คำสั่งซื้อชีวิต

"บัญชีของพวกคุณเป็นศูนย์แล้ว... ทีนี้ เรามาคุยกันเรื่อง 'ค่ารักษา' ของพวกคุณต่อดีกว่าไหมครับ?" เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉยแต่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องไอซียูระดับ VVIP ของโรงพยาบาลกลางเมือง กลิ่นอายของความตายและยาสลบราคาแพงคละคลุ้งปะปนกับหยเหงื่อเย็นเฉียบที่ไหลรินอาบใบหน้าซีดเผือดของบรรดาอดีตสหายร่วมปาร์ตี้ฮีโร่ เซบาสเตียน อดีตแทงค์แนวหน้าผู้เคยมีกล้ามเนื้อใหญ่โตราวกับภูเขาผา ตอนนี้กลับนอนพะงาบๆ อยู่บนเตียงสีขาว ร่างกายซูบผอมจนหนังหุ้มกระดูกจากพิษบาดแผลระดับ S ที่ยังไม่ได้รับการเยียวยาอย่างถูกต้อง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและเหยียดหยาม บัดนี้เบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะจ้องมองร่างในชุดกาวน์สีขาวสะอาดตาของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ปลายเตียง รินทร์... อดีตฮีลเลอร์แรงก์ขยะที่พวกมันเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ "กระเป๋าเลือดเคลื่อนที่" และถีบส่งเขาลงไปในดันเจี้ยนรกร้างเพื่อเป็นเหยื่อล่อมอสเตอร์ ทว่าในวันนี้ ร่างที่ยืนอยู่ตรงหน้าพวกมันกลับไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป รัศมีสีทองจางๆ จากระบบหมอเทวะแรงก์ SSS ที่ลอยวนอยู่รอบปลายนิ้วของเขา คือเครื่องประจักษ์ว่าอำนาจความเป็นความตายของคนทั้งห้องอยู่ในกำมือของชายผู้นี้แต่เพียงผู้เดียว "รินทร์... แก... แกช่วยพวกเราหน่อยเถอะวะ!" เสียงของมาร์คัส นักเวทประจำปาร์ตี้ที่เคยสั่งให้คนกระทืบซี่โครงรินทร์จนหักคามือเมื่อปีก่อน เอ่ยละล่ำละลัก ร่างกายของเขานั่งทรุดกองอยู่กับพื้นเพราะพิษบาดแผลที่ขา มือทั้งสองข้างสั่นเทาพยายามเอื้อมไปเกาะชายกางเกงของรินทร์ แต่กลับต้องชะงักค้างเมื่อปลายรองเท้าหนังขัดเงาขยับถอยหลบอย่างรังเกียจ "คำว่า 'ช่วย' ในพจนานุกรมของผม มันมีราคาค่างวดที่พวกคุณไม่มีปัญญาจ่ายหรอกครับ มาร์คัส" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพนิ่มนวล แต่กลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงไขสันหลัง เขายกมือขึ้นจัดปกเสื้อกาวน์อย่างใจเย็น สายตากวาดมองสภาพอนาถของกลุ่มคนที่เคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเขาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า อาช่า หัวหน้าปาร์ตี้ฮีโร่สาวผู้เลอโฉม หญิงสาวผู้เคยใช้สายตามองรินทร์ราวกับเขาเป็นเพียงเศษขยะริมทาง ยืนกอดอกพิงผนังห้องด้วยใบหน้าซีดเซียว แม้เธอจะพยายามรักษามาดความหยิ่งทะนงเอาไว้ แต่เม็ดเหงื่อที่ผุดพรายบนขมับและริมฝีปากที่สั่นระริกก็ทรยศความกลัวในใจเธอจนหมดสิ้น "รินทร์ นายอย่าเล่นลิ้นให้มันมากนัก" อาช่ากัดฟันกรอด เค้นเสียงแหบพร่าออกมา "พวกเราคือปาร์ตี้ฮีโร่กอบกู้โลกนะ! ถ้าพวกเราตายไป กองทัพปีศาจจะบุกทำลายเมืองหลวง นายคิดว่าทางการจะปล่อยนายไว้หรือไง ถ้านายฉลาดพอก็รีบใช้สกิลฮีลระดับสูงรักษาเซบาสเตียนซะ แล้วเรื่องเก่าๆ ฉันจะถือว่าหายกัน!" น้ำเสียงและท่าทีสั่งการราวกับตนเองยังเป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่า ทำ Rinh หลุดเสียงหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่มันช่างบาดลึกหัวใจของคนฟังเสียเหลือเกิน "หายกัน? ช่างเป็นคำพูดที่เห็นแก่ตัวและไร้เดียงสาเสียจริงครับ อาช่า" รินทร์หันไปสบตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความเย็นชาคู่นั้น "คุณคงลืมไปแล้วสินะครับว่า ตอนที่ผมกราบกรานขอร้องให้พวกคุณแบ่งยาฟื้นฟูราคาถูกให้ผมแค่ขวดเดียว เพื่อรักษาแผลเน่าเปื่อยที่ขาซ้าย... พวกคุณทำยังไงกับผมบ้าง?" อาช่าชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ภาพอดีตย้อนกลับมาในหัว—ภาพที่เธอเป็นคนเตะถังยารักษาทิ้งต่อหน้าต่อตา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่บอกว่า *'คนอย่างแก ต่อให้ตายหะ...ไปตรงนี้ก็ไม่มีใครสนใจหรอก รินทร์'* "ตอนนั้น... พวกคุณบอกว่าชีวิตของผมมันมีค่าไม่เท่ากับหญ้าข้างทางด้วยซ้ำ" รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้อาช่าทีละก้าว เสียงฝีเท้ากระทบพื้นกระเบื้องดัง ก้องกังวานราวกับเสียงนาฬิกาแห่งความตายที่กำลังนับถอยหลัง "แล้วทำไมตอนนี้... พอถึงตาพวกคุณที่ต้องกลายเป็นหญ้าข้างทางบ้าง ทำไมถึงทำหน้าตาตื่นตระหนกราวกับเจอผีกันล่ะครับ?" "แก...!" มาร์คัสหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความโกรธ เผลอขยับตัวจะลุกขึ้นมากระชากคอเสื้อ แต่อาการบาดเจ็บที่ช่องท้องก็เล่นงานจนเขาสำลักเลือดออกมาคำโต ล้มพับลงไปนอนดิ้นทุรนทุรายกับพื้นห้อง รินทร์ไม่แม้แต่จะชายตามองมาร์คัสที่กำลังจะตาย เขายกปลายนิ้วขึ้นมา แสงสีฟ้าอ่อนของหน้าต่างระบบโฮโลแกรมปรากฏขึ้นกลางอากาศ เป็นรายการ "คำสั่งซื้อชีวิต" (Life Purchase Order) ที่ถูกระบุราคาไว้อย่างชัดเจนตามระดับความยากง่ายในการเยียวยาเซลล์ที่เน่าตาย "ในเมื่อพวกคุณไม่มีเงินสด... และบัญชีธนาคารก็ถูกอายัดจนเกลี้ยงจากการใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือย งั้นเรามาลองใช้ 'อย่างอื่น' ชำระค่ารักษาแทนดีไหมครับ?" รินทร์หันไปมองหน้าอาช่า รอยยิ้มสุภาพประดับอยู่บนมุมปาก แต่ดวงตากลับคมกริบราวนับมีดผ่าตัดที่พร้อมจะกรีดเฉือนเนื้อหนัง "ผมมี 'สัญญาจำนองวิญญาณและแรงงานทาส' ระดับ S อยู่ฉบับหนึ่ง พอดีว่าคลินิกหมอเทวะของผมกำลังขาดแคลนคนทำความสะอาดห้องดับจิต และหนูทดลองสำหรับยาสลบสูตรใหม่พอดี..." "แกหมายความว่ายังไง?!" อาช่าถอยหลังกรูดจนแผ่นหลังชนติดกับกำแพง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก "ให้ฉัน... ไปเป็นทาสทำความสะอาดเนี่ยนะ? ฉันคือนักดาบแรงก์ A นะ!" "แรงก์ A งั้นหรือครับ?" รินทร์ทวนคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "ในสายตาของหมอเทวะอย่างผม... พวกคุณทุกคนตอนนี้ ก็เป็นแค่ 'ก้อนเนื้อรอการเน่าสลาย' ที่มีหนี้สินท่วมหัวเท่านั้นแหละครับ ไม่มีสิทธิมาต่อรองอะไรทั้งสิ้น" เขากดยืนยันคำสั่งซื้อบนหน้าจอโฮโลแกรม เสียงสัญญาณเตือนดัง *ติ๊ง!* แจ้งเตือนการอนุมัติสัญญาเลือดเริ่มต้นขึ้น บรรยากาศภายในห้องไอซียูพลันเย็นยะเยือกจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาว ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ขนาดใหญ่ก็ดังกระหึ่มกึกก้องมาจากด้านนอกหน้าต่างกระจกนิรภัย แสงไฟสปอตไลท์สีขาวสว่างจ้าส่องทะลุกระจกเข้ามาในห้อง พร้อมกับเงาร่างของชายชราในชุดสูทสากลราคาแพง ผู้เป็นประธานสมาคมฮันเตอร์แห่งมหานคร ก้าวเท้าลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวด้วยสีหน้าตื่นตระหนกเร่งรีบ ประธานสมาคมกวาดสายตามองสภาพภายในห้อง ก่อนจะพุ่งตรงมาคุกเข่าลงแทบเท้าของรินทร์อย่างไม่ถือตัว ท่ามกลางความตกตะลึงตาค้างของอาช่าและมาร์คัส "ท่านหมอเทวะ...!" ประธานสมาคมเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "ท่าน 'ประธานบริษัทโอเวอร์ซีส์ฟาร์มา' มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก เดินทางมาถึงหน้าประตูคลินิกของท่านแล้วครับ... เขาพร้อมจ่ายเงินหนึ่งหมื่นล้านเพื่อแลกกับการพบท่านแค่ห้าวินาที!" รินทร์เหลือบมองชายชราที่คุกเข่าอยู่เบื้องลึก ก่อนจะหันกลับมามองอาช่าที่กำลังอ้าปากค้างด้วยความช็อกระลอกใหญ่ เขายิ้มบางๆ แล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "บอกเขาให้รอคิวไปก่อนครับ... เพราะตอนนี้ ผมกำลังสนุกกับการปฏิเสธลูกค้าชั้นต่ำอยู่พอดี" --- *ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน "หมอเทวะแรงก์ SSS" ตอนที่ 11 ครับ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะครับ*