ความลับใต้เงาโรงพยาบาล

กลิ่นอายของฟอร์าลินและโลหิตจางๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในความมืดมิดของชั้นใต้ดินระดับสาม อาช่าขยับตัวด้วยความอึดอัด รองเท้าบูทหนังของเธอเหยียบย่ำลงบนพื้นกระเบื้องเคลือบสีขาวที่ตอนนี้เปรอะเปื้อนคราบน้ำยาเคมีเหนียวหนืด เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนไปตามทางเดินแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ เป็นระยะ "คุณรินทร์... คุณแน่ใจเหรอครับว่าที่นี่คือห้องแล็บลับที่ใช้ทดลองฮันเตอร์นอกกฎหมาย?" เสียงของหัวหน้าปาร์ตี้สาวผู้เคยหยิ่งทะนงสั่นเครือเล็กน้อย แม้เธอจะพยายามรักษามาดความแข็งแกร่งไว้ แต่สัญชาตญาณนักรบของเธอกำลังกรีดร้องเตือนภัยว่าเบื้องหลังประตูบานเหล็กหนาหนักตรงหน้าคือขุมนรกดีๆ นี่เอง รินทร์หยุดเดิน เขาไม่ได้หันกลับมามอง เปลือกตาภายใต้กรอบแว่นโลหะหรี่ลงเล็กน้อย มือเรียวยาวสวมถุงมือหนังสีดำสนิทกำลังเคาะนิ้วเป็นจังหวะบนด้ามมีดผ่าตัดเคลือบมานาที่ส่งเสียงหึ่งๆ เบาๆ "ในที่สุด... งานเลี้ยงที่แท้จริงก็กำลังจะเริ่มขึ้นสินะครับ" น้ำเสียงของหมอเทวะราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้ซึ่งความหวาดกลัวใดๆ ทั้งสิ้น รินทร์เอื้อมมือไปแตะแผงควบคุมระบบรักษาความปลอดภัยดิจิทัล เสียงระบบสแกนเรตินาและลายนิ้วมือดังขึ้นพร้อมกับไฟสีแดงที่เปลี่ยนเป็นสีเขียวอย่างรวดเร็ว—สิทธิ์การเข้าถึงระดับสูงสุดที่แม้แต่ผู้อำนวยการสมาคมฮันเตอร์ก็ยังไม่มีสิทธิ์ล่วงรู้ ประตูกลไกไฮดรอลิกส่งเสียงคำรามทุ้มต่ำก่อนจะค่อยๆ เลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นภาพเบื้องหลังที่ทำให้อาช่าถึงกับผงะถอยหลัง มือเรียวเรียวสวยยกขึ้นปิดปาก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงและสะพรึงกลัวจนแทบสิ้นสติ ภายในห้องโถงกว้างขวางขนาดเท่าสนามบาสเกตบอล หลอดแก้วบรรจุของเหลวสีเขียวมรกตเรียงรายเป็นแถวยาวเหยียดนับร้อยหลอด ภายในนั้น... ร่างของบรรดาฮันเตอร์ชื่อดังที่เคยประกาศว่าหายสาบสูญไปในการลงดันเจี้ยนระดับ S กำลังลอยเคว้งคว้าง สายระยางโยงระยางระเยงเจาะเข้าสู่กะโหลกและไขสันหลัง ดวงตาของพวกเขายังคงเบิกค้างด้วยความทรมานแสนสาหัส "นี่มัน... พวกเขาไม่ใช่ว่าตายในดันเจี้ยนหรอกเหรอ..." อาช่าพึมพำเสียงสั่น ร่างกายเริ่มสั่นเทาเมื่อจำใบหน้าของหนึ่งในร่างทดลองเหล่านั้นได้ เขาคืออดีตแทงค์มือหนึ่งผู้เคยร่วมปาร์ตี้กับเธอเมื่อสามปีก่อน "ตาย? ในโลกของผลประโยชน์ ไม่มีใครตายฟรีหรอกครับ อาช่า" รินทร์ก้าวเท้าเดินเข้าไปในห้องทดลองอย่างใจเย็น สายตากวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันข้อมูลโค้ดพันธุกรรมและอัตราการเจริญเติบโตของมานาเทียม "พวกสภาฮันเตอร์ไม่ได้ต้องการฮีลเลอร์หรือฮันเตอร์ที่มีจิตวิญญาณอิสระหรอกครับ สิ่งที่พวกมันต้องการ... คือ 'อาวุธมีชีวิต' ที่ควบคุมได้อย่างไร้ขีดจำกัดต่างหาก" ก๊อก ก๊อก ก๊อก! เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับสิบคนดังขึ้นจากทางด้านหลัง ปิดตายเส้นทางหนีของทั้งสองคนอย่างสมบูรณ์แบบ รินทร์ยังคงยืนนิ่ง ไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง ขณะที่อาช่าชักดาบประจำกายออกมาตั้งท่าเตรียมต่อสู้ด้วยสัญชาตญาณดิบ "แหมๆๆ เจ้าหนูรินทร์... ไม่คิดเลยนะว่าอดีตฮีลเลอร์ขยะที่ถูกเขี่ยทิ้ง จะมีปัญญาคลานมาถึงห้องครัวหลังบ้านของพวกเราได้" เสียงหัวeเราะเยือกเย็นดังขึ้นจากเงาืดของระเบียงชั้นลอย ชายวัยกลางคนในชุดสูทหรูหรา ใบหน้าครึ่งหนึ่งสวมหน้ากากอนามัยสีขาวสะอาดตา ปรบมือช้าๆ สองสามครั้งเพื่อเป็นการต้อนรับ สมาชิกหน่วยกวาดล้างพิเศษของสมาคมฮันเตอร์นับสิบชีวิตก้าวออกมาจากมุมมืด อาวุธเวทมนตร์ในมือเปล่งแสงสีแดงฉานมุ่งตรงมาที่พวกเขา รินทร์ค่อยๆ ถอดแว่นสายตาออก ใช้ผ้าเช็ดเลนส์อย่างพิถีพิถัน ท่าทีที่สุขุมราวกับกำลังยืนอยู่ท่ามกลางสวนดอกไม้ ไม่ใช่ดงกระสุนและคมดาบของนักฆ่าระดับท็อป "ผู้อำนวยการซง... ผมรอเวลาที่จะได้ทวงคืนดอกเบี้ยจากคุณพอดีเลยครับ" รินทร์สวมแว่นกลับเข้าที่ เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย แววตาหลังเลนส์กระจกคู่นั้นสะท้อนประกายแสงสีทองอร่ามของระบบที่กำลังทำงานอย่างเต็มพิกัด "แกมันแค่ฮีลเลอร์ไร้ค่า! คิดเหรอว่าจะต่อกรกับกองกำลังพิเศษของสมาคมได้!" ซงตะคอกเสียงกร้าว สั่งการด้วยมือขวา "ฆ่ามันซะ! เอาศพไปดองไว้แทนที่พวกมันซะ!" เหล่าฮันเตอร์รับจ้างพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกันด้วยความเร็วสูง ประกายคมดาบและเวทมนตร์ธาตุไฟระเบิดออกกวาดล้างทุกสิ่งในรัศมีสิบเมตร อาช่าเตรียมจะพุ่งเข้าไปขวางแต่ความเร็วของเธอกลับช้าเกินไป ทว่า... รินทร์ไม่แม้แต่จะขยับเขยื้อนเท้า "ระบบประเมินโครงสร้างสิ่งมีชีวิต... เริ่มต้นทำงาน" เสียงระบบจักรกลดังขึ้นในโสตประสาทของรินทร์ เวลาในสายตากลับเดินช้าลงราวกับหยุดนิ่ง ร่างกายของเหล่ามือสังหารที่พุ่งเข้ามาปรากฏเส้นสีแดงชาดพาดผ่านจุดตายทั่วทั้งร่างอย่างชัดเจน รินทร์สะบัดมือขวา มีดผ่าตัดเล่มเล็กพุ่งแหวกอากาศออกไปด้วยความเร็วเหนือมนุษย์ พร้อมกับที่เขากดปุ่มสีดำสนิทบนรีโมทคอนโทรลในกระเป๋าเสื้ออย่างไร้ความปราณี คลิก... สิ้นเสียงกด ประตูนิรภัยทุกบานในชั้นใต้ดินถูกล็อกตายสนิทด้วยระบบล็อกฉุกเฉินระดับประเทศ หลอดแก้วบรรดามอนสเตอร์กลายพันธุ์รอบด้านสั่นสะเทือน ก่อนที่กระจกหนาจะแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยแรงดันอากาศภายใน รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปากของหมอเทวะแรงก์ SSS ในขณะที่เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดจากการถูกดึงทึ้งวิญญาณของพวกมือสังหารดังระเบิดขึ้นกลบเสียงทั้งหมดในความมืดมิด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางอันเข้มข้นนี้ร่วมกันนะครับ