เส้นใยที่พันกันยุ่ง

เสียงกระแทกของแก้วเซรามิกราคาแพงกระทบลงบนเคาน์เตอร์หินอ่อนดัง *‘เคร้ง’* จนของเหลวสีอำพันข้างในกระฉอกเปื้อนนิ้วเรียวยาวของพิมพ์มาดา แต่เจ้าตัวกลับไม่แม้แต่จะปรายตาแลมองความเลอะเทอะนั้น ดวงตากลมโตคู่คมที่มักจะฉายแววเย่อหยิ่งและควบคุมทุกสิ่งให้อยู่ในกรอบเสมอ บัดนี้กำลังจ้องเขม็งไปยังร่างโปร่งของรินรดาที่ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องนั่งเล่นด้วยท่าทางสบายอารมณ์—ท่าทางที่ชวนให้คนมองอยากจะเข้าไปคว้าคอเสื้อมาเขย่าเสียให้เข็ด "คุณจะเงียบใส่ฉันไปถึงไหนรินรดา?" น้ำเสียงของสถาปนิกสาวตระกูลดังราบเรียบจนน่ากลัว แต่มันคือสัญญาณเตือนภัยระดับสีแดงสำหรับคนที่รู้จักเธอดี พิมพ์มาดากำมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นผมยาวสลวยที่มักจะถูกรวบเก็บไว้อย่างเนี๊ยบกริบหลุดลุ่ยออกมาเคลียกรอบหน้าเล็กน้อยจากความหงุดหงิดที่สะสมมานานนับสัปดาห์ "แล้วคุณอยากให้ฉันพูดอะไรล่ะคะ คุณพิมพ์... สถาปนิกผู้ประเสริฐ ผู้ซึ่งจัดระเบียบได้แม้กระทั่งความรู้สึกของตัวเอง" รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคู่สวยไหวระริกด้วยความรู้สึกที่ซ่อนไว้ภายใต้เกราะกำบังอันหนาทึบ เธอยกมือขึ้นทัดผมทุยของตัวเองอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานที่กองไปด้วยแปลนบ้านและกระดาษร่าง "อยากให้ฉันพูดว่า *'โอ๋เอ๋ คุณพิมพ์อย่าโกรธเลยนะคะ'* หรืออยากให้ฉันก้มกราบขอบคุณที่คุณกรุณาให้ฉันมาอาศัยชายคาเดียวกับคุณแบบนี้ดีล่ะคะ?" "อย่ามาประชดประชันฉันนะ!" พิมพ์มาดาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ห้องทำงานสไตล์มินิมอลที่เคยเงียบสงบพลุกพล่านไปด้วยแรงอารมณ์ที่คุกรุ่นจนแทบหายใจไม่ออก เธอก้าวฉับๆ เข้าไปประชิดตัวศิลปินสาวจนรินรดาต้องถอยหลังไปชนกับชั้นหนังสือ "เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่านี่คือเซฟเฮาส์... เป็นพื้นที่ที่เราต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่าย และไม่สร้างความผูกพันเกินเลย!" "อ๋อเหรอคะ?" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอกเมื่อระยะห่างระหว่างพวกเธอเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ จากตัวพิมพ์มาดายิ่งทำให้เธอมึนหัว "แล้วที่เมื่อคืนคุณเดินมาห่มผ้าให้ฉันตอนตีสาม... หรือที่คอยตักข้าวต้มใส่จานให้ฉันตอนเช้าโดยไม่ปริปากบ่นเนี่ย มันคือ 'ความไม่ก้าวก่าย' ของสถาปนิกโรคจิตเจ้าระเบียบอย่างคุณหรือไงคะ?" คำพูดนั้นราวกับลูกศิษย์ยิงตรงเข้ากลางใจ พิมพ์มาดาชะงักไปชั่วขณะ ลมหายใจอุ่นร้อนที่ปะทะกันทำให้สติที่เคยควบคุมได้เป็นอย่างดีเริ่มกระเจิง เธอไม่ได้ตั้งใจจะใจดี แต่มันเป็นสัญชาตญาณ... สัญชาตญาณของการไม่อยากเห็นรวดร้าวจากแผลในอดีต ซึ่งมันช่างคล้ายคลึงกับแผลในใจวัยเด็กของเธอเหลือเกิน แต่ความสัมพันธ์แบบนี้มันคืออะไรกันแน่? อยู่ใกล้กันจนแทบจะกลืนกิน แต่กลับไม่มีสถานะ ไม่มีคำจำกัดความ มีเพียงความอึดอัดที่ค่อยๆ กัดกินหัวใจทีละน้อย ทุกครั้งที่รินรดาส่งยิ้มให้ พิมพ์มาดาจะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่บนปากเหว ความกลัวที่จะถูกทอดทิ้งทำให้เธอกำแพงสูงขึ้นไปอีก ขณะที่รินรดาผู้รักอิสระกลับรู้สึกเหมือนถูกล่ามโซ่ไว้ด้วยความไม่ชัดเจนนี้ "ฉันแค่ทำหน้าที่เพื่อนร่วมห้องที่ดี..." พิมพ์มาดาเค้นเสียงตอบออกไป ทั้งที่หัวใจกำลังกรีดร้องปฏิเสธคำพูดตัวเอง "เพื่อนร่วมห้อง?" รินรดาทวนคำนั้นด้วยรอยยิ้มหยันที่เจ็บปวดที่สุดในชีวิต รอยยิ้มที่เคลือบด้วยน้ำตาคลอเบ้าแต่ถูกกลั้นเอาไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม "งั้นก็ดีค่ะ! ถ้าเราเป็นแค่เพื่อนร่วมห้อง... กรุณาถอยออกไปจากพื้นที่ส่วนตัวของฉันด้วยค่ะ คุณพิมพ์มาดา!" รินรดาผลักไหล่บางของสถาปนิกสาวออกเต็มแรง แม้จะไม่ได้ผลักจนเซ แต่มันก็มากพอที่จะทำให้พิมพ์มาดาผงะถอยหลังไปสองก้าว ความเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นแววตาตัดพ้อคู่นั้น ศิลปินสาวหันหลังให้ทันที เตรียมจะเดินหนีออกไปจากห้องเพื่อจบการสนทนาที่ยิ่งคุยก็ยิ่งพังทลายหัวใจทั้งสองดวง แต่ทว่า... ก่อนที่ปลายนิ้วของรินรดาจะแตะโดนลูกบิดประตู เสียงกริ่งหน้าบ้านก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัดนั้น *‘กริ๊งงง!’* ทั้งสองคนชะงักค้างในท่าทางตึงเครียด พิมพ์มาดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากในขณะที่พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ ส่วนรินรดาก็ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความสงสัยว่าใครกันที่มาเยือนในยามวิกาลแบบนี้ เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังติดต่อกันสามครั้งตามมาด้วยน้ำเสียงคุ้นเคยที่ตะโกนเรียกชื่อเจ้าของบ้านเสียงดังลั่นผ่านบานประตูไม้สักหนา "พิมพ์! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ! ฉันรู้ว่าเธออยู่ข้างใน!" ร่างโปร่งของรินรดาหันขวับกลับมามองหน้าพิมพ์มาดาในทันที ดวงตาคู่คมเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อจำเสียงนั้นได้แม่นยำ—เสียงของคนที่ควรจะอยู่ห่างจากชีวิตพวกเธอมากที่สุดในเวลานี้ และเป็นเสียงที่พัดพาพายุลูกใหม่เข้ามาถล่มเซฟเฮาส์หลังนี้จนราบคาบในพริบตา! กลิ่นลิลลี่สีขาว (ขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ)