ผ่าตัดแกนกลางดันเจี้ยน

ความเงียบงันภายในห้องโถงก้นบึ้งของดันเจี้ยนระดับ S นั้นหนักอึ้งเสียจนเสียงหอบหายใจของหัวหน้ากิลด์ “ดราก้อนบลัด” ดังสะท้อนก้องคล้ายเสียงฟันเฟืองที่กำลังจะแตกหัก รินทร์ปัดฝุ่นที่ไหล่อย่างใจเย็น ก่อนจะหันไปสบตากับหัวหน้ากิลด์ที่ใบหน้าซีดเผือด "เอาล่ะ... มาเริ่มการผ่าตัดกู้ซากพวกแกกันเถอะครับ" บรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงจนอุณหภูมิติดลบ แสงสีฟ้าอมม่วงจากแกนกลางดันเจี้ยนที่กำลังปั่นป่วนสะท้อนลงบนกรอบแว่นไร้รอยต่อของรินทร์ ดวงตาคู่เดิมที่เคยฉายแววอ่อนโยนและยอมก้มหัวให้ทุกคนในฐานะฮีลเลอร์แรงก์ขยะ บัดนี้กลับว่างเปล่าและลึกล้ำราวกับห้วงเหวลึกที่พร้อมจะกลืนกินทุกชีวิต "แก... แกมันเป็นใครกันแน่! ฮีลเลอร์บ้าน้าที่ไหนจะใช้มีดผ่าตัดแทรกซึมเข้าสู่โครงสร้างเวทมนตร์ของดันเจี้ยนได้!" หัวหน้ากิลด์ดราก้อนบลัดตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของเขาอาบชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่เมื่อตระหนักว่าเวทมนตร์ป้องกันทั้งหมดถูกรินทร์เฉือนทิ้งราวกับกระดาษทิชชู รินทร์ไม่ตอบคำถามนั้น เขายกมือขึ้น เล็บนิ้วเรียวยาวสวมถุงมือเวทมนตร์สีขาวบริสุทธิ์สะท้อนแสงเย็นเฉียบ มีดผ่าตัดสแตนเลสเกรดพิเศษที่สลักอักขระระบบ SSS หมุนวนอยู่ปลายนิ้วราวกับมีชีวิต มันไม่ใช่มีดสำหรับสังหาร แต่เป็นเครื่องมือสำหรับ "รื้อถอน" และ "จัดระเบียบ" สิ่งมีชีวิตและสิ่งไม่มีชีวิตตามหลักตรรกะแห่งการแพทย์ที่โหดเหี้ยมที่สุด "คำถามโง่ๆ แบบนั้นสมกับที่เป็นสมองของพวกขยะที่อาศัยแต่เลเวลอัปจากน้ำพักน้ำแรงคนอื่นจริงๆ นะครับ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย นุ่มนวล แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ทีละก้าว ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลทางจิตวิทยา อาช่า อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ฮีโร่ผู้หยิ่งทะนง ซึ่งยืนกอดอกมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ดวงตาคู่สวยของเธอบัดนี้เบิกกว้างด้วยความทึ่งแก Jมความหวาดกลัว ภาพของรินทร์ในอดีตที่เคยนอนจมกองเลือดและร้องขอความช่วยเหลือซ้อนทับกับเงาร่างของมัจจุราชเบื้องหน้า ร่างเพรียวบางของอาช่าสะท้านเฮือก เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ทั้งหวาดหวั่น... และตื่นตะลึง *หมอนี่... เปลี่ยนไปขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?* อาช่าคิดในใจ มือเรียวเผลอจิกชายเสื้อผ้าคลุมของตนเองแน่นโดยไม่รู้ตัว "อาช่า..." รินทร์เอ่ยขึ้นโดยไม่หันกลับไปมอง "ช่วยจับแขนซ้ายของมันตรึงไว้กับพื้นทีครับ มันเริ่มดิ้นพล่านจนรบกวนสมาธิในการผ่าตัดของผมแล้ว" น้ำเสียงนั้นไม่ใช่การขอร้อง แต่เป็นคำสั่ง... คำสั่งที่ทรงอำนาจจนอาช่าพบว่าร่างกายของเธอก้าวไปทำตามโดยอัตโนมัติอย่างไร้ข้อกังขา หญิงสาวพุ่งตัวเข้าไปด้วยความเร็วสูง มือบางคว้าหมับเข้าที่หัวไหล่ของหัวหน้ากิลด์ผู้ยิ่งใหญ่ กดร่างนั้นลงแนบพื้นหินเย็นเฉียบด้วยพละกำลังของฮีโร่แรงก์สูง "ปล่อยนะเว้ย! นังทรยศ!" หัวหน้ากิลด์แผดเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดและแค้นเคือง แต่อาช่าเพียงแค่เหลือบมองด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธออย่างลืมตัว "คนที่ทรยศพวกพ้องก่อน... สมควรได้รับจุดจบแบบนี้ไม่ใช่หรือคะ?" อาช่าตอบกลับด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นไม่แพ้กัน เคมีระหว่างเธอกับรินทร์ในวินาทีนี้หลอมรวมกันเป็นความดาร์กที่งดงามและน่าสะพรึงกลัว รินทร์พยักหน้ารับเล็กน้อย "ทำได้ดีมากครับ" จากนั้น สายตาสีเทาเข้มก็กลับมาโฟกัสที่แกนกลางดันเจี้ยนสั่นระรัวตรงหน้า มันคือหัวใจหลักของดันเจี้ยนระดับ S ที่กักเก็บพลังงานเวทมนตร์มหาศาล หากมันระเบิด ทุกคนในรัศมีสิบกิโลเมตรจะแหลกสลายกลายเป็นฝุ่นผง แต่สำหรับรินทร์... มันเป็นเพียง "เนื้องอก" ชิ้นโตที่ต้องได้รับการผ่าตัดเพื่อตัดต่อพันธุกรรมใหม่ "ระบบ... เริ่มกระบวนการวิเคราะห์โครงสร้างแกนกลาง" รินทร์พึมพำเบาๆ กับตัวเอง [ติ๊ง! ตรวจพบแกนกลางดันเจี้ยนระดับ S: พลังงานเสถียรภาพ 12%] [คำเตือน: ความเสี่ยงในการระเบิดสูงถึง 89%] [เปิดใช้งานสกิลเฉพาะตัว: "มีดผ่าตัดเทพศัลยกรรม (Divine Scalpel)" - โหมดแทรกแซงโครงสร้างแกนกลาง] แสงสีทองอร่ามสว่างวาบขึ้นที่ปลายมีดผ่าตัด รินทร์ไม่ได้ใช้กำลังทำลายล้าง แต่วางปลายมีดลงบน "จุดเชื่อมต่อเส้นประสาทเวทมนตร์" ของแกนกลางดันเจี้ยนอย่างแม่นยำรา과จับวาง เขากรีดลงไปตามแนวเส้นพลังงานด้วยความเร็วและนุ่มนวล ราวกับแพทย์ศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญกำลังผ่าตัดหัวใจมนุษย์บนเตียงคนไข้ กรี๊ดดดดดดดดด—! เสียงกรีดร้องโหยหวนไม่ได้มาจากมนุษย์ แต่มาจากจิตวิญญาณของดันเจี้ยนที่สะท้อนออกมาทางคลื่นเสียงความถี่ต่ำ ผนังถ้ำสั่นสะเทือน เศษหินร่วงหล่นลงมาเป็นห้วงๆ หัวหน้ากิลด์ดราก้อนบลัดกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดทรมานราวกับว่าเส้นประสาทของเขาเชื่อมต่ออยู่กับแกนกลางนั้นด้วย "อ๊ากกกก! มันเจ็บ! หยุดนะ! แกกำลังทำอะไรกับดันเจี้ยน!" "ชูส์... อย่าส่งเสียงดังสิครับคนไข้" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพราวกับคุณหมอใจดีกำลังพูดกับเด็กดื้อ "การผ่าตัดเอาเนื้อร้ายออกย่อมมีความเจ็บปวดเป็นธรรมดา อดทนหน่อยนะครับ อีกนิดเดียว... แกนกลางนี่ก็จะกลายเป็นกรรมสิทธิ์ของผมอย่างสมบูรณ์แล้ว" ปลายนิ้วของรินทร์ตวัดมีดผ่าตัดอย่างรวดเร็วเป็นครั้งสุดท้าย เสียง "คลิก" ดังขึ้นก้องกังวาน ราวกับกุญแจดอกสำคัญถูกไขเปิดออกในกล่องนิรภัยระดับสูงสุด พลังงานสีม่วงเข้มที่ปั่นป่วนเมื่อครู่พลันสงบลงอย่างฉับพลัน แปลเปลี่ยนเป็นแสงสีฟ้าอ่อนบริสุทธิ์ที่ไหลเวียนเข้าสู่ร่างของรินทร์ผ่านปลายนิ้ว [ติ๊ง! การผ่าตัดสำเร็จลุล่วง] [ท่านได้ทำการครอบครอง "แกนกลางดันเจี้ยนระดับ S" เป็นที่เรียบร้อย] [สถานะผู้ถือครอง: กรรมสิทธิ์ 100% - ปลดล็อกสิทธิ์ขาดในการควบคุมมอนสเตอร์และทรัพยากรทั้งหมดในอาณาเขต] รินทร์ถอนหายใจยาวอย่างผ่อนคลาย เขาถอดถุงมือเวทมนตร์ออกช้าๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดเช็ดคราบละอองเวทมนตร์ที่เปื้อนข้อมืออย่างประณีต ก่อนจะก้มลงมองหัวหน้ากิลด์ที่นอนหมดแรง หอบหายใจรดพื้นด้วยสภาพปางตาย "เอาล่ะ... ในเมื่อการผ่าตัดรักษาซากพวกแกเสร็จสิ้นแล้ว ถึงเวลาต้องเคลียร์ค่าใช้จ่ายในการรักษาพยาบาลกันเสียทีนะครับ" รินทร์แย้มรอยยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ แต่ในสายตาของคนฟังมันช่างน่ากลัวยิ่งกว่าปีศาจ ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากปากทางเข้าดันเจี้ยน พร้อมกับเสียงเครื่องยนต์เฮลิคอปเตอร์ทหารรุ่นใหม่ล่าสุดที่บินมาจอดนิ่งสนิทอยู่เหนือเพดานถ้ำที่ถูกเปิดโล่ง ร่างของชายในชุดสูทสากลราคาแพงนับสิบคนเดินเรียงแถวเข้ามา พร้อมกับถือกระเป๋าเอกสารสีดำสนิทในมือ ชายวัยกลางคนผู้เป็นผู้ช่วยคนสนิทก้าวเข้ามาโค้งคำนับรินทร์อย่างนอบน้อมที่สุด "ท่านผู้อำนวยการ... ทีมงานฝ่ายบัญชีและการเงินของเครือข่ายโรงพยาบาลเทวะมาถึงแล้วครับ ยอดหนี้สินรวมของกิลด์ดราก้อนบลัดและทรัพย์สินทั้งหมดถูกโอนถ่ายมาเป็นของท่าน 100% เรียบร้อยแล้วครับ" รินทร์รับเอกสารรายงานทางการเงินมาเปิดดูผ่านๆ ก่อนจะพับเก็บด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เขากวาดสายตามองหัวหน้ากิลด์ที่กำลังเบิกตาค้างด้วยความสิ้นหวังขั้นสุด "ยินดีด้วยนะครับ... ตอนนี้พวกแกไม่ได้เป็นแค่หนี้ผม แต่พวกแกกลายเป็น 'ทรัพย์สิน' ของผมอย่างถูกกฎหมายทุกประการแล้ว" ทว่า... ก่อนที่รินทร์จะทันได้สั่งการขั้นตอนต่อไป ลมพัดกระโชกแรงผิดปกติก็พัดผ่านเข้ามาจากช่องทางลับอีกด้านหนึ่งของดันเจี้ยน กลิ่นอายเวทมนตร์โบราณที่กดดันยิ่งกว่าแกนกลางระดับ S เมื่อครู่แผ่ซ่านเข้ามาจนขนลุกซู่ เงาร่างหนึ่งก้าวออกมาจากความมืด พร้อมกับเสียงหัวเราะทุ้มต่ำที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของรินทร์ต้องชะงักลงทันที... "หมอเทวะ... ดูเหมือนนายจะเล่นสนุกเกินขอบเขตที่ 'สมาคมเบื้องบน' อนุญาตไว้แล้วนะ" โปรดติดตามตอนต่อไปครับ --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนหมอเทวะคนนี้มาโดยตลอดนะครับ