ตบหน้ากลางที่ประชุม

"พวกคุณคิดว่าเก้าอี้ตัวนั้น... มันซื้อด้วยเงินเดือนข้าราชการกิลด์กี่ปีกันล่ะครับ?" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ทลายบรรยากาศตึงเครียดภายในห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์แห่งชาติลงในเสี้ยววินาที รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ประธานที่ควรจะเป็นของผู้อำนวยการสูงสุด สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นโลหะกวาดมองเหล่าคณะกรรมการและผู้คุมกฎระดับสูงสิบกว่าคนที่กำลังหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม รอบกายของเขามีอาช่า อดีตหัวหน้าปาร์ตี้ฮีโร่สาวผู้เคยเหยียดหยามเขา ยืนสงบนิ่งทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยส่วนตัว รัศมีความกดดันระดับแรงก์ SSS ที่แผ่ออกมาจากตัวรินทร์ทำให้ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง ก่อนหน้านี้ไม่กี่นาที พวกมันเพิ่งร่วมมือกันออกคำสั่ง "ระงับใบอนุญาตถาวร" และเตรียมยึดทรัพย์สินทั้งหมดของรินทร์ด้วยข้อหาอุปโลกน์ว่าใช้เวทมนตร์ต้องห้าม ทว่าสถานการณ์ในตอนนี้กลับตาลปัตรจนน่าขัน เมื่อตั๋วเงินคลังและอำนาจเบ็ดเสร็จได้เปลี่ยนมือมาอยู่ในกำมือของชายที่พวกมันเคยตราหน้าว่าเป็นแค่ "ฮีลเลอร์ขยะไร้ค่า" "คุณรินทร์... นี่มันเรื่องเข้าใจผิดนะครับ!" ผู้อำนวยการสมาคมผู้เคยนั่งเก้าอี้ตัวนั้นเอ่ยขึ้น เสียงสั่นระรัวจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์ ใบหน้าอ้วนท้วมชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ มือที่พยายามจะหยิบเอกสารสั่นเทาจนกระดาษร่วงหล่นลงพื้น "พวกเรา... พวกเราแค่ทำตามระเบียบคณะกรรมการ..." "ระเบียบเหรอครับ?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ชายหนุ่มหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับขึ้นมาหมุนเล่น บัตรเอ็กซ์คลูซีฟระดับจักรวาลที่แม้แต่ประธานาธิบดีก็ไม่มีสิทธิ์ถือครอง มันคือผลลัพธ์จากการรักษาและผ่าตัดลับให้กับบรรดาขั้วอำนาจเงาที่ยอมแลกทรัพย์สมบัติครึ่งค่อนชีวิตเพื่อให้ได้มีชีวิตต่อ "ตอนที่ผมถูกพวกคุณถีบส่งไปลงดันเจี้ยนระดับนรกโดยไม่มีฮีลเลอร์สำรอง... ตอนที่พวกคุณฉีกสัญญารักษาแล้วหัวเราะเยาะผมที่สำนักงานใหญ่... มี 'ระเบียบ' ข้อไหนช่วยเหลือผมบ้างไหมครับ?" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบแต่กลับบาดลึกเข้าไปถึงขั้วหัวใจของทุกคนในห้อง ความเงียบเข้าปกคลุม น่าอึดอัดเสียจนได้ยินเสียงหัวใจของเหล่าผู้คุมกฎเต้นโครมคราม อาช่าเหลือบมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มด้วยความรู้สึกซับซ้อน ในอดีตเธอเคยคิดว่าเขาเป็นเพียงเครื่องมือชุบชีวิตที่สะดวกสบาย แต่เวลานี้ รินทร์กลับดูราวกับเทพเจ้าแห่งความเป็นความตายที่กุมชะตากรรมของพวกมันทั้งหมดไว้เพียงแค่ปลายนิ้ว "ถ้าพวกคุณฉีกตั๋วสัญญาลับนั่นทิ้งซะ แล้วเซ็นเอกสารโอนสิทธิ์การควบคุมสมาคมให้ผม... บางทีผมอาจจะเมตตาให้พวกคุณลาออกไปนอนเกาพุงที่บ้านเฉยๆ โดยไม่ฟ้องร้องยึดบ้านจนต้องไปนอนข้างถนนนะครับ" รินทร์ยื่นข้อเสนอที่ไม่อาจปฏิเสธได้ พร้อมกับผายมือไปยังเอกสารชุดใหม่ที่วางอยู่ตรงหน้าผู้คุมกฎอาวุโสสูงสุด สายตาทุกคู่มองไปยังเอกสารฉบับนั้นสลับกับร่างของรินทร์ ความโลภ ความกลัว และความสิ้นหวังฉายชัดอยู่ในแว่นตาของเหล่าคนมีอำนาจที่บัดนี้กลายเป็นเพียงสุนัขจนตรอก ไม่มีใครกล้าขัดขืน ไม่มีใครกล้าส่งเสียงเถียง มือที่ถือปากกาต่างสั่นเทาขณะเอื้อมไปหยิบมันขึ้นมา แกร๊ก... เสียงเปิดประตูห้องประชุมดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำลายจังหวะการตัดสินใจของทุกคน ร่างของชายชราในชุดสูททหารเต็มยศ ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งกองกำลังป้องกันประเทศ ก้าวเข้ามาพร้อมกับบอดี้การ์ดติดอาวุธครบมืออีกสนาย นายพลวิกรมกวาดสายตาคมกริบมองภาพเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนจะหยุดอยู่ที่รินทร์ รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายพลเฒ่า "คิดจะซื้อตัวผู้คุมกฎทั้งหมดด้วยเงินสดเหรอ หมอรินทร์... นายคิดตื้นเกินไปหน่อยกระมังว่าประเทศนี้ใครเป็นคนคุมจริง ๆ" นายพลวิกรมประกาศกร้าว เสียงหัวเราะเยาะดังขึ้นทำลายความได้เปรียบของรินทร์ในทันที รินทร์ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายังคงนั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสบาย ๆ ปรายตามองนายพลเฒ่าราวกับกำลังมองแมลงตัวหนึ่งที่บินเข้ามาในรัศมีสายตา ก่อนจะเอ่ยเบา ๆ แต่ได้ยินกันทั่วห้อง "ท่านนายพลครับ... ท่านแน่ใจเหรอครับว่า 'กระสุน' ในปืนของบอดี้การ์ดข้างกายท่าน ตอนนี้ยังเป็นกระสุนจริง... หรือถูกผมเปลี่ยนเป็นเข็มฉีดยาสลบแรงก์ SSS ไปหมดแล้ว?" คำพูดนั้นทำให้นายพลวิกรมชะงักกึก สีหน้าเปลี่ยนสีในเสี้ยววินาที รีบหันขวับไปมองทหารคนสนิทที่ยืนอยู่ด้านหลังทันที! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ