การตัดสินใจที่เจ็บปวด

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำบนโต๊ะทำงานสไตล์มินิมอล ส่งกลิ่นอายความอับชื้นของกระดาษเก่าและคราบเลือดที่ถูกซักล้างออกไม่หมด มันไม่ใช่แค่สำนวนฟ้องคดีทั่วไป แต่มันคือบัตรผ่านสู่ความเป็นความตายของมนุษย์คนหนึ่ง—คนที่พรากเอาความยุติธรรมไปจากครอบครัวของศิลาเมื่อหลายปีก่อน แสงไฟนีออนจากตึกฝั่งตรงข้ามสาดส่องผ่านกระจกหน้าต่างห้องทำงานของทนายความมือทอง ทาบทับใบหน้าคมคายที่ไร้ซึ่งรอยยิ้ม ศิลานั่งไขว่ห้าง ปลายนิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วงดั่งเสียงนาฬิกาทรายที่กำลังเม็ดทรายสุดท้ายกำลังจะหมดลง "คุณกำลังเล่นกับไฟนะคะ, ศิลา" เสียงหวานเจือความเย็นชาของพริมโรสดังขึ้นจากมุมห้อง แพทย์นิติเวชสาวในชุดกาวน์สั้นสีขาวยังคงยืนกอดอกพิงผนัง ดวงตากลมโตคู่คมกริบมองตรงมายังชายหนุ่ม เธอเพิ่งวางรายงานชันสูตรศพฉบับจริงลงบนโต๊ะ—หลักฐานชิ้นสำคัญที่สามารถส่งตัวฆาตกรเข้าห้องรมแก๊สได้ทันที หากแต่วันนี้ ฆาตกรคนนั้นกลับกลายเป็น ‘ลูกความ’ ที่ศิลาต้องหาทางช่วยให้หลุดพ้นจากข้อหา ศิลาเงยหน้าขึ้น สบตากับหญิงสาว แววตาของเขาไหววับชั่ว "ความยุติธรรมไม่ได้มีหน้าตาแบบเดียวหรอกนะ, พริมโรส" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มลึกแต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "บางครั้ง การที่เราจะรักษาความถูกต้องเอาไว้ เราก็จำเป็นต้องเหยียบย่ำมันด้วยมือของตัวเอง" "คุณหมายความว่ายังไง?" พริมโรสขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะทำงาน แววตาฉายความไม่เข้าใจปนความผิดหวัง "นั่นคือคนที่ฆ่าคนตายอย่างเลือดเย็น หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ชี้ชัดร้อยเปอร์เซ็นต์ รอยนิ้วมือ ดี เอ็นเอ และวิถีกระสุน... ถ้าคุณเลือกที่จะชนะคดีนี้ด้วยช่องโหว่ทางกฎหมาย คุณก็ไม่ต่างอะไรกับปีศาจที่สวมสูท" "แล้วถ้าฆาตกรคนนั้น... มีข้อมูลที่จะล้างมลทินให้พ่อของฉันล่ะ?" ประโยคเดียวหยุดลมหายใจของพริมโรสในทันที บรรยากาศภายในห้องอึมครึมลงถนัดตา ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกของคนทั้งคู่ ปมในอดีตที่ศิลายึดติดมาตลอดชีวิตกำลังถูกนำมาวางบนตาชั่ง เพื่อแลกกับจริยธรรมวิชาชีพทนายความที่เขาต้องเลือกระหว่าง "ช่วยชีวิตคนร้ายเพื่อแลกกับความจริงของครอบครัว" หรือ "ยึดถือความยุติธรรมแล้วปล่อยให้ความลับนั้นตายไปพร้อมกับความแค้น" ศิลาลุกขึ้นยืน ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดตัวแพทย์สาว กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาผสมผสานกับความตึงเครียดทางอารมณ์ทำให้พริมโรสต้องถอยหลังจนแผ่นหลังชิดติดผนังเย็นเฉียบ "ศิลา..." เธอกระซิบเสียงสั่น เมื่อปลายนิ้วอุ่นของชายหนุ่มเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา "คุณเกลียดฉันไหม, พริมโรส?" เขากระซิบถาม ชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าเลือน เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่สั่นสะเทือนจิตวิญญาณ "เกลียดผู้ชายที่เห็นแก่ตัวคนนี้... แต่ก็ยังหยุดมองไม่ได้" พริมโรสเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ร่างกายของเธอกำลังต่อสู้ระหว่างความถูกต้องทางศีลธรรมกับแรงปรารถนาลึกซึ้งที่ซ่อนเร้นมานาน แรงดึงดูดระหว่างคนสีเทาสองคนที่ยืนอยู่บนขอบเหวแห่งศีลธรรม มันรุนแรงเสียจนต้านทานไม่ไหว มือเรียวบางของเธอเอื้อมขึ้นวางบนลาดไหล่กว้าง ออกแรงผลักเบาๆ เชิงปฏิเสธ ทว่าดวงตากลับพBานความโหยหาอย่างปิดไม่มิด และนั่นคือสัญญาณที่ศิลารอฟังสัมผัสจากเธอ ริมฝีปากหยักลึกประกบลงบนเรียวปากนุ่มของหญิงสาวอย่างเย้ายวนและเร่าร้อนในคราเดียวกัน ไม่มีคำว่าอ่อนโยนในสัมผัสนี้ มีเพียงความโหยหา ความเจ็บปวด และความสับสนที่ถูกถ่ายทอดผ่านรสจูบอันลึกซึ้ง พริมโรสตวัดแขนโอบรอบลำคอแกร่ง ร่างกายแนบชิดกันอย่างไร้ช่องว่าง ลมหายใจอุ่นร้อนผสานเข้าหากันในความมืดสลัวของราตรี มือหนาเลื่อนลงโอบเอวคอดกิ่ว รั้งร่างบางเข้าหาตัวแนบแน่น ความเร่าร้อนบนเรียวปากลุกลามเป็นไฟสวาทที่แผดเผาเหตุผลทุกอย่างให้มอดไหม้ ค่ำคืนนี้ไม่มีหมอนิติเวชผู้เที่ยงตรง และไม่มีทนายความผู้ไร้หัวใจ มีเพียงชายหญิงสองคนที่ยอมจำนนต่อสัญชาตญาณดิบและการโหยหากันและกันท่ามกลางความมืดมิดของคดีฆาตกรรมที่ยังไม่สะสาง ท่ามกลางเสียงหอบหายใจกระชั้นชิดและสัมผัสวาบหวามที่ตราตรึง ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ หน้าผากแนบชิดกับหน้าผากของหญิงสาว ดวงตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำว้ำด้วยอารมณ์ "ช่วยฉันตัดสินใจที... พริมโรส" เขากระسิบเสียงพร่า ทว่า ก่อนที่พริมโรสจะได้เอื้อnคำตอบใดๆ ออกมา เสียงเคาะประตูก็จู่โจมเข้ามาอย่างรุนแรงสามครั้งติด พร้อมกับเสียงเปิดประตูห้องทำงานที่ถูกผลักเข้ามาอย่างไร้มารยาท ร่างของชายในชุดสูทสีเข้มยืนอยู่หน้าประตู พร้อมกับแฟ้มเอกสารอีกแฟ้มที่ถูกโยนลงบนโต๊ะทำงานเสียงดังสนั่น "คุณศิลาครับ... เราเจอพยานปากเอกคนใหม่แล้วครับ... และเธอกำลังยืนรออยู่ข้างนอกนี้ เพื่อบอกความจริงทั้งหมดเกี่ยวกับคดีของพ่อคุณ... ที่ไม่ใช่สิ่งที่คนร้ายคนนั้นพูดเลยแม้แต่น้อย" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!