เข็มเล่มแรกสังหารอนาคต

"พวกคุณคิดว่าคำว่า 'ผ่าตัด' สำหรับผม มันคือศิลปะการรักษาหรือครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่กังวานเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่สมาคมฮันเตอร์ แสงไฟสีฟ้าจากหน้าจอแท็บเล็ตนับร้อยจอสะท้อนลงบนแว่นตาไร้กรอบของ รินทร์ ชายหนุ่มผู้เคยถูกตราหน้าว่าเป็นฮีลเลอร์แรงก์ขยะ ทว่าในวินาทีนี้ เบื้องหน้าของเขาคือบรรดากรรมการบริหารสมาคมผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในประเทศ ที่กำลังนั่งตัวสั่นเทาอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง ราวกับลูกนกตกอยู่ในอุ้งมือของพญาอินทรี อาช่า อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ฮีโร่สาวผู้เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเขา ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างกาย มือเรียวของเธอกำชายเสื้อตัวเองแน่นจนข้อต่อปลายนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นระคนไม่อยากเชื่อ สายตาของเธอเหลือบมองรินทร์สลับกับหน้าจอแสดงสถานะทางการเงินที่ระบุตัวตนของ 'เจ้าของสมาคมคนใหม่' อย่างเป็นทางการ ชายหนุ่มที่พวกมันเพิ่งอนุมัติคำสั่งลับให้ 'กำจัดทิ้ง' ในดันเจี้ยนระดับ S เมื่อสามชั่วโมงก่อน... บัดนี้ได้กว้านซื้อหุ้นทั้งหมดแปดสิบเปอร์เซ็นต์ของสมาคมด้วยเงินสดผ่านระบบธุรกรรมไร้ขีดจำกัดของหมอเทวะ "รินทร์... นี่มันหมายความว่ายังไง?" เสียงของประธานสมาคมสั่นเครือ ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยเหงื่อกาฬที่ผุดพรายขึ้นมาท่วม "แก... นายเอาเงินมาจากไหนมหาศาลขนาดนี้..." รินทร์ไม่ตอบ เขาเพียงแต่ยกยิ้มมุมปากอย่างสุภาพ รอยยิ้มที่ไม่ได้สื่อถึงความอบอุ่น แต่เป็นรอยยิ้มของศัลยแพทย์ผู้ถือมีดผ่าตัดเตรียมชำแหละเนื้อร้ายออกจากร่างกายผู้ป่วย "เงินซื้อชีวิตไม่ได้หรอครับ ประธานซอ?" รินทร์เดินเข้าไปใกล้โต๊ะประชุมช้าๆ ฝ่าเท้ากระทบพื้นหินอ่อนเกิดเสียงก้องกังวานราวกับเสียงเคาะโลงศพ "แต่เงิน... สามารถซื้อลมหายใจของพวกคุณได้ทุกวินาที และบังเอิญว่า... ผมเป็นคนชอบความเป็นระเบียบเรียบร้อย อะไรที่มันเน่าเฟะอยู่ในสมาคมนี้ ผมถือว่ามันคือ 'เซลล์มะเร็ง' ที่ต้องถูกกำจัดทิ้งด้วยกระบวนการทางการแพทย์ที่เด็ดขาดที่สุด" ฉับพลัน เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับฉุกเฉินสีแดงฉานก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วตึกสมาคม แรงสั่นสะเทือนมหาศาลทำให้แก้วกาแฟบนโต๊ะสั่นกระแทกจนแตกกระจาย พื้นดินใต้ตึกสมาคมสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว หน้าจอหลักของห้องประชุมเปลี่ยนภาพเป็นบรรยากาศหน้าประตูทางเข้าสมาคม มอนสเตอร์ระดับบอส 'คิเมร่าอเวจี' แรงก์ S ที่ควรจะถูกกักขังไว้ในดันเจี้ยนปิดตาย กลับยืนตระหง่านอยู่ใจกลางเมืองหลวง พร้อมกับคำรามก้องส่งเสียงคำรามที่สั่นประสาทผู้คนให้กรีดร้องด้วยความหวาดกลัว "บอสระดับ S เล็ดลอดออกมาได้ยังไง!" กรรมการคนหนึ่งแผดเสียงลั่นด้วยความสติแตก "ระบบรักษาความปลอดภัยของสมาคมพังแล้วเหรอ!" "เปล่าหรอครับ" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ราวกับกำลังรายงานสภาพอากาศยามบ่าย "ผมเป็นคนอนุมัติให้มันออกมาเอง... เพื่อใช้เป็นเคสตัวสาธิตการผ่าตัดภาคสนาม" อาช่าเบิกตากว้าง หันขวับมามองรินทร์ทันที "นายบ้าไปแล้วหรือรินทร์! นั่นมันบอสแรงก์ S นะ! ต่อให้รวบรวมฮันเตอร์ระดับสูงทั้งประเทศก็ยังยากที่จะเอาชนะ แล้วนายคนเดียว..." "ผมไม่ได้บอกว่าจะสู้กับมันครับ อาช่า" รินทร์หันไปสบตากับหญิงสาว แววตาคมกริบภายใต้เลนส์แว่นทอดมองเธอด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก "ผมบอกว่าจะ 'ผ่าตัด' มันต่างหาก" สิ้นคำพูด รินทร์ก็สะบัดมือขวาเบาๆ อุปกรณ์ผ่าตัดสีเงินยวงนับร้อยชิ้นปรากฏขึ้นกลางอากาศด้วยละอองแสงสีทองของระบบฮีลเลอร์ขั้นสูง สเกลเปาล์และมีดผ่าตัดนาโนพลังงานเวทมนตร์ส่งเสียงฮัมเบาๆ ในอากาศ ร่างของชายหนุ่มพุ่งทะยานออกนอกหน้าต่างห้องประชุมชั้นยี่สิบด้วยความเร็วเหนือเสียง จนกระจกกันกระสุนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เบื้องล่าง ฝูงชนและฮันเตอร์นับร้อยกำลังวิ่งหนีตายอย่างไร้ระเบียบ คิเมร่าอเวจีอ้าปากกว้างเตรียมพ่นลำแสงทำลายล้างเข้าใส่ฝูงชนที่ติดอยู่ตรงทางแยก รินทร์พุ่งดิ่งลงมาจากท้องฟ้าด้วยวิถีกระสุนปืนใหญ่ เขามិនได้ถือโล่หรือดาบศักดิ์สิทธิ์เช่นเดียวกับฮีโร่คนอื่นๆ ในมือของเขามีเพียงมีดผ่าตัดเล่มบางเฉียบที่เคลือบด้วยออร่าสีครามเข้มข้นจนน่ากลัว *ตู้มมม!* แรงปะทะจากการลงพื้นสร้างคลื่นกระแทกฝุ่นตลบอบอวล คิเมร่าอเวจีชะงักการโจมตี มันก้มมองสิ่งมีชีวิตตัวจ้อยที่กล้าท้าทายอำนาจของมัน ก่อนจะฟาดกรงเล็บขนาดมหึมาหมายจะบดขยี้ให้แหลกคามือ ทว่า... รินทร์กลับไม่หลบ ดวงตาของเขาเป็นประกายแสงสีฟ้าใส ระบบวิเคราะห์โครงสร้างสิ่งมีชีวิต (Diagnostic Eye) ทำงานเต็มกำลัง ภาพโครงกระดูก เส้นเลือด และจุดอ่อนทั้งหมดของบอสระดับ S ปรากฏขึ้นในสายตาของเขาเป็นภาพสามมิติอย่างชัดเจน "พบจุดบกพร่องทางกายวิภาค... เส้นประสาทไขสันหลังส่วนคอทับเส้นเลือดใหญ่ อัตราการสูบฉีดเลือดผิดปกติแปดสิบเปอร์เซ็นต์" รินทร์พึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น *แวบ!* ร่างของรินทร์หายวับไปจากจุดเดิมด้วยความเร็วที่แม้แต่สายตาของฮันเตอร์แรงก์ A ก็ยังมองตามไม่ทัน มีดผ่าตัดในมือขวาพุ่งทะลวงผ่านเกล็ดหนาเตอะของคิเมร่าราวกับมีดร้อนตัดเนย *ฉวะ!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกเฉือนขาดออกจากกันอย่างแม่นยำไร้ที่ติ ไม่มีเสียงกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยวของมอนสเตอร์ มีเพียงเสียงลมหายใจสุดท้ายที่ขาดห้วง รินทร์ปรากฏตัวยืนอยู่ด้านหลังของร่างมหึมา มือข้างขวากำลังถือ 'ผลึกหัวใจ' สีแดงฉานที่ยังคงเต้นตุบๆ ของบอสระดับ S เอาไว้สดๆ ร้อนๆ คิเมร่าอเวจีแข็งค้างไปชั่วพริบตา ก่อนที่ร่างยักษ์จะทรุดฮวบลงกับพื้นดินจนฝุ่นตลบฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ท่ามกลางความตกตะลึงอ้าปากค้างของฮันเตอร์และผู้คนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่รอบทิศทาง ไม่มีการต่อสู้ยืดเยื้อ ไม่มีการหลั่งเลือดนองหน้า ไม่มีเสียงตะโกนเอาเป็นเอาตาย... มีเพียง 'การผ่าตัด' ที่เสร็จสิ้นภายในเวลาไม่ถึงสามวินาที รินทร์สะบัดเลือดที่เปื้อนถุงมือสีขาวออกช้าๆ เขายืนหยัดอยู่บนซากศพของมอนสเตอร์ที่คนทั้งประเทศหวาดกลัว ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองกล้องถ่ายทอดสดของสมาคมที่กำลังซูมใบหน้าอันไร้อารมณ์ของเขาไปทั่วประเทศ "การผ่าตัดเสร็จสิ้นครับ" รินทร์กล่าวผ่านไมโครเวทมนตร์ด้วยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวล "รายต่อไป... เชิญขึ้นมาบนเตียงผ่าตัดได้เลยครับ ท่านกรรมการสมาคมทุกท่าน" บนหน้าจอแท็บเล็ตในห้องประชุม ภาพนั้นฉายชัดเจนเข้าตาบรรดาผู้บริหารที่กำลังนั่งตัวแข็งทื่อ ประธานซอหน้าซีดเผือดจนเขียวคล้ำ ร่างกายสั่นระริกราวกับจับไข้หัวโกร็นเมื่อตระหนักได้ว่า บัดนี้ไม่มีใครหน้าไหนในสมาคมแห่งนี้สามารถปกป้องพวกเขาจากเงื้อมมือของหมอเทวะผู้นี้ได้อีกต่อไปแล้ว ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันและสิ้นหวังเข้าปกคลุมห้องประชุม ประตูเหล็กกล้าทางด้านหลังก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง เสียงฝเท้าหนักแน่นของใครบางคนก้าวเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวoเราะเยาะเย้ยที่คุ้นเคยดังขึ้น "ฝีมือไม่เลวเลยนี่... หมอเทวะรินทร์ ไม่คิดเลยว่าแกจะไต่เต้ามาถึงจุดนี้ได้ด้วยเงินและมีดผ่าตัดเล่มเดียว..." รินทร์ชะงักฝ่ามือที่กำลังจะเก็บมีด เขาก้มมองหน้าจอแท็บเล็ตที่ปรากฏสัญญาณเตือนภัยระดับ SSS แจ้งเตือนบุคคลต้องห้ามที่เพิ่งก้าวเข้าสู่เขตอาณาจักรของสมาคม และเมื่อหันกลับไปมองเงาร่างที่ทอดatผ่านประตูห้องประชุม หัวใจของอาช่าก็ร่วงลงไปอยู่ที่ตาตุ่มทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของผู้มาเยือน... ขอบคุณที่ติดตามอ่านและสนับสนุนผลงานของหมอเทวะแรงก์ SSS เสมอมานะครับ