หายนะระดับโลกกำลังมา

"ถ้าพวกแกยังยืนขวางทางอยู่ตรงนั้น... ศาลายาสีเทาก็พร้อมจะเปลี่ยนกระดูกพวกแกให้กลายเป็นปุ๋ยอินทรีย์ชั้นดีภายในสามวินาทีนะครับ" เสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องโถงบัญชาการกองกำลังพิทักษ์โลก รินทร์ปรายตามองเหล่าแม่ทัพและฮันเตอร์ระดับ S ที่เคยเชิดหน้าชูตาอยู่ในสมาคมด้วยแววตาเรียเฉย ราวกับพวกเขาก็เป็นแค่มดปลวกที่ไร้ค่า แสงสีฟ้าจากจอโฮโลแกรมสะท้อนบนกรอบแว่นโลหะของเขา ยิ่งขับเน้นให้ใบหน้าคมคายนั้นดูราวกับยมทูตในคราบแพทย์ผู้ทรงเกียรติ อาช่ายืนอยู่เบื้องหลังในระยะห่างพอเหมาะ มือเรียวบางของเธอสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อย้อนนึกถึงอดีต สมัยที่เธอยังเป็นหัวหน้าปาร์ตี้ฮีโร่ผู้หยิ่งทะนง เคยกดขี่และมองรินทร์เป็นแค่เครื่องมือชุบชีวิตราคาถูก แต่ในเวลานี้ สถานการณ์พลิกผันกลับตาลปัตรจนน่าขัน ผู้ชายที่เธอเคยเหยียบย่ำ กลับกลายเป็นบุคคลเดียวในโลกที่กุมชะตากรรมของมวลมนุษยชาติไว้ด้วย "ตรรกะสั่งตาย" ของระบบศัลยกรรมขั้นเทพ "รินทร์... ท่านรินทร์ครับ!" เสียงหอบหายใจของรองประธานสมาคมดังขึ้น พร้อมกับร่างที่ทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้นอย่างไร้ศักดิ์ศรี น้ำตาไหลพรากอาบแก้มย้วยๆ ของชายวัยกลางคน "โปรดเมตตาด้วยเถิดครับ ประตูมิติยักษ์ที่เขตเหนือ... มัน... มันกำลังจะเปิดออกแล้ว! สัตว์ประหลาดระดับภัยพิบัติที่พวกเราไม่มีทางรับมือไหว..." "แล้วมันธุระอะไรของผมล่ะครับ?" รินทร์ขัดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ "ตอนที่ผมถูกพวกคุณหักหลัง โยนผมลงไปในหลุมอุกกาบาตเพื่อให้ผมตายแทนพวกคุณในฐานะฮีลเลอร์ขยะ... มีใครเคยถามผมสักคำไหมครับว่าผมรู้สึกอย่างไร?" บรรยากาศในห้องโถงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก เหล่าฮันเตอร์ระดับแนวหน้าต่างก้มหน้าคุดคู้ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตา รัศมีพลังเวทสีเทาหม่นที่แผ่ออกมาจากตัวของรินทร์บ่งบอกชัดเจนว่า เขาสามารถปลิดชีพพวกมันทั้งหมดได้ในพริบตาเดียวโดยไม่ต้องลงมือรักษาโรคภัยให้เสียเวลาด้วยซ้ำ กลับกัน เขาสามารถ 'สั่งตาย' พวกมันผ่านรหัสพันธุกรรมได้ด้วยปลายนิ้ว อาช่าเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดและละอายใจตีรวนขึ้นมาในอก เธอตัดสินใจก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ยืดอกขึ้นด้วยความพยายามที่จะรักษาศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่เพียงน้อยนิด "รินทร์... ฉันรู้ว่าพวกเราทำผิดต่อคุณมหันต์" อาช่าเอמהเสียงสั่นเครือ แต่นัยน์ตากลับแน่วแน่ "แต่ถ้าโลกใบนี้ล่มสลาย คุณเองก็จะไม่มีที่ยืนเช่นกัน... ได้โปรด ใช้พลังของหมอเทวะ SSS ช่วยพวกเราปิดรอยแยกนั้นทีเถอะ" รินทร์หันกลับมามองอดีตหัวหน้าปาร์ตี้ของตน มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความเย้ยหยันและอำนาจเบ็ดเสร็จ "คุณคิดผิดแล้วล่ะครับ อาช่า..." รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้จนปลายรองเท้าหนังขัดเงาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าคมคายโน้มลงไปกระซิบชิดริมหูจนเธอต้องสะดุ้ง "ผมไม่ได้ต้องการปกป้องโลกใบนี้... ผมแค่ต้องการสร้างโลกใบใหม่ขึ้นมาบนซากศพของพวกคุณต่างหากล่ะครับ" ทันใดนั้นเอง พื้นห้องโถงสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงจนโคมระย้าคริสตัลแกว่งไกว เสียงคำรามกึกก้องราวกับฟ้าถล่มดังมาจากใจกลางเมือง จอโฮโลแกรมหลักของสมาคมเกิดภาพซ่าและตัดสลับเป็นสีแดงฉาน รอยแตกสีดำทมิฬขนาดมหึมาปรากฏขึ้นกลางท้องฟ้า เหนือตึกระฟ้าใจกลางมหานคร แรงกดดันระดับภัยพิบัติแผ่ซ่านทะลุกระจกอาคารเข้ามาจนทุกคนต้องล้มลงไปกองกับพื้น เสียงสัญญาณเตือนภัยดังลั่นสนั่นหู พร้อมกับข้อความสีแดงฉานที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าของรินทร์ [แจ้งเตือนระบบ: สัตว์ประหลาดระดับตำนาน "ราชันย์อสูรเงา" ได้ทำการฉีกมิติสำเร็จ] [เป้าหมาย: กวาดล้างสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในรัศมี 1,000 กิโลเมตร] รินทร์ไม่แม้แต่จะแสดงอาการตื่นตระหนก เขากลับหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ประดับด้วยชิปทองคำแท้ขึ้นมาควงเล่นอย่างสบายอารมณ์ สายตาคมกริบมองลอดกรอบแว่นไปยังรอยแยกมิติยักษ์ที่กำลังอ้ากว้างออก พร้อมกับเงาสلطมหึมาที่ค่อยๆ ก้าวเท้าเหยียบย่างลงมาบนพื้นโลก "ดูท่าทาง... แขกผู้ไม่เชิญจะมาถึงเร็วกว่ากำหนดนะครับ" รินทร์พึมพำเบาๆ ก่อนจะกดปุ่มเรียกใช้งานอุปกรณ์สื่อสารพิเศษในมือ *กริ๊ก...* เสียงปลดล็อกประตูเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวรุ่นท็อปที่จอดรออยู่บนดาดฟ้าดังขึ้น พร้อมๆ กับเสียงใบพัดที่หมุนวนอย่างทรงพลัง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนการรูดบัตรเครดิตไม่จำกัดวงเงินเพื่อซื้อ "กองทัพหุ่นยนต์พิฆาตระดับเทวะ" ก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน [หักเงินจำนวน 999,999,999,999 เครดิตสำเร็จ... ยินดีต้อนรับท่านประธาน เข้าสู่ระบบสงครามเต็มรูปแบบครับ] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปพร้อมกันในตอนนี้นะครับ