หมากเกมที่สาม

"เซ็นชื่อตรงนี้ค่ะคุณรินรดา หุ้นสามสิบเปอร์เซ็นต์ของ 'ศิลา กรุ๊ป' ในส่วนของบริษัทลูก... ตอนนี้ย้ายมาอยู่ในมือของท่านประธานคนใหม่เรียบร้อยแล้วนะคะ" เสียงของทนายความประจำตัวดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องประชุมกระจกใส ที่สามารถมองเห็นทัศนียภาพอันกว้างไกลของมหานครเบื้องล่าง รินรดาตวัดปลายปากกาด้ามหรูลงบนเอกสารสำคัญด้วยความมั่นคง ปลายนิ้วเรียวยาวไม่ได้สั่นเทาแม้แต่น้อย ความรู้สึกสะใจที่ตีตื้นขึ้นมาในอก ทำให้รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธออย่างช้าๆ หมากเกมที่สาม... ถูกเดินลงบนกระดานอย่างสมบูรณ์แบบแล้วค่ะ ชื่อของเธอในวันนี้ ไม่ใช่อดีตภรรยาผู้ถูกลืมเลือนที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ในคฤหาสน์หลังใหญ่ไร้ตัวตนอีกต่อไป แต่เธอกลับมาในฐานะนักลงทุนผู้ทรงอิทธิพล ผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทในเครือที่ศิลาเคยภาคภูมิใจนักหนา การทุ่มเงินมหาศาลกว้านซื้อหุ้นในจังหวะที่บริษัทกำลังเปราะบาง คือการตบหน้าอดีตสามีผู้เย่อหยิ่งด้วยความเงียบงันที่เจ็บปวดที่สุด ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานใหญ่ชั้นบนสุดของตึกเดียวกัน ศิลากำลังยืนมองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงรายงานความเคลื่อนไหวทางการเงินด้วยดวงตาที่แดงก่ำ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนขึ้นมาจนน่ากลัว ภาพคำว่า "ที่รัก" จากปากของชายอื่นที่เขายังคงจำฝังใจ ผสมผสานกับข่าวการเทคאוברหุ้นบริษัทลูกโดยนักลงทุนปริศนาที่เพิ่งเปิดเผยตัวตนว่าเป็น "รินรดา" บดขยี้อีโก้และความมั่นใจของเขาจนแหลละเอียดคามือ ผู้หญิงคนที่เขาเคยคิดว่าไม่มีพิษภัย... ผู้หญิงคนที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีและผลักไสออกไปจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย บัดนี้กำลังใช้คมเขี้ยวแห่งอำนาจและเม็ดเงิน เข้ามาบีบคอเขาจากเบื้องหลังอย่างเลือดเย็น ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกผลักเปิดออก เลขานุการส่วนตัวของเขาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าซีดเผือด "ท่านประธานคะ ทาง... ทางคุณรินรดา ส่งจดหมายแจ้งความประสงค์ขอเรียกประชุมคณะกรรมการบริหารเร่งด่วนในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ค่ะ เธอ... เธอขอใช้สิทธิ์ในการตรวจสอบบัญชีย้อนหลังและพิจารณาโครงสร้างการบริหารใหม่ทั้งหมดค่ะ" ศิลาเงยหน้าขึ้น ช1ายหนุ่มขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน แววตาคมกริบฉายประกายกร้าวด้วยเพลิงโทสะที่ลุกโชนจนแทบจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุล เขาไม่คิดเลยว่ารินรดาจะมีปีกมีหางถึงเพียงนี้ เธอกล้าดียังไง... กล้าดีอย่างไรถึงกล้าเข้ามาเหยียบย่ำอาณาจักรที่เขาสร้างขึ้นมาด้วยหยาดเหงื่อ "บอกเธอว่าผมไม่ว่าง!" ศิลาตวาดเสียงกร้าว ลมหายใจกระชั้นกระเทือนด้วยความโกรธเกรี้ยว "เอ่อ... แต่ว่า..." เลขานุการสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะหลบสายตา "คุณรินรดานั่งรออยู่ที่ห้องรับรองพิเศษชั้นนี้แล้วค่ะ และ... และเธอกล่าวฝากข้อความมาถึงท่านประธานด้วยค่ะ..." "ว่ายังไง!" "เธอบอกว่า... *'หมากตานี้ เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นค่ะคุณศิลา เตรียมตัวรับมือกับการสูญเสียสิ่งที่รักที่สุดไปได้เลย'* ค่ะ" คำพูดนั้นราวกับค้อนเหล็กที่ทุบลงกลางใจ ศิลารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออก ความหวาดกลัวสายหนึ่งแล่นริ้วขึ้นมาในอกโดยไม่รู้ตัว ไม่ใช่เพราะกลัวจะสูญเสียบริษัท แต่มันคือลางสังหรณ์บางอย่างที่บอกว่า สิ่งที่รินรดาต้องการจะทำลาย อาจไม่ใช่แค่ธุรกิจของเขา... แต่อาจเป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เขามี ในขณะเดียวกัน ที่มุมหนึ่งอันเงียบสงบภายในคฤหาสน์ส่วนตัวของรินรดา บรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและอ่อนโยนอย่างสิ้นเชิง ร่างระหงของอดีตภรรยาผู้เย็นชาในที่ทำงาน บัดนี้กำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนพรมปูพื้นเนื้อนุ่ม สวมกอดร่างเล็กๆ ของเด็กชายวัยสี่ขวบเอาไว้แนบอก ดวงตากลมโตสุกใสและรอยยิ้มบริสุทธิ์ของลูกชาย คือพลังใจเดียวที่ทำให้เธอกล้าหาญและแข็งแกร่งได้ถึงเพียงนี้ "คุณแม่ครับ วันนี้คุณแม่เหนื่อยไหมครับ" เสียงใสแจ๋วเอ่ยถามพร้อมกับมือเล็กๆ ที่ยกขึ้นลูบแก้มเนียนของมารดาอย่างทะนุถนอม ดวงตาของเด็กน้อยมีความห่วงใยฉายชัดเกินวัย รินรดาซุกใบหน้าลงกับซอกคอหอมกรุ่นของลูกชายสูดกลิ่นกายบริสุทธิ์เข้าไปเต็มปอด น้ำตาที่เธอไม่เคยหลั่งให้ใครเห็นต่อหน้าศัตรู กลับเอ่อคลอขึ้นมาด้วยความตื้นตันใจ เธอกอดร่างเล็กนั้นแน่นราวกับกลัวว่าจะมีใครมาพรากเขาไปจากอก "แม่ไม่เหนื่อยเลยค่ะคนเก่งของแม่..." เธอพزึมพำเสียงสั่นเครือ จูบหน้าผากมนด้วยความรักทั้งหมดที่มีในหัวใจ "ขอแค่มีลูกอยู่ตรงนี้... แม่สามารถทำได้ทุกอย่าง เพื่อปกป้องรอยยิ้มของลูกนะคะ" "คุณแม่สัญญาหรอครับว่าจะไม่ทิ้งผมไปไหน" เด็กน้อยเอียงคอถามด้วยความไร้เดียงสา "แม่สัญญาค่ะ ดวงใจของแม่..." รินรดายิ้มทั้งน้ำตา มือเรียวลูบกลุ่มผมนุ่มของลูกชายอย่างอ่อนโยน ทว่า ในวินาทีที่ความอบอุ่นกำลังโอบล้อมหัวใจของสองแม่ลูก เสียงกริ่งหน้าประภาคารคฤหาสน์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ รินรดาขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ เพราะเวลานี้ไม่ควรมีใครมาหาเธอที่นี่ เว้นเสียแต่ว่า... ข้อมูลการเคลื่อนไหวของเธอจะรั่วไหล เธอลุกขึ้นยืน กำชับให้แม่บ้านดูแลลูกชายให้อยู่แต่ในห้องพักส่วนตัว ก่อนจะก้าวเดินด้วยฝีเท้ามั่นคงไปยังประตูหน้าบ้านเพื่อดูว่าใครคือผู้มาเยือนยามวิกาลเช่นนี้ ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกช้าๆ และภาพเบื้องสายตาก็ทำให้เลือดในกายของรินรดาเย็นเฉียบลงทันที ร่างสูงโปรดของศิลายืนตระหง่านอยู่ภายใต้เงาไม้ใหญ่ แววตาดุดันคู่นั้นไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มันกำลังมองเลยผ่านไหล่ของเธอเข้าไปภายในตัวบ้าน ลึกเข้าไปถึงห้องนั่งเล่นที่เด็กชายตัวน้อยกำลังนั่งเล่นของเล่นอยู่อย่างเพลิดเพลิน และใบหน้าจิ้มลิ้มนั้น... ถอดแบบมาจากศิลาอย่างไร้ที่ติ! หัวใจของรินรดาร่วงหล่นลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม เมื่อเห็นสายตาของอดีตสามีที่เบิกกว้างขึ้นทีละน้อย พร้อมกับความจริงที่ถูกเปิดเผยในเสี้ยววินาทีนั้น ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "เพลิงกุหลาบดำ" เสมอมานะคะ