เปลือกนอกที่แกร่งดั่งหิน

ความเงียบงันภายในห้องพักแขกวีไอพีของโรงแรมหรู ณ วินาทีนั้น หนักหน่วงเสียยิ่งกว่าแผ่นเหล็กกล้าที่หล่นทับลงบนอก ศิลาสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด แต่กลับรู้สึกราวกับว่าออกซิเจนรอบกายระเหิดหายไปจนหมดสิ้น ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววหยิ่งทะนงและเย็นชามาตลอดชีวิต กลับเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อาจควบคุม ภาพเด็กชายตัวน้อยวัยสี่ขวบที่ยืนกะพริบตาแป๋วอยู่หลังบานประตูไม้เนื้อดี คือหลักฐานชิ้นใหญ่ที่ตบหน้าเขาฉาดใหญ่ในความโง่เขลาของตัวเอง โครงหน้าเรียวเล็ก จมูกรั้นได้รูป และโดยเฉพาะ... ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น ที่แม้จะเจือแววหวาดระแวงเล็กน้อย แต่มันช่างถอดแบบมาจากพิมพ์เดียวกับเขาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน เหมือนเขากำลังส่องกระจกมองดูตัวเองในวัยเด็กไม่มีเพี้ยน! "คุณ... คุณอาเป็นใครฮะ?" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามด้วยความสงสัย ไร้เดียงสา แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกกรีดแทะหัวใจของประธานหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลจนชาดิก ศิลาขยับริมฝีปากจะเอ่ยอะไรบางอย่าง ทว่าลำคอกลับตีบตัน ไร้ซึ่งเสียงใดเล็ดลอดออกมาจากปากของคนที่กุมอำนาจทางธุรกิจครึ่งค่อนประเทศ "ข้าวหอม... มานี่ลูก" น้ำเสียงราบเรียบแต่เย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นจากมุมห้อง รินรดาในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิทก้าวออกมาจากห้องครัวเล็กๆ เธอวางแก้วน้ำในมือลงบนโต๊ะเสียงดังกระทบกันจนเกิดเสียงกังวานน่ากลัว ดวงตากลมโตคู่คมที่เคยฉายแววอ่อนแอและยอมจำนนในอดีต บัดนี้กลับราบเรียบ ไร้อารมณ์ และเต็มไปด้วยกำแพงน้ำแข็งที่สูงชันเสียจนศิลาไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรงๆ หญิงสาวก้าวเข้ามาอุ้มเด็กชายขึ้นแนบอก สองแขนเรียวโอบกระชับร่างเล็กไว้ปกป้องอย่างชัดเจน ท่าทางนั้น... กิริยาอาการแบบนั้น ยิ่งตอกย้ำความจริงที่ศิลาไม่อยากเชื่อแต่ปฏิเสธไม่ได้ เลือดเนื้อเชื้อไขของเขา... เด็กคนนี้คือเลือดเนื้อเชื้อไขที่เกิดจากผู้หญิงคนที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใยเมื่อสี่ปีก่อน! "ริน..." ศิลาเปล่งชื่อนั้นออกมาได้เพียงแผ่วเบา ราวกับเสียงกระซิบที่ลอยหายไปกับอากาศ ความรู้สึกผิดที่เคยถูกฝังกลบไว้ใต้กองอีโก้และงานอันยุ่งเหยิง กลับพรั่งพรูขึ้นมาดั่งคลื่นใต้น้ำซัดสาดเข้าใส่ชายโครงจนเจ็บปวดร้าวราญ รินรดามองอดีตสามีด้วยหางตา รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างไม่ปิดบัง เป็นรอยยิ้มที่กรีดแทะความมั่นใจของศิลาให้พังทลายลงทีละน้อย "ตกใจมากเหรอคะ คุณศิลา" น้ำเสียงของเธอราบเรียบ เย็นชา และทรงพลังจนน่ากลัว "คิดไม่ถึงล่ะสิคะว่าผู้หญิงคนที่คุณเคยตราหน้าว่าไร้ค่า ไร้มดลูกจะสืบสกุล และไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะยืนอยู่ร่วมห้องกับคุณในอดีต จะสามารถให้กำเนิดทายาทที่หน้าตาเหมือนคุณราวกับแกะคนนี้ออกมาได้" "ริน... นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมเธอถึง..." ศิลาสาวเท้าก้าวเข้าไปหาเธอโดยอัตโนมัติ สัญชาตญาณดิบในตัวสั่งให้เขาต้องไขว่คว้าความจริงต้องห้ามนี้ให้กระจ่าง แต่รินรดากลับถอยหลังกรูด สายตาที่เธอมองมาที่เขามีแต่ความรังเกียจและระแวงภัย ราวกับเขามันคือสัตว์ร้ายที่เธอพร้อมจะหยิบอาวุธขึ้นมาป้องกันตัวตลอดเวลา "ถอยไป!" เธอตวาดเสียงกร้าว ดวงตาวาวโรจน์ด้วยไฟแค้นที่ถูกเก็บกดไว้มานานแรมปี "อย่าเอาความสกปรกโสมมของคุณมาเข้าใกล้ลูกฉันแม้แต่ปลายเล็บ!" "ลูก... ลูกของฉันด้วยเหมือนกันนะริน!" ศิลาเผลอขึ้นเสียงด้วยความอัดอั้น อีโก้ที่ค้ำคออยู่พังทลายไม่เป็นท่าเมื่อความจริงกระแทกหน้า "เขาหน้าเหมือนฉันขนาดนี้ เธอจะปฏิเสธได้ยังไงว่าเขาไม่ใช่ลูกฉัน!" "แล้วตอนที่คุณเซ็นใบหย่าอย่างไร้เยื่อใย ตอนที่คุณบอกว่าเกลียดขี้หน้าฉันนักหนา ตอนที่คุณเหยียบย่ำศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ของฉันจนไม่เหลือชิ้นดี... คุณเคยคิดบ้างไหมคะว่าฉันตั้งท้องอยู่?!" รินรดาระเบิดอารมณ์ออกมาบ้าง เสียงกรีดร้องของเธอบีบคั้นหัวใจจนศิลาหน้าชา มือหนาที่พยายามจะเอื้อมไปคว้าแขนเธอนิ่งค้างกลางอากาศ ความเจ็บปวดในอดีตสะท้อนผ่านหยาดน้ำใสที่รื้นขึ้นคลอหน่วยตาคู่นั้น แม้เธอจะพยายามกะพริบไล่่มันกลับลงไปเพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอต่อหน้าเขา แต่มันก็ชัดเจนพอที่จะทำให้ศิลาสำนึกได้ว่า เขานี่แหละคือคนที่ทำลายผู้หญิงคนนี้ด้วยมือของตัวเอง "วันนั้น... วันที่คุณไล่ฉันออกจากบ้านตระกูลศิราพงศ์อย่างไร้ความปรานี ฉันแท้งลูกไปแล้วรอบหนึ่งด้วยซ้ำ..." เพล้ง! ราวกับมีสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อมของประธานหนุ่ม ศิลาตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด "ทะ... แท้ง?" เสียงของเขาแหบพร่าสั่นเครือ "ใช่ค่ะ!" รินรดายิ้มทั้งน้ำตา รอยยิ้มที่เจ็บปวดและสะใจผสมปนเปกันจนน่ากลัว "ลูกคนแรกของเราตายไปในท้อง เพราะความเย็นชาและใจร้ายของคุณ! แต่สวรรค์คงยังเมตตาที่ส่งข้าวหอมคนนี้มาให้ฉัน... เด็กคนนี้เกิดทีหลัง เกิดจากน้ำพักน้ำแรงและความรักทั้งหมดที่ฉันมี โดยที่คุณไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะมาเรียกร้องความเป็นพ่อด้วยซ้ำ!" คำพูดแต่ละคำของเธอมีค่าดั่งเข็มพิษนับพันเล่มที่พุ่งเข้าปักอกศิลาจนพรุน ชายหนุ่มรู้สึกหายใจไม่ออก หัวใจบีบรัดจนเจ็บแปลบไปหมด ความรู้สึกผิดบาปถาโถมเข้าใส่จนเข่าแทบทรุดลงไปกองกับพื้น เขาไม่เคยรู้เลย... ไม่เคยรู้เลยสักนิดว่าเบื้องหลังการหย่าร้างในวันนั้น มันมีคราบน้ำตาและเลือดเนื้อของลูกที่ต้องแลกมาด้วยความโหดร้ายของเขา "ริน... ฉันขอโทษ..." มันเป็นคำพูดที่ยากเย็นที่สุดในชีวิตของนักธุรกิจผู้ยิ่งใหญ่ ศิลาพ1ยายามจะก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง แววตาคมกริบเต็มไปด้วยความเวทนาและอ้อนวอน "ฉันไม่รู้... ฉันขอโทษจริงๆ ยกโทษให้ฉันเถอะนะ ให้โอกาสฉันได้ทำหน้าที่..." "โอกาสเหรอคะ?" รินรดาหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขันโดยสิ้นเชิง เธอก้มลงลูบศีรษะของเด็กชายตัวน้อยที่ซุกซบอยู่กับอก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขาด้วยแววตาที่แข็งกร้าวและเด็ดเดี่ยวที่สุด "คนอย่างคุณ... ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะใช้คำว่า 'โอกาส' กับฉันหรอกค่ะ ศิลา" เธอก้าวถอยหลังพาข้าวหอมเดินเลี่ยงไปอีกทางอย่างไม่ไยดี ทิ้งให้ศิลายืนเคว้งคว้างอยู่กลางห้องท่ามกลางความมืดมิดของจิตใจที่เพิ่งถูกแผดเผาจนไม่เหลือชิ้นดี ทว่า... ในวินาทีที่รินรดาหมุนตัวเตรียมจะเดินหายเข้าไปในห้องนอนเพื่อปิดประตูกั้นระหว่างโลกของเธอกับเขาไปตลอดกาล เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก ก๊อก ก๊อก! ศิลาขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิด ขณะที่รินรดาชะงักฝีเท้า หญิงสาวหันไปมองประตูหน้าห้องพักด้วยความฉงนเล็กน้อย ก่อนที่ประตูห้องจะถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาทโดยบุคคลที่ไม่คาดฝันที่สุด ร่างสูงโปรดของ 'ธนา' คู่แข่งทางธุรกิจคนสำคัญและทายาทตระกูลคู่ปรับ ก้าวเข้ามาในห้องพักวีไอพีแห่งนี้หน้าตาเฉย พร้อมกับเอกสารฉบับหนึ่งในมือ และรอยยิ้มเยาะเย้ยที่ส่งตรงมายังศิลา "อ้าว... คุณศิลามาอยู่ที่นี่ด้วยเหรอครับเนี่ย บังเอิญจัง" ธนาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ก่อนจะหันไปยิ้มหวานให้รินรดาที่ยืนอุ้มเด็กอยู่ "ที่รัก... ผมเอาเอกสารการโอนกรรมสิทธิ์หุ้นบริษัทคุณมาให้เซ็นครับ พอดีผมเคลียร์ให้เรียบร้อยหมดแล้ว" คำว่า 'ที่รัก' จากปากของชายอื่น กระแทกเข้าโสตประสาทของศิลาจนเส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาอย่างน่ากลัว ดวงตาสีดำสนิทวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง เมื่อตระหนักได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างอดีตภรรยาของเขากับศัตรูหัวใจคนนี้... มันลึกซึ้งเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้ไกลลิบ! เพลิงกุหลาบดำขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและอินไปกับความเจ็บปวดร้าวลึกนี้นะคะ