รักษาเพื่อบงการ

กลิ่นคาวเลือดและสนิมเหล็กคละคลุ้งไปทั่วห้องโถงใต้ดินชั้นสามของดันเจี้ยนระดับบอส เสียงหอบหายใจอย่างสะท้านขวัญของ "อาช่า" หัวหน้าปาร์ตี้ผู้เคยหยิ่งผยองดังสะท้อนก้อง แว่นตาขอบทองของเธอบิ่นเสียหาย ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเขม่าควันและหยาดเหงื่อแห่งความหวาดกลัว ร่างกายของเธอบาดเจ็บสาหัสจนกระดูกซี่โครงหักทิ่มทะลุผิวหนัง แต่สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าบาดแผลภายนอก คือสายตาที่เธอกำลังจ้องมองไปยังบุรุษผู้ยืนอยู่เบื้องหน้า รินทร์... อดีตฮีลเลอร์แรงก์ขยะที่พวกเธอเคยเหยียบย่ำและถีบไสให้กลายเป็นเหยื่อล่ออสูรกาย "ทำไม... ทำไมแกถึงไม่ตายในปากของราชันย์อสูรเพลิงโลกันต์..." อาช่ากัดฟันกรอด เสียงของเธอสั่นเครือจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกจากมุมปากทุกครั้งที่ขยับขากรรไกร รินทร์ไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อโค้ทสีดำสนิทของตนเองอย่างใจเย็น แววตาภายใต้กรอบแว่นโลหะสะท้อนแสงสีฟ้าครามจากหน้าต่างระบบที่ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ หน้าจอโปร่งแสงนั้นไม่ได้แสดงค่าสถานะการรักษาทั่วไป แต่มันคือ "ตรรกะสั่งตาย" ระบบลับที่ถูกปลุกขึ้นหลังจากเขาเกือบเอาชีวิตไม่รอด "ความตายมันน่าเบื่อเกินไปครับ อาช่า" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก "อีกอย่าง... การปล่อยให้พวกคุณตายอย่างสบายๆ มันคงเป็นการทำบุญที่ใจดีเกินไปสำหรับสุนัขที่เคยแว้งกัดผม" ก้าวเท้าของรินทร์ขยับเข้าไปใกล้ร่างที่นอนหมดสภาพบนพื้นหินเย็นเฉียบ เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นดังก้องเป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังนับถอยหลังชีวิตของปาร์ตี้ผู้กล้า ในมุมมืดของห้องโถง สมาชิกที่เหลืออีกสามคนของปาร์ตี้ต่างพยายามคลานหนีด้วยความสิ้นหวัง ขาของพวกเขาถูกพลังงานสีดำสนิทตรึงไว้กับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้ การรักษาในพจนานุกรมของรินทร์ตอนนี้ ไม่ใช่การปัดเป่าความเจ็บปวดอีกต่อไป แต่มันคือ "เครื่องมือในการบงการ" และ "พิพากษา" "รินทร์... ได้โปรด... ฉันขอร้อง..." เสียงคร่ำครวญดังมาจาก "เบิร์ก" แทงค์ร่างยักษ์ผู้เคยใช้โล่กระแทกหลังรินทร์จนตกเหวลึก ตอนนี้แขนขวาของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป น้ำตาและน้ำมูกไหลนองหน้า "ฉันมีครอบครัว... ฉันมีภาระ..." รินทร์หยุดยืนอยู่ตรงหน้าเบิร์ก เขาก้มมองชายร่างยักษ์ที่กำลังก้มกราบแทบเท้าด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองดูมดปลวกตัวหนึ่ง "ตอนที่คุณผลักผมลงไปในเหวนรก... คุณเคยคิดถึงครอบครัวของผมบ้างไหมครับ?" รินทร์เอียงคอมองเล็กน้อย รอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนใบหน้า แต่มันกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายักษ์มาร "อ้อ ไม่ต้องห่วงครับ ผมใจดีพอที่จะไม่ทำให้คุณตายทันทีหรอก... สกิล [ฟื้นฟูสภาพเซลล์แบบบังคับ] ทำงาน" สิ้นเสียงคำสั่ง ร่างกายของเบิร์กก็เรืองแสงสีเขียวอ่อนจางๆ ทว่า แทนที่บาดแผลจะสมานอย่างปรกติ กล้ามเนื้อและเส้นประสาทใต้ผิวหนังของเขากลับขยายตัวและบิดเบี้ยวด้วยความเร็วสูง เสียงกรีดร้องโหยหวนดังลั่นจนแทบทะลุแก้วหู เมื่อกระดูกที่หักถูกบังคับให้เชื่อมต่อกันผิดรูปซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเจ็บปวดที่ทวีคูณเป็นร้อยเท่า อาช่าเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายชักดาบสั้นออกมาเพื่อหมายจะปลิดชีพรินทร์ แต่ทว่า... "อย่าขยับเลยครับ อาช่า" รินทร์เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พร้อมกับดีดนิ้วเบาๆ ทันใดนั้น สายโซ่เวทมนตร์สีดำสนิทก็พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน พันธนาการร่างของอาช่าไว้แน่นหนาจนขยับได้เพียงแค่สายตา "คุณรู้ไหมว่าทำไมผมถึงไว้ชีวิตคุณเป็นคนสุดท้าย?" รินทร์ก้าวเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าอดีตหัวหน้าปาร์ตี้สาว เขายื่นมือออกไปจับคางของเธอให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่า บัลลังก์อันสูงส่งของเธอนั้นพังทลายลงด้วยมือของคนที่เธอเคยเหยียบย่ำ "แก... แกมันปีศาจ..." อาช่าเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและหวาดกลัว "ปีศาจเหรอครับ? ไม่หรอก... ผมก็แค่แพทย์ผู้เชี่ยวชาญที่กำลังทำการผ่าตัดเนื้องอกออกจากสังคมฮันเตอร์ก็เท่านั้นเอง" รินทร์หัวנסเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่หน้าจอระบบตรงหน้าจะกะพริบแสงสีทองเจิดจ้า พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังชัดเจนในโสตประสาท [ท่านได้รับการอนุมัติสิทธิ์การเข้าถึงหอคอยกลางระดับ SSS] [ยอดเงินในบัญชีลับถูกโอนเข้าสู่ระบบ: 50,000,000,000 เครดิต] ในวินาทีนั้นเอง พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่ปิดตายมานานนับร้อยปีค่อยๆ เลื่อนเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าจำนวนมากที่กำลังก้าวเข้ามาจากความมืดเบื้องลึก รินทร์หันไปมองตามเสียงนั้น รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง เมื่อเงาร่างของบุคคลปริศนาในชุดสูทสากลสุดหรู ก้าวเท้าพ้นความมืดออกมาพร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังสะท้อนก้องกังวาน "ยอดเยี่ยมมาก... ลูกชายของฉัน ไม่เสียแรงเลยที่ฉันยอมลงทุนปล่อยให้แกไปเล่นสนุกอยู่ข้างล่างนั้นนานขนาดนี้" รินทร์ปรายตามองผู้มาใหม่ด้วยรอยยิ้มสุภาพ ขณะที่อาช่าและสมาชิกปาร์ตี้ที่เหลือต่างช็อกตาค้าง เมื่อตระหนักได้ว่าเบื้องหลังความพินาศทั้งหมดนี้ มันยังมีเงาขนาดมหึมาที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ากำลังชักใยอยู่เบื้องหลังทั้งหมด ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนหมอเทวะคนนี้เสมอนะครับ