ความเปราะบางของคนเก่ง

แฟ้มเอกสารปกหนังสีน้ำตาลเข้มที่ถูกเปิดค้างไว้บนโต๊ะทำงานสเตนเลสสตีลในห้องชันสูตร ไม่ได้ส่งเสียงร้องเตือนใดๆ แต่มันกลับส่งเสียงกรีดร้องที่ดังเสียยิ่งกว่าเสียงไซเรนในหัวของพริมโรส กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อและฟอร์มาลีนที่ปกติแล้วเธอคุ้นเคยจนแทบไม่รู้สึกอะไร บัดนี้กลับตีรวนขึ้นมาจนจุกแน่นที่ลำคอ ภาพถ่ายขาวดำในเอกสารคดีเก่าแก่เมื่อสิบปี่ปีก่อน—คดีฉ้อโกงและล้มละลายที่นำพาให้บิดาของเธอต้องจบชีวิตลงด้วยกระบอกปืนในห้องทำงาน—ปรากฏชื่อของทนายความฝ่ายจำเลยที่ชนะคดีนี้อย่างงดงาม ตัวอักษรบนกระดาษพิมพ์ดีดสีดำสนิทประทับชื่อนั้นไว้อย่างชัดเจนจนน่าเกลียด *‘ศิลา ภัทรวรกุล’* มือเรียวบางที่สวมถุงมือยางสีขาวยังคงสั่นระริก ปลายนิ้วที่เคยนิ่งสนิทและแม่นยำยามกรีดผ่าเนื้อเยื่อมนุษย์ กลับไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะหนีบกระดาษแผ่นนั้นให้อยู่กับที่ เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินด้านนอก ทำให้พริมโรสต้องเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาที่เคยฉายประกายความมั่นใจและยึดมั่นในหลักการทางวิทยาศาสตร์มาตลอดชีวิต บัดนี้กลับว่างเปล่าและแตกสลายราวกับเศษแก้วที่ถูกเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ประตูห้องแล็บเลื่อนเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปรดของศิลา เขาก้าวเข้ามาด้วยท่าทีสงبนิ่งและเยือกเย็นดังเช่นทุกครั้ง ทว่าในวินาทีที่ดวงตาคมกริบคู่นั้นสบเข้ากับใบซีดเผือดและคราบน้ำตาที่เอ่อคลออยู่หน่วยตาของเธอ ฝีเท้าของทนายความหนุ่มก็ชะงักงันไปชั่วขณะ "พริม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับเขารับรู้ได้ทันทีว่าความลับที่พยายามปกปิดมาเนิ่นนานได้ถูกเปิดเปลือยออกเสียแล้ว "อย่าเข้ามานะคะ!" พริมโรสหวีดร้องออกมาอย่างลืมตัว น้ำเสียงของแพทย์นิติเวชสาวสั่นสะท้านจนแทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม เธอก้าวถอยหลังจนสะโพกชนเข้ากับขอบโต๊ะโลหะเย็นเฉียบ แววตาที่มองตรงมายังชายหนุ่มเต็มไปด้วยความร้าวรานและความเกลียดชังที่พุ่งทะยานขึ้นมาอย่างฉุดไม่อยู่ "คุณรู้อยู่แล้ว... คุณรู้มาตลอดตั้งแต่แรกใช่ไหมคะ ว่าฉันคือลูกสาวของใคร!" ศิลาไม่ตอบ เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่ตอกย้ำความโหดร้ายของความจริง แววตาที่เคยแข็งกร้าวของทนายความมือทองไหววับชั่วเสี้ยววินาที ก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม—เกราะกำบังที่เขาสวมไว้เพื่อปกป้องตัวเองจากความรู้สึกผิดบาปตลอดหลายปีที่ผ่านมา "ในสำนวนคดีนั้น พ่อของฉันเป็นผู้บริสุทธิ์..." พริมโรสแค่นหัวเราะออกมาทั้งน้ำตา หยดน้ำใสไหลอาบแก้มเนียนอย่างไม่อาจAกลั้นไว้ได้อีกต่อไป หัวใจของเธอพังทลายลงเป็นจุลเมื่อนึกถึงรอยยิ้ม คำสอน และอ้อมกอดอันอบอุ่นของพ่อที่ถูกพรากไปอย่างไม่มีวันกลับ "ท่านถูกใส่ร้าย... ถูกต้อนจนมุมด้วยช่องโหว่ทางกฎหมายที่คุณหยิบยกขึ้นมาโจมตีอย่างเลือดเย็น เพื่อแลกกับชื่อเสียงและความสำเร็จบนบัลลังก์ศาลของคุณ!" "โลกของกฎหมายไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความสงสาร พริมโรส..." ศิลาเอ่ยขึ้นในที่สุด น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยร่องรอยความเจ็บปวดที่ถูกเก็บซ่อนไว้อย่างมิดชิด "มันขับเคลื่อนด้วยพยานหลักฐาน และหน้าที่ของผมในตอนนั้น คือการทำตามสัญญาว่าจ้างเพื่อลูกความของผม... ผมไม่ได้เป็นคนฆ่าพ่อของคุณ" "แต่คุณคือคนที่ส่งมีดให้ฆาตกร!" พริมโรสตะโกนแทรกขึ้นมาสุดเสียง ดวงตาคู่สวยแดงก่ำจ้องมองเขาด้วยความเคียดแค้นระคนตัดพ้อ "คุณรู้ดีว่าหลักฐานชิ้นนั้นมันถูกปลอมแปลง คุณเป็นทนายอัจฉริยะ ทำไมคุณจะมองไม่ออกคะ? แต่คุณเลือกที่จะปิดตาข้างหนึ่ง เลือกที่จะชนะคดีบนความหายนะของครอบครัวคนอื่น!" คำพูดนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจของศิลาราวกับคมมีด ทว่าเขากลับเลือกที่จะนิ่งเงียบ เพราะเขารู้ดีว่าทุกคำที่เธอกล่าวหานั้นคือความจริงอันดำมืดที่เขาแบกรับไว้ในฐานะตราบาปติดตัว ปมในอดีตที่พ่อของเขาเองก็เคยถูกกระบวนการยุติธรรมหักหลังและฆ่าตัวตายในลักษณะเดียวกัน ยิ่งทำให้เขากลายเป็นปีศาจสวมสูทที่ใช้กฎหมายเป็นเครื่องมือแก้แค้นโลกใบนี้—ก่อนที่เขาจะได้มาพบกับเธอ ผู้หญิงที่เป็นตัวแทนของความถูกต้องและอ่อนโยน ซึ่งเข้ามาสั่นคลอนกำแพงในใจของเขาจนพังทลาย "ถ้าคุณเกลียดผม..." ศิลาขยับเข้าไปใกล้เธออีกก้าวอย่างระมัดระวัง ราวกับเข้าใกล้สัตว์ป่าที่กำลังบาดเจ็บและพร้อมจะข่วนทุกสิ่งที่ขวางหน้า "ถ้าความจริงข้อนี้มันทำให้คุณเจ็บปวดจนทนไม่ไหว... คุณจะหยิบมีดผ่าตัดบนโต๊ะนั่นมาแทงผม เพื่อชดใช้ให้กับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตก็ได้นะ พริมโรส" พริมโรสสะท้านเฮือกเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความสำนึกผิดและความเจ็บปวดที่ไม่เคยแสดงให้ใครเห็น หัวใจดวงน้อยสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงท่ามกลางความขัดแย้งอันบีบคั้น ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น ความรัก ความผูกพัน และความปรารถนาดีที่เคยมีให้เขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา บัดนี้ถูกแผดเผาจนมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าถ่านแห่งความทรงจำอันเจ็บปวด เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาลวกๆ พยายามรวบรวมเศษเสี้ยวความเข้มแข็งที่เหลืออยู่ทั้งหมดเพื่อผลักไสชายตรงหน้าออกไปจากชีวิต "ออกไปจากชีวิตของฉันค่ะ... ศิลา" พริมโรสเปล่งเสียงกระซิบที่สั่นพร่าที่สุดในชีวิต แพทย์นิติเวชสาวเบือนหน้าหนี ไม่ยอมสบตากับเขาอีกต่อไป "อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าคุณอีก... ถือว่าเราไม่เคยรู้จักกัน" ศิลายืนนิ่งอยู่กับที่ ปลายนิ้วมือของเขาชาหนึบราวกับสูญเสียการควบคุม ความรู้สึกหน่วงแน่นในอกตอกย้ำว่าเขาได้สูญเสียสิ่งที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตไปแล้วจริงๆ ด้วยมือของตัวเอง เขารู้ดีว่าไม่ควรเอ่ยคำแก้ตัวใดๆ ออกมาอีก จึงทำได้เพียงแค่โค้งศีรษะลงเล็กน้อยด้วยความยอมจำนนต่อโชคชะตา ก่อนจะหมุนตัวเดินหันหลังกลับและก้าวเท้าออกจากห้องแล็บไปอย่างเงียบเชียบ ทิ้งให้พริมโรสจมดิ่งอยู่กับความมืดมิดและความเปราะบางของคนเก่งที่แตกสลายจนไม่เหลือชิ้นดี เสียงประตูปิดลงเบื้องหลังพร้อมกับความเงียบงันที่เข้าปกคลุม พริมโรสทรุดตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ ปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจทะลักล้นออกมาอย่างไม่อาจอดกลั้น ทว่าในจังหวะที่ความมืดมนกำลังกลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงานของเธอก็แผดเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ หญิงสาวสะดุ้งสุดตัว เธอเอื้อมมือไปคว้าเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาด้วยความหวาดระแวง หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีการบันทึกชื่อไว้ พริมโรสลังเลอยู่ชั่วขณะก่อนจะกดรับสาย เสียงหอบหายใจหนักหน่วงและเสียงกระซิบแหบพร่าจากปลายสายดังลอดเข้ามาในความเงียบ ทำให้เลือดในกายของเธอเย็นเฉียบลงในทันที *"คุณหมอพริมโรส... อย่าเพิ่งรีบเสียใจไปเลยนะคะ เพราะความลับเกี่ยวกับคดีของพ่อคุณ ที่ศิลาพยายามปกปิดไว้ด้วยชีวิต... มันไม่ได้มีแค่เรื่องในแฟ้มนั้นหรอกนะ..."* แล้วสัญชาตญาณอันตรายก็กรีดร้องเตือนภัย เมื่อเสียงฝีเท้าฝีเกือกจำนวนหลายคู่กำลังเร่งรีบวิ่งตรงมายังหน้าห้องแล็บของเธอ พร้อมกับเสียงเคาะประตูดังปึงปังและเสียงตะโกนเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกจากเจ้าหน้าที่เวรเปลด้านนอก! ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!