นิทรรศการที่ถูกลืม

"ถอยไป ริน" เสียงของพิมพ์มาดาราบเรียบ หากแต่สั่นพร่าด้วยแรงอารมณ์ที่พยายามกดทับไว้ มือเรียวสวยที่ปกติจะจับเพียงแบบร่างอาคารและเครื่องเขียนราคาแพง บัดนี้กำลังกำแน่นอยู่ข้างลำตัว แววตาคู่คมที่มักจะมองทุกอย่างผ่านไม้บรรทัดและองศาที่แม่นยำ กำลังสั่นไหวเมื่อเผชิญกับความรุกรานที่ไม่ได้เตรียมใจ รินรดาไม่ถอย ซ้ำยังก้าวเท้าเข้าไปใกล้จนระยะห่างระหว่างเขาทั้งสองเหลือเพียงอากาศเบาบาง เธอยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูพยศและท้าทายในคราวเดียวกัน มือเรียวของศิลปินสาวเอื้อมไปแตะที่ขอบโต๊ะทำงานของอีกฝ่าย กักขังร่างของสถาปนิกจอมเนี้ยบไว้ในวงแขน "เข้ามาในพื้นที่ของฉันแล้วจะให้ถอยเหรอคะ คุณพิมพ์?" รินรดาเอียงคอ ดวงตากลมโตจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่าย "คุณกลัวอะไรอยู่คะ? กลัวว่าพอเห็นสิ่งที่ฉันซ่อนไว้... กำแพงหนาๆ ของคุณมันจะพังลงมาน่ะเหรอ?" "ฉันไม่ได้กลัว" พิมพ์มาดาสวนกลับทันควัน เสียงเชือดเฉือนพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าที่ตีตื้นขึ้นมาในอก "ฉันแค่ไม่ชอบความไร้ระเบียบ และการบุกรุกโดยไม่ได้รับอนุญาตคือสิ่งที่คุณทำได้ดีที่สุดเลยนี่ รินรดา" "งั้นเหรอคะ?" รินรดาไม่รอช้า เธอคว้ามือของพิมพ์มาดาก่อนจะดึงรั้งให้อีกฝ่ายก้าวตามออกไปจากห้องทำงานส่วนตัว เดินผ่านโถงทางเดินที่คุ้นเคยตรงไปยังห้องใต้หลังคาที่ถูกล็อกตายมานานนับปี พิมพ์มาดาขืนตัวไว้เล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามไปอย่างว่าง่าย ราวกับถูกมนตร์สะกดจากสัมผัสที่อุ่นร้อนนั้น *แกร๊ก...* เสียงกุญแจไขปลดล็อกดังสะท้อนในความเงียบ รินรดาผลักบานประตูไม้เก่าๆ ออก เผยให้เห็นโลกอีกใบที่ถูกจัดวางไว้ในความมืดมิด กลิ่นสีน้ำมัน กลิ่นทินเนอร์ และกลิ่นอายของความโศกเศร้าที่ถูกแปรเปลี่ยนเป็นงานศิลปะอบอวลไปทั่ว ทันทีที่แสงไฟจากหลอดนีออนสว่างวาบขึ้น พิมพ์มาดาถึงกับชะงักลมหายใจ ผนังทุกด้านของห้องนี้ไม่ได้ถูกฉาบด้วยปูนเรียบๆ เหมือนในห้องอื่น แต่มันถูกละเลงด้วยฝีแปรงที่บ้าคลั่ง ดิบเถื่อน และเต็มไปด้วยความเจ็บปวด รูปวาดหญิงสาวในวัยเด็กที่ถูกทิ้งไว้กลางสายฝน รูปวาดตึกรามบ้านช่องที่ดูบิดเบี้ยวจนน่ากลัว และรูปวาดใบหน้าของใครบางคนที่พิมพ์มาดาจำได้ดี... เพราะนั่นคือใบหน้าของเธอเองในวันที่แอบร้องไห้ลำพัง "ยินดีต้อนรับสู่ 'นิทรรศการที่ถูกลืม' ค่ะ" รินรดากระซิบข้างหู น้ำเสียงไร้ซึ่งความกวนประสาท มีเพียงความจริงใจที่ทำให้คนฟังใจสั่น "ที่นี่ไม่มีแบบร่างที่สมบูรณ์แบบ ไม่มีเส้นตรงที่ต้องวัดองศา มีแค่ความจริง... ที่ฉันมองเห็นในตัวคุณ" พิมพ์มาดาเดินไปหยุดอยู่หน้าผืนผ้าใบใหญ่กลางห้อง นิ้วเรียวสั่นเทาเอื้อมไปแตะรอยสีที่ยังไม่แห้งสนิทดี สีแดงฉานที่ดูเหมือนรอยแผลเป็น "ทำไม... ทำไมเธอถึงรู้?" "คนเราน่ะนะคุณพิมพ์" รินรดาเดินไปซ้อนด้านหลัง โอบกอดร่างบางไว้หลวมๆ "เวลาที่มองคนอื่น เราจะเห็นแค่สิ่งที่เขาอยากให้เห็น แต่ศิลปินอย่างฉัน... เรามองเห็นรอยแตกในกำแพงที่คุณสร้างขึ้น" บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ความโกรธเคืองเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยกระแสความรู้สึกที่ถาโถม พิมพ์มาดาพิงแผ่นหลังเข้ากับอกอุ่นของอีกคน เธอไม่ได้ขัดขืน ไม่ได้ผลักไส เธอปล่อยให้ความเย็นชาที่เคยมีละลายหายไปกับความอบอุ่นที่ได้รับรู้เป็นครั้งแรกในชีวิต "ฉันรู้สึกเหมือนกำลังจะแตกสลาย..." พิมพ์มาดาพูดเสียงแผ่ว นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเปิดเผยความอ่อนแอออกมาให้ใครสักคนเห็น "งั้นก็พังมันออกมาค่ะ" รินรดาหมุนตัวพิมพ์มาดาให้หันมาเผชิญหน้า มือทั้งสองข้างประคองใบหน้าสวยที่เริ่มมีหยาดน้ำตาคลอหน่วย "ให้ฉันเป็นคนช่วยซ่อมแซม... หรือไม่ก็ทำลายมันทิ้งไปพร้อมกับฉันเลยดีไหม?" ลมหายใจของทั้งคู่รินรดกัน แววตาของพิมพ์มาดาที่เคยเรียบเฉย บัดนี้เต็มไปด้วยความโหยหา รินรดาโน้มใบหน้าลงมาจังหวะที่หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ ระยะห่างที่ลดลงจนเหลือเพียงมิลลิเมตร... ทว่า ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนดังขึ้นจากบันไดหน้าห้อง เสียงเคาะประตูรัวและตะโกนเรียกชื่อดังแทรกเข้ามาในบรรยากาศที่กำลังหวานล้ำ "พิมพ์! เปิดประตูให้พี่เดี๋ยวนี้! พี่รู้ว่าเธออยู่ในนี้กับยัยศิลปินนั่น!" พิมพ์มาดาเบิกตากว้าง สติที่หลุดลอยกลับมาในทันที มือที่กำเสื้อของรินรดาไว้แน่นรีบปล่อยออกโดยอัตโนมัติ รินรดาชะงักค้าง ใบหน้าคมคายฉายแววไม่พอใจอย่างปิดไม่มิด เมื่อหันไปมองบานประตูที่เริ่มสั่นไหวจากการถูกกระแทก "พี่กวิน..." พิมพ์มาดาพึมพำชื่อนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว รินรดากัดฟันกรอดก่อนจะคว้าข้อมือพิมพ์มาดาไว้แน่น เธอจ้องลึกเข้าไปในตาของสถาปนิกสาว "ถ้าวันนี้คุณเปิดประตูให้เขาเข้ามา... เรื่องของเราจะจบลงแค่ตรงนี้" กลิ่นลิลลี่สีขาวหวังว่ารี้ดที่รักจะร่วมลุ้นไปกับรินและพิมพ์ในตอนต่อไปนะคะ!