลี่มู่หยางกระอักเลือดออกมาอีกคำใหญ่ แต่ในเสี้ยววินาทีนั้นเอง นิ้วมือเรียวยาวของเขาก็ดีดออกไปอย่างไร้สุ้มเสียง *ฟิ้ว... พรึบ!* ละอองพิษสีม่วงเข้มราวกับหมอกมรกตกระจายตัวออกเป็นวงกว้างในพริบตา พิษชนิดนี้หาใช่พิษธรรมดา หากแต่เป็น "พิษสลายวิญญาณเก้าสวรรค์" ที่สกัดจากต่อมพิษของสัตว์อสูรบรรพกาล หลอมรวมกับสมุนไพรหายากที่เติบโตบนหน้าผาไร้ตะวัน มันไร้กลิ่น ไร้สี และทรงอานุภาพในการกัดกร่อนเกราะป้องกันปราณของยอดฝีมือขอบเขตเซียนให้สลายกลายเป็นCจุลได้ภายในชั่วลมหายใจ เซียนหลินซือขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางตระหนักรู้ถึงอันตรายในทันที พลังปราณคุ้มกันกายถูกขับเคลื่อนถึงขีดสุดจนเกิดเป็นระเบียบอักขระแสงสีขาวบริสุทธิ์ห่อหุ้มร่าง นางหมุนตัวกลางอากาศราวกับผีเสื้อร่ายรำ หลบหลีกละอองพิษที่กัดกร่อนพื้นศิลาจนเกิดเสียงฟู่และไอควันพวยพุ่ง ทว่า... นั่นเป็นเพียงแผนลวง ในจังหวะที่เซียนหลินซือต้องเบี่ยงเบนวิถีหลบละอองพิษ หลี่มู่หยางก็ใช้พลังเฮือกสุดท้ายกระแทกฝ่าเท้าลงกับพื้น ศิลาเบื้องล่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ร่างของเขาพุ่งทะยานดั่งลูกศรออกจากแหล่งกำเนิดแสงในพริบตา ทิ้งไว้เพียงเงาร่างเลือนรางที่ถูกหลอมขึ้นด้วยควันพิษหนาทึบ "หลินซือ... หนี้แค้นระหว่างเรา ข้าจะกลับมาทวงคืนในวันจันทร์เพ็ญหน้า!" เสียงทุ้มต่ำก้องกังวานสะท้อนไปทั่วหุบผา ก่อนที่ร่างของมือสังหารหนุ่มจะหายลับไปกับความมืดมิดของผืนป่าเบื้องล่างอย่างไร้ร่องรอย เซียนหลินซือลงสู่พื้นดินอย่างสง่างาม นางยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางกลุ่มควันพิษที่ค่อยๆ จางหายไป ปลายกระบี่ในมือสั่นระริกเล็กน้อยจากแรงอัดเมื่อครู่นี้ ดวงตาคู่คมมองไปยังทิศทางที่ชายหนุ่มหายตัวไปอย่างไร้ความรู้สึก แต่ภายในอกกลับมีความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้น—นางปล่อยให้เขาหนีไปได้... หรือแท้จริงแล้ว นางจงใจปล่อยเขาไปกันแน่? ความเงียบงันเข้าปกคลุมหุบผาอีกครั้ง ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าบนยอดหน้าผาสูงชันเบื้องบน กลับมีเงาร่างปริศนาในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาเหี้ยมเกรียม มุมปากของมันยกยิ้มขึ้นอย่างน่ากลัว "หนีรอดไปได้อีกครั้งสินะ... เจ้าสุนัขจนตรอก หลี่มู่หยาง" บุรุษปริศนาพึมพำเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือ โยนป้ายหยกสลักรูปอสูรโลหิตลงสู่พื้นเบื้องล่าง "แต่คิดหรือว่า... หมากตัวนี้จะหลุดพ้นจากกระดานที่ข้าเดินไว้ได้?" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานด้วยดีเสมอมาครับ