การสารภาพรักท่ามกลางอันตราย

ความเย็นเยียบของกระบอกปืนนิติเวชไม่ได้น่ากลัวเท่าความเย็นชาในแววตาของคนที่ยืนอยู่หลังลำแสงไฟฉาย เงาร่างในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวพ้นความมืดออกมาอย่างมั่นใจ ปลายกระบอกปืนในมือถูกลดระดับลงเพียงเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มบนริมฝีปากของ "อัยการธน ภัทรพิศาล" กลับกรีดลึกลงไปในความรู้สึกของคนมองราวกับใบมีดอาบยาพิษ ผู้ชายที่เซ็นคำสั่งแต่งตั้งและมอบหมายคดีนี้ให้พวกเขาขุดคุ้ย กลับมายืนถือปืนต้อนรับพวกเขากลางซากปรักหักพังของโกดังร้างแห่งนี้ด้วยตัวเอง ศิลาขยับตัวก้าวเท้าไปข้างหน้าร่างสูงอย่างสัญชาตญาณ แขนแกร่งยกขึ้นบังร่างเพรียวของพริมโรสไว้ครึ่งหนึ่ง แม้ว่าในมือของทนายความหนุ่มจะไม่มีอาวุธใดๆ นอกจากสมองอันแหลมคมและเล่ห์เหลี่ยมที่สั่งสมมาทั้งชีวิต แต่รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากตัวเขากลับคมกริบไม่แพ้เหล็กกล้า "ไม่คิดเลยว่าท่านอัยการสูงสุดจะขยันลงพื้นที่ตรวจสอบคดีด้วยตัวเองถึงดึกดื่นขนาดนี้" เสียงทุ้มต่ำของศิลาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นของคนทั้งคู่ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มหยัน "หรือว่าหลักฐานชิ้นสุดท้ายในคดีนี้... มันใกล้ตัวกว่าที่พวกเราคาดคิดไว้เสียอีก" ธนหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่กลั้วไปด้วยความเย้ยหยันและอำนาจที่เหนือกว่า สายตาคมกราบกรานมองสำรวจทนายความหนุ่มและแพทย์นิติเวชสาวสลับกันไปมาด้วยความพินิจพิเคราะห์ "เธอฉลาดเกินไป ศิลา... และนั่นคือเหตุผลที่ฉันต้องเลือกเธอมาทำคดีนี้ตั้งแต่แรก" ธนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังพูดคุยเรื่องดินฟ้าอากาศในสนามกอล์ฟ "การลากศพเน่าเฟะของอดีตผู้พิพากษาขึ้นมาตีแผ่ มันต้องใช้มือที่สกปรกที่สุด และสมองที่เฉียบแหลมที่สุด... ซึ่งเธอก็ตอบสนองความคาดหวังของฉันได้ดีเยี่ยม จนกระทั่งพวกเธอเริ่มขุดลึกเกินไปในส่วนที่... ไม่ควรจะมีใครแตะต้อง" พริมโรสเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ดวงตาคู่สวยฉายแวววาวด้วยความโกรธเกรี้ยว ความจริงในฐานะแพทย์นิติเวชที่เธอศรัทธา กำลังถูกบิดเบือนโดยผู้รักษากฎหมายสูงสุดของประเทศเสียเอง มือเรียวภายใต้ถุงมือแพทย์กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือ "คุณคือคนที่บงการฆ่าพ่อของฉัน... และเป็นคนจัดฉากทุกอย่างในคดีของศิลาทั้งหมดใช่ไหมคะ" พริมโรสเอ่ยถาม เสียงของเธอสั่นระริกด้วยแรงอารมณ์ที่อัดแน่น แต่กระนั้นมันก็ยังคงความหนักแน่นเด็ดเดี่ยวในฐานะผู้แสวงหาความจริง ธนหันมามองแพทย์สาว แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม "ความจริงมันเป็นสิ่งสวยงาม พริมโรส... แต่บางครั้ง ความตายก็มีราคาที่แพงกว่า และน่าดึงดูดใจให้อยู่เหนืออำนาจมากกว่าเยอะ โดยเฉพาะเมื่ออำนาจนั้นสามารถควบคุมได้ทุกชีวิตในตารางหมากรุกกระดานนี้" บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เพียงเสี้ยววินาที ความรู้สึกบางอย่างที่ถูกเก็บกดไว้ภายใต้กำแพงแห่งอุดมการณ์และสถานะทางสังคมของคนทั้งคู่ กลับพังทลายลงอย่างไร้การควบคุม ศิลาเหลียวมองเสี้ยวหน้าของพริมโรสที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม แววตาของเธอไม่มีความหวาดกลัว มีเพียงความเจ็บปวดและประกายไฟแห่งความท้าทายที่ยังคงลุกโชน ในวินาทีที่ความตายกำลังเงื้อง่าดาบลงมาฟันพวกเขาทั้งเป็น ศิลากลับตระหนักได้อย่างชัดเจนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ว่าหัวใจที่ด้านชามาตลอดชีวิตของเขา... ได้มอบให้ผู้หญิงคนนี้ไปนานแล้ว มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่สั่นเทาของพริมโรสไว้แน่น ถ่ายทอดความอบอุ่นผ่านผิวสัมผัสท่ามกลางความหนתเหน็บของค่ำคืนอันตราย พริมโรสหันมามองเขา ดวงตาสบประสานกันในความมืดที่มีเพียงแสงไฟฉายสาดส่อง ทั้งความโกรธ ความหวาดกลัว และแรงปรารถนาอันลึกซึ้งหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว ในสถานการณ์ที่อาจไม่มีพรุ่งนี้สำหรับพวกเขา ศิลาไม่อภิปรายข้อกฎหมายใดๆ อีกต่อไป สิ่งเดียวที่เขาต้องการทำคือการพูดความจริงที่ซ่อนอยู่ก้นบึ้งของหัวใจ "ถ้าเราต้องตายกันที่นี่..." ศิลาเอ่ยกระซิบ เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าเต็มไปด้วยความจริงจังที่เฉียบคมจนพริมโรสต้องกลั้นหายใจ "ฉันอยากให้เธอรู้ไว้... ว่าทนายเลวคนนี้ ไม่เคยรักใคร... และไม่เคยเสียดายชีวิตตัวเองเลย จนกระทั่งวันที่ได้พบผู้หญิงอย่างเธอ พริมโรส" คำสารภาพที่เรียบง่ายแต่น้ำหนักมหาศาลพุ่งกระแทกเข้ากลางใจของแพทย์สาวอย่างจัง หยาดน้ำใสเอ่อคลอหน่วยตาคู่สวยของพริมโรส ไม่ใช่เพราะความกลัวความตาย แต่เป็นเพราะความตื้นตันที่เอ่อล้นทะลัก หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวราวกับกลองศึก "คุณมันบ้า... ศิลา..." พริมโรสหลุดยิ้มทั้งน้ำตา ริมฝีปากสั่นระริกขณะเอ่ยตอบด้วยความรู้สึกที่แท้จริงไม่แพ้กัน "คนบ้าอะไร... มาสารภาพรักกลางดงกระสุนปืนแบบนี้..." "เพราะฉันรู้ว่า... ถ้าไม่พูดตอนนี้ ฉันอาจจะไม่มีโอกาสได้เห็นรอยยิ้มของคุณอีกแล้ว" ศิลาเอ่ยด้วยแววตาที่ลุ่มลึกและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณ ก่อนที่มือแกร่งจะรั้งเอวบางเข้ามาชิดแนบกายอย่างไร้การลังเล ท่ามกลางสายตาเยียบเย็นและคมกริบของอัยการธนที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยความสมเพชปนฉุนเฉียว ศิลาไม่สนองตอบต่อปลายกระบอกปืนที่จ่อตรงมาอีกต่อไป เขาก้มหน้าลงประกบเรียวปากอุ่นร้อนเข้ากับริมฝีปากนุ่มของพริมโรสอย่างรวดเร็วและเร่าร้อน มันไม่ใช่แค่จูบเพื่ออำลา แต่มันคือการประกาศกร้าวแห่งการครอบครองและพันธนาการทางวิญญาณที่ไม่มีอำนาจใดในโลกนี้ตัดขาดได้ รสจูบหอมหวานปนกลิ่นคาวเลือดและฝุ่นผงของดินปืน รุกไล่ ลึกซึ้ง และวาบหวามจนสติสัมปชัญญะของพริมโรสหลุดลอยไปชั่วขณะ มือเรียวเลื่อนขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของชายหนุ่ม จิกปลายนิ้วลงกับลาดไหล่กว้างเพื่อระบายความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านไปทั่วทุกอณูผิว ลมหายใจที่หอบกระชั้นประสานเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความกดดันที่บีบคั้นจนแทบขาดใจ ร่างกายของทั้งคู่แนบชิดจนแทบหลอมละลายเป็นร่างเดียว ธนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดใจกับภาพที่เห็น นิ้วชี้ที่เตรียมเหนี่ยวไปืนกระชับแน่นขึ้นด้วยความรำคาญใจ "หมดเวลาแสดงความรักกันแล้ว คู่รักมรณะ! ในเมื่อพวกเธออยากตายด้วยกันนัก... ฉันก็จะสงเคราะห์ให้ไปตายพร้อมกัน..." ทว่า ก่อนที่นิ้วของอัยการหนุ่มผู้ฉ้อฉลจะทันได้กดลั่นไกสังหาร เสียงคำรามกึกก้องของเครื่องยนต์ยานพาหนะหลายคันก็ดังทะลุความมืดเข้ามาตัดหน้า พร้อมกับแสงไฟหน้ารถนับสิบคันที่สาดส่องสว่างจ้าจนแสบตา กวาดล้างความมืดมิดรอบตัวให้หายวับไปในพริบตา! ธนชะงักกึก หันขวับไปมองต้นตอของเสียงด้วยความตื่นตระหนก รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าหายวับไปทันทีเมื่อเห็นตราสัญลักษณ์หน่วยงานพิเศษและกองกำลังติดอาวุธชุดใหญ่ที่กรูกันลงมาจากรถหุ้มเกราะล้อมรอบพื้นที่ไว้ทั้งหมด ศิลาผละริมฝีปากออกจากพริมโรสช้าๆ มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า ดวงตาคมกริบเหลือบมองอัยการธนที่เริ่มมีเหงื่อกาฬผุดซึมตามไรผม "ท่านอัยการคะ... ดูเหมือนว่าทีมสนับสนุนของฉัน จะมาตรงเวลาเป๊ะพอดีเลยนะคะ" เสียงหวานของพริมโรสเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ทว่าก่อนที่ใครจะได้ขยับตัว เสียงประกาศก้องผ่านโทรโข่งจากหน่วยคอมมานโดด้านนอกก็ดังขึ้นพร้อมกับเงาร่างของบุคคลที่สามที่ก้าวเท้าลงมาจากรถคันกลาง... บุคคลที่ทำให้แม้กระทั่งอัยการธนต้องหน้าซีดเผือดลงทันที! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "มิดไนท์คิส" เสมอมานะคะ