ผ่าตัดเส้นประสาทความกลัว

"ถ้าอยากรู้ว่าคนเราจะแตกสลายได้แค่ไหนตอนที่ยังรู้สึกตัว... คุณก็น่าจะเป็นหนูทดลองที่ยอดเยี่ยมที่สุดคนหนึ่งเลยนะครับ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับเขากำลังปรึกษาเรื่องเมนูอาหารเย็น ทว่าปลายมีดผ่าตัดสีเงินวาววับในมือกลับจ่อตรงร่องเส้นประสาทไขสันหลังของ ‘กวิน’ หัวหน้ากิลด์อสรพิษผู้โอหังที่บัดนี้ถูกพันธนาการด้วยโซ่เวทมนตร์สีดำสนิทขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่นิ้วเดียว กวินพยายามจะกรีดร้อง แต่ลำคอของเขากลับตีบตันราวกับมีเข็มนับพันเล่มฝังอยู่ ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเหยียดหยามบัดนี้เบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เลือดเย็นของรินทร์ไหลเวียนอยู่ในบรรยากาศที่กดดันจนอากาศแทบกลายเป็นของแข็ง "ไม่ต้องกลัวครับ" รินทร์โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่แฝงด้วยไอสังหาร "ผมไม่ได้จะฆ่าคุณ... อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ ผมแค่จะ 'ปรับจูน' ระบบประสาทที่ไร้ค่าของคุณใหม่ ให้มันรู้จักคำว่า 'ความกลัว' ในระดับที่มนุษย์ทั่วไปไม่เคยสัมผัสมาก่อน" อาช่าที่ยืนมองอยู่ไม่ไกลนัก แววตาของเธอสั่นระริก เธอเคยเห็นรินทร์ในฐานะฮีลเลอร์ผู้ต่ำต้อยที่คอยเอาใจเธอ แต่รินทร์ในวันนี้... ชายผู้ที่ถือครองพลังระดับหมอเทวะแรงก์ SSS คือปีศาจในคราบสุภาพบุรุษที่เธอก็ไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึงขอบเขตของมัน *ฉับ!* รินทร์กรีดมีดลงบนผิวหนังเพียงแผ่วเบา เลือดสีแดงสดซึมออกมา แต่ไม่มีเสียงร้องใดหลุดรอดออกมาจากปากของกวิน เพราะรินทร์ได้ใช้เข็มเงินสกัดจุดรับความรู้สึกความเจ็บปวดเอาไว้ทั้งหมด... ยกเว้นส่วนที่เขากำลังจะกระตุ้น "จุดนี้คือศูนย์รวมประสาทสั่งการความกลัว" รินทร์ใช้นิ้วเคาะลงบนแผลเบาๆ ราวกับอาจารย์หมอกำลังสอนนักศึกษาแพทย์ "ถ้าผมจิ้มลงไปตรงนี้ ความรู้สึกว่า 'กำลังจะตาย' จะพุ่งพล่านอยู่ในสมองคุณซ้ำๆ เหมือนกับถูกขังอยู่ในห้องทับถมด้วยศพ... เป็นเวลาหนึ่งร้อยปีในเศษเสี้ยววินาที" กวินดิ้นพล่าน ร่างกายบิดเกร็งจนเส้นเลือดปูดโปน แต่กลับไร้เสียงแม้แต่เสียงลมหายใจ รินทร์ไม่รอช้า เขาแทงเข็มเงินลงไปอย่างแม่นยำและมั่นคง ในเสี้ยววินาทีนั้น ดวงตาของกวินเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ภาพนิมิตแห่งความตายที่เลวร้ายที่สุดถาโถมเข้าใส่จิตวิญญาณของเขา รินทร์ถอยออกมาสองก้าว พลางจัดปกเสื้อเชิ้ตของตนเองให้เรียบกริบ เขามองผลงานของตนด้วยสายตาว่างเปล่า "เห็นไหมครับ... อำนาจที่พวกคุณเคยใช้กดขี่คนอื่น มันช่างเปราะบางเหลือเกินเมื่อเจอคนที่รู้จุดตายที่แท้จริง" "รินทร์... หยุดเถอะ" อาช่าก้าวเข้ามาขวาง "ถ้าเขาตาย กิลด์ของเขาจะเริ่มสงครามเต็มรูปแบบกับคุณ นายจะไม่มีที่ยืนในสมาคมฮันเตอร์อีกต่อไป" รินทร์หันกลับมามองอาช่า รอยยิ้มจางๆ ปรากฏบนใบหน้า ทว่ามันกลับดูเยือกเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง "คุณคิดว่าที่ผมยืนอยู่ตรงนี้ ผมยังต้องการ 'ที่ยืน' ในที่ที่เต็มไปด้วยพวกขยะอยู่อีกหรือครับ อาช่า? สำหรับผม... สมาคมฮันเตอร์ก็แค่เครื่องมือทำเงินที่ผมจะซื้อทิ้งเมื่อไหร่ก็ได้" เขายกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นดู ก่อนจะหยิบโทรศัพท์เครื่องบางเฉียบออกมากดทำรายการเพียงไม่กี่ครั้ง "การซื้อกิจการกิลด์อสรพิษเสร็จสิ้นแล้วนะครับ ตอนนี้คุณคือลูกจ้างของผม ไม่ใช่หัวหน้ากิลด์อีกต่อไป" สิ้นเสียงของรินทร์ เสียงแจ้งเตือนจากระบบสมาคมฮันเตอร์ทั่วทั้งเมืองก็ดังขึ้นพร้อมกัน! กวินที่เพิ่งหลุดพ้นจากนิมิตแห่งความตายถึงกับเข่าทรุดลงกับพื้นเมื่อได้รับข้อความว่า ทรัพย์สินทั้งหมดของเขารวมถึงตราประจำกิลด์ได้เปลี่ยนมือไปเป็นของรินทร์โดยสมบูรณ์ผ่านการโอนเงินสดมูลค่ามหาศาลที่ทำลายสถิติโลก ทันใดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ดังสนั่นหวั่นไหวอยู่เหนือศีรษะ แรงลมจากการหมุนของใบพัดพัดเศษฝุ่นกระจายไปทั่ว ลำแสงสปอร์ตไลท์ส่องลงมายังจุดที่พวกเขายืนอยู่ราวกับฉากในภาพยนตร์ฮอลลีวูด ชายชุดสูทสีดำนับสิบคนก้าวลงจากเฮลิคอปเตอร์ ก่อนจะเดินตรงมาโค้งคำนับรินทร์อย่างพร้อมเพรียง "ท่านประธานครับ... ฝั่งสภาฮันเตอร์กำลังเข้ามาขัดขวางการโอนถ่ายอำนาจรอบที่สอง แต่เราได้จัดการเตรียม 'เซอร์ไพรส์' ไว้ให้พวกเขาแล้วครับ" รินทร์หันกลับมามองกวินที่นั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ก่อนจะหันไปยิ้มให้สายตาที่ตกตะลึงของอาช่า "เอาละครับคุณอาช่า... ในเมื่อวันนี้ผมมีเวลาเหลือพอดี เราไปนั่งจิบกาแฟบนดาดฟ้าตึกที่เพิ่งซื้อมาใหม่กันดีไหมครับ? ผมมีเรื่องจะคุยกับคุณเรื่อง 'สัญญาจ้างฉบับใหม่' ที่คุณคงปฏิเสธไม่ได้เสียด้วย" ทว่าก่อนที่รินทร์จะก้าวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ ชายชุดดำคนหนึ่งก็รีบวิ่งเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก เขายื่นแท็บเล็ตให้รินทร์ดูข้อความที่แสดงอยู่บนหน้าจอ—มันคือจดหมายจาก 'สภาเทพศัลยกรรม' ที่หายสาบสูญไปนานกว่าทศวรรษ จดหมายฉบับนั้นมีตราประทับสีเลือดที่ระบุชื่อของรินทร์เอาไว้อย่างชัดเจนว่า... 'ผู้สืบทอดที่ถูกปฏิเสธ กำลังจะถูกตามล่า' "ท่านครับ... พวกเขารู้ที่อยู่ของเราแล้ว และกำลังมุ่งหน้ามาที่นี่ด้วยเทเลพอร์ตแรงก์ SSS!" รินทร์หยุดฝีเท้า ดวงตาที่เคยเฉยเมยค่อยๆ เปล่งประกายสีทองลึกลับออกมา เขาหันไปมองท้องฟ้าที่เริ่มบิดเบี้ยวด้วยรอยแยกมิติ ก่อนจะแค่นยิ้มออกมาเบาๆ "ในที่สุด... งานเลี้ยงที่แท้จริงก็กำลังจะเริ่มขึ้นสินะครับ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามเส้นทางของหมอเทวะแรงก์ SSS มาจนถึงตอนนี้นะครับ