การกลับมาที่ไร้ที่ยืน

"สัญญาณเตือนภัยระดับ SSS กำลังบอกอะไรเรา อาช่า... หรือว่าหนูแກະตัวนั้นมันบังอาจปีนเกลียวกลับมาที่นี่อีกครั้ง?" เสียงทุ้มต่ำและเปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งของ 'เกรกอร์' รองหัวหน้ากิลด์มังกรเพลิงดังขึ้น ทำลายความเงียบงันภายในห้องประชุมหรูหราของสมาคมฮันเตอร์ชั้นนำ แสงไฟนีออนสีขาวนวลสะท้อนบนโต๊ะประชุมหินอ่อนขัดเงา เผยให้เห็นใบหน้าของเหล่าสมาชิกปาร์ตี้ "อรุณรุ่ง" ที่ครั้งหนึ่งเคยโด่งดังที่สุด พวกเขากำลังนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบายอารมณ์ ราวกับลืมไปแล้วว่ารอยแผลเป็นบนร่างของใครบางคนเคยเป็นบันไดให้พวกเขาเหยียบย่างขึ้นมาถึงจุดนี้ อาช่าสะดุ้งสุดตัว หัวใจของเธอดิ่งวูบลงไปถึงตาตุ่มเมื่อเงาร่างที่ทอดผ่านประตูห้องประชุมค่อยๆ ก้าวเข้ามาอย่างมั่นคง เสียงฝรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง *กัป... กัป...* ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย ร่างของเธอยืนแข็งทื่อ ขาเรียวสั่นเทาจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกเมื่อจดจำแผ่นหลังและกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์นั้นได้แม่นยำ มันคือรินทร์... ฮีลเลอร์แรงก์ขยะที่พวกเขาเคยตราหน้าว่าไร้ค่า และจงใจทิ้งให้เผชิญความตายลำพังในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามเดือนก่อน แต่สิ่งที่ยืนอยู่ตรงหน้าในเวลานี้ หาใช่ชายหนุ่มชุดคลุมขาดวิ่นเนื้อตัวมอมแมมคนเดิมไม่ รินทร์ก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิทจากแบรนด์ชั้นนำ เนื้อผ้าทอด้วยเส้นใยนาโนสะท้อนแสงไฟจางๆ นาฬิกาข้อมือเรือนหรูประดับเพชรน้ำงามขยับตามจังหวะการเคลื่อนไหว ทุกย่างก้าวแผ่รังสีความกดดันระดับสูงจนสมาชิกปาร์ตี้ระดับ A ถึงกับหายใจติดขัด ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะไร้กรอบกวาดมองคนทั้งห้องด้วยความเยือกเย็น ราวกับกำลังมองฝูงแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟ "อ้าว... ดูเหมือนว่าการประชุมของสุนัขรับจ้าง จะมีแขกไม่ได้รับเชิญหลงเข้ามาสินะ" เกรกอร์แค่นเสียงหัวเราะในลำคอเพื่อกลบเกลื่อนความตื่นตระหนกที่แล่นริ้วขึ้นมาตามสันหลัง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงพร้อมกับแผ่ออร่าธาตุไฟสีส้มพวยพุ่งรอบกายเพื่อข่มขวัญ "แกเป็นใครวะ ไอ้สวะตัวไหน ถึงกล้าบุกรุกเข้ามาในเขตก่อตั้งของสมาคม?" รินทร์ไม่ได้ชายตามองเกrekor แม้แต่น้อย เขายกมือขึ้นจัดข้อมือเสื้อสูทราราคาแพงอย่างใจเย็น ก่อนจะหยิบแท็บเล็ตหรูขึ้นมาพลิกดูข้อมูลตารางงานด้วยท่าทีราวกับว่าห้องประชุมแห่งนี้เป็นเพียงห้องนั่งเล่นส่วนตัวของเขา "ความจำเสื่อมเร็วจังนะครับ... เกรกอร์" รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเคือง แต่มันกลับทรงพลังจนทำให้บรรยากาศในห้องลดฮวบลงจนติดลบ "ทั้งๆ ที่พวกคุณใช้เงินที่ขโมยมาจากศพของผม ซื้อตึกหลังนี้และจัดงานเลี้ยงฉลองกันอย่างสนุกสนานแท้ๆ" สิ้นเสียงนั้น อุณหภูมิในห้องประชุมราวกับดิ่งลงสู่จุดเยือกแข็ง สมาชิกปาร์ตี้อรุณรุ่งต่างหน้าถอดสี ร่างของพวกเขาสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้เมื่อน้ำเสียงอันคุ้นเคยนั้นสลักลึกเข้าสู่โสตประสาท "ระ... รินทร์? เป็นไปไม่ได้! แกควรจะตายอยู่ในรังของราชาอสูรเงาแล้วนี่!" หนึ่งในแทงก์เกอร์แถวหน้าของปาร์ตี้โผล่งขึ้นมาด้วยความตกใจสุดขีด เขาลุกพรวดจนเก้าอี้ล้มคว่ำไม่เป็นท่า "ตายงั้นเหรอครับ?" รินทร์ปรายตามองชายคนนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความอำมหิตของแพทย์ผู้ถือครองมีดผ่าตัดที่พร้อมจะควักเอาหัวใจของคนไข้สดๆ ออกมาดู "ในโลกนี้ ไม่มีโรคไหนที่หมอเทวะอย่างผมรักษาไม่ได้... และก็ไม่มีความแค้นไหนที่ผมจะปล่อยให้มันผ่านไปโดยไม่คิดดอกเบี้ยเช่นกันครับ" อาช่าพยายามอ้าปากจะเอ่ยบางอย่าง ลมหายใจของเธอติดขัด ร่างกายร้อนผ่าวสลับหนาวเหน็บ ความทรงจำในอดีตที่เธอเคยสั่งให้ทิ้งรินทร์ไว้เบื้องหลังเพื่อเอาชีวิตรอดไหลทะลักเข้ามาในหัว น้ำตาแห่งความหวาดกลัวเอ่อคลอเบ้า เธอยกมือขึ้นสั่นเทาหวังจะเอื้อมไปคว้าชายเสื้อสูทของเขาเหมือนอย่างที่เคยทำในยามที่ออดอ้อนขอความช่วยเหลือ "รินทร์... ฉะ... ฉัน..." เสียงของเธอกลั้นสะื้นจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ รินทร์หยุดเดิน เขาปรายตาลงมองหญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยยืนเคียงข้างเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเธอก็เป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งที่หมดอายุการใช้งานแล้วเท่านั้น "อย่าลดตัวมาแตะต้องเนื้อผ้าของผมเลยครับ อาช่า... คุณในตอนนี้ ไม่มีค่าพอแม้แต่จะเป็นเศษฝุ่นใต้รองเท้าของผมด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจของอาช่าราวกับคมมีดกรีดลงบนเนื้อสด เธอกรีดร้องออกมาในลำคอด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่เกรกอร์เริ่มทนไม่ไหวต่อความหยิ่งผยองของผู้มาเยือน เขาระเบิดพลังไฟขั้นสูงสุดพุ่งเข้าใส่รินทร์ด้วยความเร็วแสง หมัดเคลือบเปลวเพลิงมุ่งตรงไปยังใบหน้าคมคายหวังจะปลิดชีพให้สิ้นซากในคราวเดียว! "ไอ้สารเลว! แกตายซะเถอะ!" ตู้ม! แรงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่นจนกระจกหน้าต่างห้องประชุมแตกกระจาย ควันไฟและฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แต่ทว่า... รินทร์ยังคงยืนอยู่ที่เดิม ร่างกายของเขาไม่มีรอยขีดข่วนแม้แต่น้อย รอบตัวปรากฏบาตรพลังงานสีฟ้าใสแจ๋วที่ระบบ SSS สร้างขึ้นเพื่อป้องกันการโจมตีระดับนี้โดยเฉพาะ รินทร์ถอนหายใจเบาๆ อย่างนึกรำคาญ เขายื่นนิ้วเรียวยาวออกไปแตะที่กลางอากาศเบื้องหน้า *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นก้องกังวานในโสตประสาทของทุกคนในห้อง พร้อมกับหน้าต่างโฮโลแกรมสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ระบุข้อความชัดเจนว่า: [ ตรวจพบการพยายามทำร้ายร่างกายบุคลากรระดับ V.V.I.P. ของสมาคม ] [ ทำการหักล้างสิทธิ์การเป็นสมาชิกฮันเตอร์ของ 'เกรกอร์' และอายัติทรัพย์สินทั้งหมดทันที ] [ ยอดเงินในบัญชีคงเหลือของเป้าหมาย: 0.00 บาท ] เกรกอร์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อจู่ๆ สมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ส่งเสียงเตือนรัวๆ พร้อมกับข้อความจากธนาคารกลางที่ส่งเข้ามาว่าบัญชีเงินฝากและหุ้นทั้งหมดถูกระงับสิทธิ์โดยสมบูรณ์ ร่างกายของเขาทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นในทันที สีหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดราวกับศพเดินได้ รินทร์ก้าวเข้าไปยืนประชิดตัวเกรกอร์ที่กำลังสั่นเทาอยู่เบื้องล่าง เขาก้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่น่าสะพรึงกลัวที่สุด "จำไว้นะครับ... คนที่อนุญาตให้พวกคุณมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้ ไม่ใช่กฎหมายของสมาคม... แต่เป็น 'ลมหายใจ' ที่ผมหยิบยื่นให้ต่างหากล่ะครับ" รินทร์ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง เขาไม่ได้มองพวกมันอีกเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เดินหันหลังออกจากห้องประชุม ทิ้งให้ปาร์ตี้อรุณรุ่งจมอยู่กับความสิ้นหวังและเสียงกรีดร้องแห่งความหวาดกลัว ทว่า... ในวินาทีที่รินทร์ก้าวพ้นขอบประตู เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ก็ดังขึ้นจากโถงทางเดินด้านนอก พร้อมกับร่างของชายชุดดำติดอาวุธครบมือกว่าสามสิบชีวิตที่กรูเข้ามาปิดล้อมทางเดินไว้ทั้งหมด และตรงกลางวงล้อมนั้น คือร่างของชายชราผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในสมาคมฮันเตอร์ระดับประเทศ ผู้ซึ่งกุมความลับทั้งหมดเกี่ยวกับการทรยศเมื่อสามเดือนก่อนเอาไว้ในกำมือ... "ยินดีต้อนรับกลับมานะ ลูกชาย..." เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มปริศนาที่ซ่อนความลับอันน่าสะพรึงกลัวไว้เบื้องหลัง โปรดติดตามตอนต่อไปครับ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "หมอเทวะแรงก์ SSS" เสมอมานะครับ