เกมปั่นประสาท

“ถ้าจะคุยกันเรื่องโปรเจกต์ ก็ควรคุยในฐานะผู้ร่วมงาน ไม่ใช่คนที่ส่งยิ้มให้กันเหมือนจะไปเดตที่ไหน” น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงด้วยไอเย็นจัดของพิมพ์มาดาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในเซฟเฮาส์ เธอไม่ได้เดินเข้ามาด้วยท่าทีเกรี้ยวกราด แต่ท่วงท่าการวางกระเป๋าลงบนโต๊ะทำงานด้วยจังหวะที่เป๊ะจนน่ากลัวนั่นต่างหากที่กำลังบอกว่า ‘พายุ’ กำลังจะเข้า รินรดาเลิกคิ้วมองร่างสูงโปร่งที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงกรอบประตู ริมฝีปากบางเฉียบของศิลปินสาวกระตุกยิ้มหยัน ก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะด้วยท่าทางสบายจนน่าหมั่นไส้ “หึงเหรอคะ? หรือว่าแค่หงุดหงิดที่ฉันคุยกับคนอื่นนานเกินไปจนคุณเสียเวลาทำการทำงานกันแน่” “อย่าหลงตัวเองให้มากนักรินรดา” พิมพ์มาดาก้าวเท้าเข้ามาประชิด ระยะห่างที่เคยถูกจัดวางไว้เป็นระเบียบถูกพังทลายลงด้วยอารมณ์ที่ควบคุมได้ยาก “ฉันแค่ไม่ชอบเวลาที่คนในความดูแลทำตัวไร้จุดยืน ยิ่งคู่สนทนาเป็นคนที่ฉันไม่อยากให้ค่าด้วยแล้ว ยิ่งน่ารำคาญเข้าไปใหญ่” รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคมกริบของคนตรงหน้า “ไม่อยากให้ค่า... หรือว่ากลัวกันแน่คะ? กลัวว่าถ้าฉันมีตัวเลือกอื่น คุณก็จะไม่มีพื้นที่ให้วางความเนี้ยบที่ไม่มีใครเขาต้องการไว้ตรงไหนอีก” คำพูดจี้จุดทำให้คนนิ่งสุขุมอย่างพิมพ์มาดาถึงกับชะงัก เธอขยับเข้าไปใกล้ขึ้นจนปลายจมูกแทบจะแตะกัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จากตัวของรินรดาตีรวนกับกลิ่นกาแฟจางๆ ในห้อง มันคือกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์ของความวุ่นวายที่เธอกำลังพยายามผลักไส แต่มันกลับยิ่งยึดโยงเธอไว้แน่นขึ้น “ในบ้านหลังนี้ ฉันคือคนกำหนดกฎเกณฑ์” พิมพ์มาดาเชยคางมนขึ้น สัมผัสจากปลายนิ้วเย็นเฉียบของเธอทำเอารินรดาใจกระตุก “และกฎข้อแรก... อย่าคิดจะเอาใครมาเปรียบเทียบกับฉัน เพราะที่นี่ไม่มีที่ว่างสำหรับ ‘ตัวเลือก’ ของคุณ” “ปากดีจังนะคะ” รินรดาไม่สะทกสะท้าน เธอเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสนั้นเบาๆ แต่กลับใช้มือเรียวคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ “ถ้ามั่นใจขนาดนั้น ทำไมต้องหน้าตึงใส่ฉันเหมือนโกรธใครมาเป็นชาติคะ? พิมพ์... ยอมรับมาเถอะว่าการที่เห็นฉันหัวเราะกับคนอื่นน่ะ มันทำให้นายหญิงผู้เย็นชาอย่างคุณรู้สึกเหมือนจะขาดใจตายอยู่แล้ว” บรรยากาศในห้องบีบคั้นจนแทบหยุดหายใจ พิมพ์มาดาพยายามดึงมือออกแต่รินรดากลับยึดไว้แน่นขึ้น แรงบีบที่สื่อถึงความต้องการที่จะปั่นหัวให้เสียศูนย์ทำเอาพิมพ์มาดาต้องกัดฟันแน่น เธอไม่เคยแพ้ใคร ไม่เคยต้องมานั่งอธิบายความรู้สึกงี่เง่าที่เกิดขึ้นในใจ แต่พอเป็นรินรดา ทุกตรรกะที่เธอสร้างขึ้นก็พังทลายลงเหมือนโดมิโน “อยากรู้นักใช่ไหมว่าฉันรู้สึกยังไง” พิมพ์มาดาถามเสียงพร่า รินรดาใจเต้นรัวกับประกายตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า แต่เธอยังคงรักษาสีหน้าท้าทายเอาไว้ “ค่ะ อยากรู้... อยากรู้ว่าภายใต้หน้ากากสถาปนิกที่แสนจะสมบูรณ์แบบ คุณมีความคลั่งรักซ่อนอยู่แค่ไหนกันเชียว” พิมพ์มาดากระชากร่างของรินรดาเข้ามาปะทะอกอย่างแรง จนแผ่นหลังของศิลปินสาวกระแทกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน แสงไฟในห้องดูเหมือนจะวูบไหวตามอารมณ์ที่พุ่งพล่าน สถาปนิกสาวกดจูบลงไปที่ซอกคอขาวเนียนอย่างรุนแรงราวกับต้องการประทับตราแสดงความเป็นเจ้าของท่ามกลางความตกใจของรินรดาที่เผลอปล่อยมือจากข้อมือของเธอ “จำไว้ว่าฉันไม่ได้ใจดีเหมือนภาพลักษณ์ที่เห็น” พิมพ์มาดาพึมพำข้างใบหูที่ขึ้นสีแดงจัด “ถ้าอยากเล่นเกมปั่นประสาทนัก ฉันก็จะเล่นให้ดู... แต่บอกไว้ก่อนนะว่าคนที่จะแพ้คนแรก ไม่ใช่ฉัน” รินรดาหอบหายใจถี่ สายตาสั่นไหวที่พยายามกลบเกลื่อนด้วยความหยิ่งผยองถูกทำลายลงอย่างราบคาบ มือที่เคยแข็งขืนค่อยๆ อ่อนแรงลงและวางแปะลงบนหัวไหล่ของคนตรงหน้าอย่างจำยอม ทว่าในจังหวะที่เธอกำลังจะเอ่ยปากตอบโต้ เสียงเคาะประตูก็ขัดจังหวะขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* “คุณพิมพ์คะ มีพัสดุส่งมาด่วนค่ะ... อ้าว...” ร่างของเลขาฯ คนสนิทหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตูเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า พิมพ์มาดาผละออกจากรินรดาอย่างรวดเร็ว จัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยความเยือกเย็นที่กลับคืนมาในพริบตา ทิ้งให้รินรดายืนหน้าแดงซ่านด้วยความอับอายและใจที่ยังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ทว่าในวินาทีที่เลขาฯ กำลังจะก้าวถอยออกไป พิมพ์มาดาก็หันกลับมามองรินรดาด้วยสายตาที่ทิ้งปริศนาบางอย่างไว้ พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ได้ยินกันเพียงสองคน “เกมนี้ยังไม่จบหรอกนะ... เตรียมตัวไว้ให้ดี เพราะหลังจากนี้ ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณได้หายใจสะดวกอีกต่อไป” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมลุ้นไปกับหัวใจของยัยสถาปนิกจอมเนี้ยบนะคะ พบกันตอนหน้าค่ะ!