คืนที่ฝนตกหนัก

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยง ๆ สายฝนกระหน่ำซัดสาดใส่กระจกหน้าต่างบ้านพักริมทะเลสาบราวกับต้องการชะล้างความโกรธเกรี้ยวที่อัดแน่นอยู่ในอกของชายหนุ่มผู้ไม่เคยรู้จักคำว่าพ่ายแพ้ ศิลายืนหายใจหอบกระชั้นท่ามกลางความมืดสลัวในห้องรับแขก เสื้อสูทราคาแพงเปียกชุ่มไปด้วยหยาดน้ำฝน เส้นผมสีดำสนิทลู่แนบกรอบหน้าคมคาย ทว่าดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งโทสะที่ร้อนแรงยิ่งกว่าไฟบรรลัยกัลป์ ในมือหนากำซองเอกสารยับยู่ยี่จนยับเยือก ภาพตัวอักษรบนใบฟ้องหย่าและข้อตกลงโอนสิทธิ์ขาดในบริษัทที่รินรดากล้าดึงมันมาจากมือเขา ยังคงกรีดลึกอยู่ในความรู้สึกราวกับรอยแผลเป็นที่ถูกกรีดซ้ำ เขาตามเธอมา... ตามมาเพื่อกระชากหน้ากากของผู้หญิงที่เคยอ่อนแอและก้มหน้ายอมรับความอัปยศให้กลับมาเผชิญหน้ากับความจริงว่า ไม่มีทางที่เธอจะหนีเงื้อมมือของเขาพ้น! "คิดจะหย่ากับฉันงั้นเหรอ รินรดา... เธอเอาความมั่นใจมาจากไหน ถึงคิดว่าเกมนี้เธอจะเป็นฝ่ายชนะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำลอดไรฟันออกมาด้วยความเคียดแค้น ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบห้องพักที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่สะอาดตา กลิ่นอายความคุ้นเคยบางอย่างลอยอบอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นวานิลลาอ่อน ๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นฝน ทำให้หัวใจที่แข็งกระด้างดุจหินผาของเขากระตุกวูบอย่างประหลาด ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ลอยมาจากโถงทางเดิน รินรดาก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนด้วยชุดนอนผ้าไหมสีมุกยาวคลุมเข่า เส้นผมยาวสลวยที่มักจะถูกรวบเก็บไว้อย่างเรียบร้อยยามอยู่ในบริษัท บัดนี้ปล่อยสยายเคลียไหล่บาง ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชา ไร้ซึ่งรอยน้ำตาหรือความหวาดกลัวอย่างที่เขาคาดหวังไว้แม้แต่น้อย เธอยืนกอดอกพิงกรอบประตู มองผู้ชายที่บุกรุกเข้ามาในยามวิกาลด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับเขากลายเป็นเพียงธาตุอากาศไร้ตัวตน "คุณเข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง... ศิลา" เสียงหวานใสเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเรื่อย ทว่าเยียบเย็นจนน่ากลัว เธอมองสภาพเปียกปอนของผู้บริหารหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลด้วยมุมปากที่กระตุกขึ้นเล็กน้อยคล้ายเย้ยหยัน "อ้อ... ลืมไป อำนาจเงินของคุณมันซื้อได้ทุกอย่างสินะ แม้กระทั่งกุญแจสำรองของบ้านหลังนี้" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวประชิดตัวเธออย่างรวดเร็วราวกับเสือชีตาร์ตะครุบเหยื่อ มือหนาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนเรียวบาง บีบแน่นด้วยแรงอารมณ์ที่ควบคุมไม่อยู่จนรินรดาต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่เธอกลับไม่ยอมปริปากร้องขอความปรานีแม้แต่คำเดียว ดวงตากลมโตตวัดกลับมาจ้องมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว "ปล่อยฉันนะ!" เธอพยายามสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม "ปล่อยเหรอ? หึ! ฝันไปเถอะ!" ศิลากระชากร่างบางเข้าหาตัวจนแผ่นอกกว้างแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของเรือนร่างอรชร กลิ่นกายหอมหวานที่คุ้นเคยในอดีตพุ่งเข้าปะทะนาสิก ยิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนในตัวเขาให้ตื่นขึ้น "เธอกล้ามากนะรินรดา กล้าส่งใบฟ้องหย่า กล้าประกาศสงครามกับฉัน ทั้ง ๆ ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา เธอมันก็เป็นแค่ผู้หญิงที่ฉันเคยเขี่ยทิ้งเหมือนเศษขยะเท่านั้น!" คำพูดเชือดเฉือนที่ตั้งใจกรีดแทงหัวใจ เผื่อว่ามันจะทำให้เธอกลับมาสะเทือนใจเหมือนในอดีต ทว่าศิลาต้องผิดคาด... รินรดาไม่ร้องไห้ เธอกลับยกยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด "เศษขยะอย่างฉันนี่แหละค่ะ ที่กำลังจะทำให้ผู้ชายที่ยิ่งใหญ่อย่างคุณ... กลายเป็นคนหมดเนื้อประดาตัว" รินรดาเอ่ยเสียงกระซิบแผ่วเบาชิดริมฝีปากหยักหนาที่อยู่ใกล้แค่คืบ ลลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดกันและกันทำให้บรรยากาศรอบตัวแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนอันตราย "จำไว้ศิลา สิ่งที่คุณทำกับฉันในอดีต มันเทียบไม่ได้เลยกับสิ่งที่ฉันกำลังจะทำกับคุณในตอนนี้" "ปากเก่งนักนะ..." ศิลาคำรามในลำคอด้วยความโมโหระคนปรารถนาที่พุ่งพล่านจนยากจะควบคุม ความโกรธเกรี้ยว ความแค้น และความรู้สึกโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ก้นบึ้งของหัวใจมานานหลายปี ปะทุขึ้นพร้อม ๆ กันในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนผ่าวพุ่งเข้าประกบกลีบปากนุ่มของเธออย่างไร้ความปรานี มันไม่ใช่จูบแห่งความอ่อนโยน... แต่มันคือจูบแห่งการลงทัณฑ์และการครอบครอง! รินรดาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอยกมือขึ้นทุบตีแผ่วอกกว้างเพื่อประท้วงการจู่โจมที่อุกอาจ แต่เรี่ยวแรงอันน้อยนิดหรือจะสู้แรงของพญาราชสีห์ผู้หิวกระหายได้ ศิลากระชากข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นเหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวคอดกิ่วให้แนบชิดสนิทจนไม่มีช่องว่าง ลิ้นร้อนรุกรานเข้าไปกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ รสชาติของความดื้อรั้นและน้ำตาแห่งความคับแค้นผสมปนเปกันจนกลายเป็นรสชาติที่เสพติด ยิ่งเธอขัดขืน เขาก็ยิ่งบดขยี้เรียวปากคู่นั้นด้วยความเร่าร้อนรุนแรง ราวกับต้องการสูบวิญญาณของเธอให้หลอมละลายไปพร้อมกับเขา เสียงลมหายใจหอบกระชั้นประสานกับเสียงสายฝนที่โหมกระหน่ำด้านนอก ยิ่งขับเน้นบรรยากาศให้เร่าร้อนและดิบเถื่อน ศิลาผริมฝีปากออกช้า ๆ เมื่อเห็นว่าหญิงสาวเริ่มหมดแรง ริมฝีปากบวมเจ่อแดงก่ำจากการถูกจูบอย่างหนักหน่วง ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำด้วยความโกรธแค้นและอารมณ์วาบหวามที่ถูกปลุกเร้า "คุณมันบ้า..." รินรดาหอบหายใจตัวโยون เสียงกระซิบแหบพร่า ดวงตาคู่สวยมองเขาอย่างท้าทายแม้เรียวแรงจะเริ่มโรยรา "คิดว่าใช้วิธีนี้แล้วฉันจะยอมถอนฟ้องเหรอคะ?" "ฉันไม่ได้จะให้เธอถอนฟ้อง..." ศิลาโน้มใบกระซิบชิดใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอขาวผ่องจนเรือนร่างเธอยามสะท้าน "แต่ฉันจะทำให้เธอลืม... ว่าการไม่มีฉันมันทรมานแค่ไหน!" ไม่รอให้เธอได้ทันตั้งตัว ร่างสูงก็อุ้มรินรดาขึ้นแนบอกจนเจ้าاحวกร้องด้วยความตกใจ ก่อนจะสาวเท้ายาว ๆ ตรงไปยังเตียงนอนกว้างกลางห้อง ร่างบางถูกโยนลงบนที่นอนนุ่มอย่างไม่เบามนัก ศิลาตามทาบทับลงมาทันที น้ำหนักตัวที่กดทับตรึงร่างเธอไว้ใต้ร่างหนา ร่างกายแนบชิดกันทุกตารางนิจนรับรู้ได้ถึงอัตราการเต้นของหัวใจที่รัวเร็วและพายุอารมณ์ที่กำลังโหมกระหน่ำในตัวของเขาทั้งสอง มือหนากระชากปมเชือกชุดนอนผ้าไหมของเธอออกอย่างไร้ความปราณี เผยให้เห็นผิวเนียนละเอียดที่สะท้อนกับแสงไฟสลัว รินรดากัดริมฝีปากแน่น เบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนหยาดน้ำตาแห่งความพ่ายแพ้ชั่วขณะที่เล็ดลอดออกมาจากหางตา ทว่าศิลากลับใช้ปลายนิ้วเชยคางเธอให้หันกลับมาสบตา ประกายตาของเขาเต็มไปด้วยความดุดันและแรงปรารถนาที่แผดเผา "มองหน้าฉัน... รินรดา" เสียงทุ้มต่ำพร่าสั่น "จำไว้ว่าเธอเป็นของฉัน... ไม่ว่าเกมนี้เธอจะวางแผนอะไรไว้ สุดท้ายเธอก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือฉันอยู่ดี" และในวินาทีที่ริมฝีปากร้อนรุมประทับจูบลงบนซอกคอขาวผ่องเพื่อตีตราจองความเป็นเจ้าของ ความหอมหวานและความเร่าร้อนก็หลอมรวมสติสัมปชัญญะของทั้งคู่ให้จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งราคะอันลึกลึกลงไปทุกที... ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุและเต็มไปด้วยเพลิงสวาท เสียงฝีเท้าเล็ก ๆ ฝีเท้าหนึ่งก็ดังขึ้นแผ่วเบาที่หน้าประตูห้องนอน พร้อมกับเสียงเคาะประตูเบา ๆ ที่ทำให้ศิลาชะงักกงจักรในมือ "คุณแม่คะ... น้องพายุหิวน้ำจังเลยค่ะ เปิดประตูให้หน่อยสิคะ" เสียงใสแจ๋วของเด็กชายวัยราว ๆ สี่ขวบดังลอดเข้ามาในความเงียบ ทำให้ศิลาตัวแข็งทื่อราวกับถูกสายฟ้าฟาดผ่าลงกลางกระหม่อม ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนหัวใจหยุดเต้น เมื่อใบหน้าของเด็กชายที่แง้มประตูชะโงกหน้าเข้ามาในห้อง... มีโครงหน้าและดวงตาสีดำสนิทที่ถอดแบบมาจากเขาพิมพ์เดียวกันอย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เพลิงกุหลาบดำ" มาโดยตลอดนะคะ