คนแปลกหน้าในชุดสูท

ความเงียบงันภายในห้องรับรองพิเศษของโรงแรมหรูระฟ้าไม่ได้ให้ความรู้สึกสงบเลยแม้แต่น้อย มันกลับกดทับลงมาบนบ่าราวกับแผ่นเหล็กหลอมที่กำลังเย็นตัวลง "ลูก... ของใคร?" เสียงของศิลาแหบพร่า สั่นระริกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตของผู้บริหารหนุ่มผู้กุมอำนาจเหนืออาณาจักรธุรกิจนับแสนล้าน อีโก้ที่เคยค้ำคอเขามาตลอดหลายปีพังทลายลงในพริบตา เมื่อนัยน์ตาคมกริบจดจ้องไปยังร่างบางในชุดสูทเข้ารูปสีเพลิงของผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสอย่างไร้เยื่อใย รินรดาไม่ได้สะดุ้งสะเทือน เธอเพียงแต่ยกถ้วยกาแฟเซรามิกเนื้อดีขึ้นจิบอย่างเชื่องช้า ไออุ่นที่ลอยกรุ่นไม่ได้ทำให้ใบหน้าเรียบเฉยนั้นอ่อนโยนลงเลยแม้แต่น้อย ปลายนิ้วเรียวยาวสวมแหวนเพชรเม็ดโตเคาะลงบนจานรองเบาๆ เป็นจังหวะที่ทำให้อกข้างซ้ายของคนมองกระตุกวูบ "คำถามนี้ คุณควรจะถามตัวเองตั้งแต่เมื่อสามปีก่อนมากกว่านะคะ, คุณศิลา" น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่าเยียบเย็นจนน่ากลัว รินรดาวางถ้วยลง พลาingสบตาเขาตรงๆ "แต่ก็นั่นแหละค่ะ คนที่เคยมองเห็นค่าของฉันเป็นแค่เศษฝุ่นใต้รองเท้า จะไปใส่ใจสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่ตัวเองเป็นคนสั่งให้ฉันไปกำจัดทิ้งได้อย่างไร" คำพูดนั้นพุ่งตรงปักกลางใจของศิลาราวกับลูกศรอาบยาพิษ เขาขยับก้าวเข้าไปประชิดตัวเธอด้วยสัญชาตญาณของการเป็นผู้ล่า ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษแผ่รังสีความกดดันออกมาเต็มพิกัด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวเล็กไว้หมายจะบีบให้เธอจนมุมเหมือนในอดีต "รินรดา! อย่ามาเล่นลิ้นกับผม เด็กคนนั้น... คือสายเลือดของผมใช่ไหม! ถ้าใช่ ทำไมคุณถึงกล้าซ่อนเขาไว้!" ทว่า... ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวบนใบหน้านั้นเลย รินรดาเพียงแค่ก้มมองมือของเขาที่กุมข้อมือเธอไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยรอยยิ้มเยาะที่มุมปาก รอยยิ้มที่กรีดแทะความมั่นใจของเขาจนยับเยิน "ปล่อยมือค่ะ..." เธอเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทรงพลังอำนาจบางอย่างที่ทำให้ศิลาเผลอคลายแรงลงโดยอัตโนมัติ "อย่าเอาความสกปรกของคุณมาแตะต้องตัวฉันอีกเลยค่ะ คุณศิลา คนอย่างคุณ... มีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยคำว่า 'พ่อ' ด้วยซ้ำหรือคะ?" ศิลาขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นชัดเจน ความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ดิบเถื่อนที่ถูกกดทับไว้พวยพุ่งขึ้นมาในอก เขาไม่ชอบความรู้สึกพ่ายแพ้ ไม่ชอบที่ผู้หญิงคนนี้ควบคุมเกมทั้งหมดไว้ได้ มือหนาเปลี่ยนเป็นรวบเอวคอดกิ่วของเธอเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นอกแกร่งแนบชิดกับความนุ่มหยุ่นของร่างบาง กลิ่นกายหอมหวานรัญจวนใจที่คุ้นเคยตีรวนขึ้นมาในความทรงจำ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบเถื่อนที่เขาพยายามสะกดกลั้นมาตลอดสามปี "คุณคิดว่าตัวเองปีกกล้าขาแข็งขึ้นมาแล้ว จะทำอะไรกับผมก็ได้งั้นเหรอ?" ศิลาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดผิวแก้มเนียน "ต่อให้คุณเปลี่ยนไปเป็นนางพญามาจากไหน แต่บนเตียง... หรือในกำมือของผม คุณก็ยังเป็นผู้หญิงที่ต้องครางใต้ร่างของผมอยู่ดี รินรดา" สัมผัสจาบจ้วงและคำพูดดูถูกเหยียดหยามที่เคยใช้ได้ผลในอดีต กลับไม่ได้ผลอีกต่อไป รินรดาไม่ดิ้นรน เธอปล่อยให้เขาลุกล้ำ แต่แววตาคู่สวยกลับฉายแววสมเพชเวทนาอย่างปิดไม่มิด "ลองดูสิคะ..." เธอกระซิบตอบกลับด้วยน้ำเสียงท้าทาย ปลายนิ้วเรียวเล็กเลื่อนขึ้นไปแตะบนปกเสื้อสูทราคาแพงของเขา ไล้ปลายนิ้วผ่านแผงอกแกร่งอย่างจงใจยั่วยวน "คิดว่าอำนาจเงินของคุณจะซื้อฉันกลับมาได้เหมือนเศษเงินซื้อนางบำเรอราคาถูกอย่างนั้นเหรอ? เชิญค่ะ... เชิญทำตามอำเภอใจของคุณเหมือนที่เคยทำสิคะ แล้วฉันจะทำให้คุณเห็นว่า นรกที่แท้จริงบนโลกใบนี้ มันมีหน้าตาอย่างไร" เคมีอันร้อนแรงและแรงปะทะทางอารมณ์ระหว่างคนทั้งสองพุ่งสูงจนถึงขีดสุด ศิลาบดริมฝีปากลงมาอย่างไร้ความปรานี รสจูบที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว ความหึงหวง และความต้องการที่ถูกกักเก็บไว้ระเบิดออกในคราเดียว มือหนาตรึงร่างเธอไว้แนบชิด บดเบียดความแนบแน่นจนแทบหลอมละลาย รินรดาเองก็ไม่ได้ยอมจำนน เธอตวัดเรียวลิ้นตอบโต้กลับอย่างดุเดือดและเร่าร้อนไม่แพ้กัน สงครามแห่งรสจูบครั้งนี้ไม่ใช่ความพิศวาส หากแต่มันคือการประกาศสงครามที่ไม่มีใครยอมใคร ร่างกายแนบชิดกันจนสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นโครมครามของทั้งคู่ ลมหายใจหอบกระชั้นประสานเข้าหากันในความมืดสลัวของห้องรับรอง เมื่อเขาผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย นัยน์ตาคมกริบฉายแววปรารถนาและโกรธเกรี้ยวระคนกัน ศิลาหอบหายใจหนักหน่วง มือยังคงโอบรัดเอวเธอไว้แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะสลายหายไปต่อหน้า "คุณเป็นของผม... รินรดา" เขาคำรามชิดริมฝีปากเธอ "ฉันเคยเป็น... แต่ตอนนี้..." รินรดายิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งการแก้แค้น "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงโง่คนเดิมอีกต่อไปแล้วค่ะคุณศิลา และลูก... คุณไม่มีวันได้แตะต้องแม้แต่ปลายนิ้ว" ในจังหวะที่สงครามประสาทกำลังระอุถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็รัวขึ้นสามครั้งติดต่อกัน ก่อนที่ประตูด้านหลังจะถูกผลักเปิดออกโดยเลขาคนสนิทของเขาที่มีสีหน้าตื่นตระหนกจนเห็นได้ชัด "ท่านประธานครับ... เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!" เลขาหนุ่มละล่ำละลักพูดโดยไม่ทันสังเกตบรรยากาศ "มี... มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ล็อบบี้ชั้นล่าง หน้าตาและโครงหน้า... เหมือนคุณราวกับแกะ แถมเขายังบอกว่า... มาตามหาคุณแม่ที่ชื่อ 'รินรดา' ครับ!" ร่างของศิลาชะงักกึก นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากเชื่อ เขาก้มลงมองผู้หญิงในอ้อมแขนที่ตอนนี้กลับแย้มยิ้มออกมาอย่างเยือกเย็น... รอยยิ้มของผู้ชนะที่แท้จริง ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางแก้แค้นไปพร้อมกับรินรดานะคะ