ระยะห่างที่วัดได้

กลิ่นอายความชื้นของปูนซีเมนต์ผสมกับฝุ่นผงละอองละเอียด คลุ้งตลบอบอวลอยู่ในพื้นที่ก่อสร้างชั้นสิบห้าของโครงการคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง รินรดากวาดสายตาคมกริบผ่านเลนส์แว่นตากรอบทองสี่เหลี่ยมผืนผ้า ประเมินความเรียบร้อยของโครงสร้างด้วยความเนี้ยบระดับมิลลิเมตร รองเท้าคัชชูหนังแท้หัวแหลมสีดำสนิทเหยียบย่างลงบนพื้นคอนกรีตขัดมันอย่างระมัดระวัง แม้สภาพแวดล้อมจะเต็มไปด้วยเศษวัสดุและเสียงเครื่องจักรคำรามกึกก้อง แต่ร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเทาอ่อนกลับดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารสถาปัตยกรรมชั้นนำ มากกว่าจะมายืนเผชิญหน้ากับความโกลาหลของไซต์งาน "ขีดเส้นใต้ตรงนี้สามเส้นเลยดีไหมคะ คุณสถาปนิก... เผื่อว่าดีไซน์ของคุณมันจะลอยละลิ่วหลุดจากความเป็นจริงไปไกลจนกู่ไม่กลับอีก" เสียงทุ้มต่ำติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากด้านหลัง รินรดาสะดุ้งเล็กน้อยโดยไม่ตั้งใจ ความเย็นชาที่สร้างเกราะกำบังไว้พังทลายลงในพริบตา เธอนิ่งง้างมือที่ถือม้วนแปลนพิมพ์เขียวไว้แน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ร่างบางหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับต้นเสียง ตะวันยืนกอดอกพิงเสาปูนเปลือยอย่างสบายอารมณ์ หมวกนิรภัยสีเหลืองสว่างสวมเอียงๆ บนศีรษะ ปอยผมหยักศกชื้นเหงื่อลู่ลงกรอบหน้าคมคาย ดวงตาเรียวรีคมกริบพราวระยับด้วยประกายความท้าทาย ไรหนวดจางๆ เหนือริมฝีปากหยักลึกยิ่งขับเน้นให้วิศวกรหนุ่ม... อ้อ วิศวกรสาวมาดกวนคนนี้ดูอันตรายต่อหัวใจอย่างยิ่งยวด "แปลนฉบับนี้ผ่านการอนุมัติจากคณะกรรมการบริหารและคำนวณสัดส่วนตามหลักวิศวกรรมสากลแล้วค่ะคุณตะวัน ถ้าคุณจะกรุณาใช้สมองส่วนหน้าวิเคราะห์มากกว่าใช้อคติส่วนตัวตัดสิน ฉันคิดว่าเราคงไม่ต้องมาเสียเวลาเถียงกันเรื่องเสาเอ็นรับน้ำหนักนี่เป็นรอบที่สาม" รินรดายกมือขึ้นกอดอกบ้าง เชิดปลายคางขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่ยอมแพ้ "หลักวิศวกรรมสากลเหรอคะ?" ตะวันหัวเราะในลำคอ ก้าวเท้าเข้าประชิดร่างบางทีละก้าวอย่างจงใจคุกคาม ระยะห่างระหว่างคนทั้งคู่หดแคบลงจนรินรดาต้องเผลอถอยหลังไปครึ่งก้าว "แต่สัญชาตญาณหน้างานของฉันบอกว่า ถ้าทำตามแปลนเนี๊ยบๆ ของคุณตรงนี้... มุมตึกด้านทิศตะวันตกเฉียงเหนือมีสิทธิ์พับฐานลงมาจูบพื้นก่อนโครงการจะสร้างเสร็จเสียอีกค่ะ" "คุณตะวัน!" รินรดากัดฟันกรอด ดวงตาสองคู่ปะทะกันราวกับมีประกายไฟแลบแปล๊บ บรรยากาศรอบตัวออบอวลไปด้วยแรงดึงดูดประหลาดที่ผสมผสานระหว่างความหงุดหงิดและความเร้าใจจนแทบหายใจไม่ออก กลิ่นน้ำหอมกลิ่นซิตรัสเจือจางผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากตัวของอีกฝ่ายลอยเข้าแตะจมูก ยิ่งทำให้สถาปนิกสาวเสียสมาธิอย่างน่าหงุดหงิด "อย่ามาใช้คำว่า *สัญชาตญาณ* ของคุณมาลบล้างตัวเลขทางคณิตศาสตร์นะคะ งานนี้ไม่ใช่การเล่นขายของ!" "ไม่ได้เล่นค่ะ... แต่จริงจังมาก" ตะวันก้มหน้าลงกระซิบใกล้ใบหูของคนตัวเล็ก เสียงทุ้มพร่ากระซิบแผ่วเบาจนขนลุกชัน "โดยเฉพาะเวลาที่ต้องมาเถียงกับคนสวยแต่ดื้อด้านอย่างคุณเนี่ย... เหนื่อยกว่าคำนวณโครงสร้างตึกทั้งตึกเสียอีก" หัวใจของรินรดากระตุกวูบ จังหวะการเต้นรัวเร็วจนน่ากลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน ร่างบางเม้มริมฝีปากแน่น สมองที่เคยประมวลผลแปลนตึกได้อย่างแม่นยำกลับขาวโพลนในชั่วพริบตา มือเรียวที่กำม้วนกระดาษพิมพ์เขียวสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความโกรธอย่างที่เคยเป็น แต่เป็นเพราะความใกล้ชิดที่อันตรายเกินต้านทาน "ถอยไปค่ะ..." รินรดาเอ่ยเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักแผงอกอีกฝ่ายออกเบาๆ แต่ตะวันกลับยืนปักหลักนิ่งราวกับภูเขาหิน ผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าสูทสัมผัสกันจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวิววิ่งพล่านไปทั่วร่าง "ถ้าไม่ถอยล่ะคะ... คุณจะทำไม?" ตะวันยิ้มมุมปาก นัยน์ตาสีเข้มพราวระยับด้วยความเจ้าเล่ห์ ในวินาทีที่รินรดากำลังจะอ้าปากสวนกลับด้วยถ้อยคำเชือดเฉือนที่เตรียมไว้ เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมเสียงเรียกก้องกังวานก็ดังแทรกขึ้นท่ามกลางความเงียบของชั้นก่อสร้าง "คุณรินคะ! แย่แล้วค่ะ! ผู้อำนวยการฝ่ายพัฒนาโครงการมาตรวจไซต์งานกะทันหัน กำลังขึ้นลิฟต์มาถึงชั้นนี้แล้วค่ะ!" พริมวิ่งหน้าตาตื่นกระหืดกระหอบพุ่งเข้ามาในโซนโครงสร้าง แทบจะสะดุดขาตัวเองล้มหากตะวันไม่ยื่นมือไปคว้าแขนเพื่อนสนิทเธอไว้ทัน รินรดารีบผลکตัวออกจากร่างสูงทันที ใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความตื่นตระหนก เธอจัดเสื้อผ้าและแว่นตาให้เข้าที่อย่างลهاลลานในเสี้ยววินาที ขณะที่ตะวันเพียงแค่ยิ้มรับกวนๆ แล้วตบไหล่เบาๆ ผ่านความชุลมุน "ดูท่า... เรื่องของเราคงต้องยกยอดไปคุยกันต่อบนโต๊ะประชุมแล้วล่ะค่ะ ท่านสถาปนิก" ตะวันกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นประโยคสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินผละออกไปทางช่องลิฟต์อย่างอารมณ์ดี รินรดายืนนิ่งค้าง หัวใจยังคงเต้นระรัวราวกับกลองเพล สายตาทอดมองแผ่นหลังกว้างที่เดินลับตาไป พร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดที่ตีรวนอยู่ในอก... ระยะห่างระหว่างเธอกับเขามันถูกย่นย่อลงจนอันตรายเกินไปเสียแล้ว และเธอก็ไม่แน่ใจเลยว่า... ตัวเองจะเป็นฝ่ายถอยหนี หรือจะเดินหน้าเข้าไปหาแรงดึงดูดนั้นกันแน่ ขอบคุณสำหรับการติดตามอ่านตอนนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ