ความตายที่เฉียดใกล้

กระสุนปืนขนาด .45 นิ้วไม่ได้ส่งเสียงคำรามกึกก้องอย่างที่ภาพยนตร์ฮอลลีวูดชอบนำเสนอ แต่มันกรีดผ่านอากาศด้วยเสียงฉีกขาดของมวลสารที่สั้น แหลมคม และเปี่ยมด้วยเจตนาฆ่าที่ไร้ซึ่งความลังเล ศิลารับรู้ถึงแรงลมที่เฉียดผ่านผิวแก้มขวาไปเพียงมิลลิเมตรเดียว กลิ่นดินปืนและสนิมเหล็กคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นฝนจางๆ ในโกดังร้างแห่งนี้ แผ่นหลังของเขาแนบชิดกับเสาคอนกรีตเสริมเหล็กที่สั่นสะเทือนจากแรงปะทะของหัวกระสุน นัยน์ตาคมกราบของทนายความหนุ่มหรี่แคบลงอย่างใช้ความคิด ท่ามกลางความตึงเครียดระดับจุดเดือด เบื้องหน้าของเขาคือ นายตำรวจระดับสูงผู้กุมกุญแจสำคัญของคดีที่สาบสูญ แต่วันนี้... อีกฝ่ายกลับสวมชุดเกราะยศประดับดาวสามดวงเพื่อมาปิดปากพยานปากเอกด้วยมือของตัวเอง "น่าเสียดายจริงๆ นะครับ... เอ่อ ขออภัย ฉันเกือบลืมไปว่าคุณไม่มีโอกาสได้แก้ตัวในชั้นศาลแล้ว ศิลา" น้ำเสียงของนายพลผู้ทรงอิทธิพลเอื้อIนออกมาด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบ ปืนในมือถูกยกเล็งซ้ำไปยังเป้าหมายเดิมที่ซ่อนอยู่หลังเสาต้นใหญ่ ศิลากัดกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน สมองระดับอัจฉริยะประมวลผลอย่างรวดเร็ว ระยะห่างสิบเมตร มุมอับสายตา และกระสุนในแมกกาซีนที่น่าจะเหลืออีกไม่ต่ำกว่าห้าวิถี ต่อให้เขาเป็นทนายผู้ชนะคดีมานับร้อย แต่ในสมรภูมิแห่งความตายนี้ กฎหมายไม่มีความหมายเท่ากับความเร็วกระสุนปืน ทว่า ก่อนที่นิ้วชี้ของนายตำรวจยศใหญ่จะเหนี่ยวไกส่งมรณะระลอกที่สองออกไป *เปรี้ยง!* เสียงโลหะกระแทกกันอย่างรุนแรงดังสนั่นจากมุมมืดด้านบนโครงสร้างเหล็กชั้นลอย วัตถุทรงกระบอกหนักอึ้งพุ่งแหวกอากาศเข้ากระแทกข้อมือขวาของนายพลคนนั้นเต็มแรงจนปืนในมือหลุดร่วงกระเด็นตกลงพื้นซีเมนต์ เสียงร้องอุทานด้วยความเจ็บปวดดังขึ้นพร้อมกับที่ร่างระหงในเสื้อกาวน์สีขาวเปื้อนคราบเขม่าควันพุ่งทะยานออกมาจากเงาสลัว "พริมโรส!" ศิลาอุทานชื่อนั้นหลุดจากริมฝีปากด้วยความตกใจระคนไม่เชื่อสายตา แพทย์นิติเวชอัจฉริยะผู้ยึดมั่นในห้องผ่าตัดและห้องแล็บวิทยาศาสตร์ บัดนี้กลับถือท่อเหล็กยาวเกือบเมตรในมือ แววตาของเธอไม่ได้ฉายแววหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเด็ดเดี่ยวระดับที่ทำเอาศิลาถึงกับหัวใจกระตุกวูบ พริมโรสไม่รอช้า เธอพุ่งเข้าประชิดตัวนายพลผู้มีอำนาจเหนือระเบียบกฎหมายในเสี้ยววินาทีที่อีกฝ่ายกำลังเสียหลัก ใช้ท่อเหล็กฟาดเข้าที่ข้อต่อหัวเข่าอย่างแม่นยำรากับศึกษาตำแหน่งกายศาสตร์มาเป็นอย่างดี ร่างท้วมของนายตำรวจใหญ่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นทันที "อย่าขยับ!" พริมโรสกดเสียงต่ำลอดไรฟัน มือเรียวที่ปกติเคยถือมีดผ่าตัด ตอนนี้กลับสั่นเทาเล็กน้อยแต่ยังคงความมั่นคงพอที่จะใช้ปลายท่อเหล็กจ่อตรงหลอดลมของอีกฝ่าย "ถ้าคุณยังไม่อยากให้กระดูกหลอดลมของคุณแตกละเอียดก่อนจะได้เกษียณอายุราชการ" นายพลคนนั้นกัดฟันกรอด ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแค้นและเจ็บปวด เขามองแพทย์หญิงสลับกับศิลาที่ก้าวออกมาจากที่กำบัง แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย "นึกไม่ถึงว่าคุณหมอผู้สูงศักดิ์ จะกลายเป็นฆาตกรแลกด้วยอนาคตของตัวเอง..." เสียงแหบพร่าเอ่ยเยาะหยัน "ฉันเป็นแพทย์นิติเวช หน้าที่ของฉันคือการค้นหาความจริงและความยุติธรรมให้คนตาย ไม่ใช่การปล่อยให้ฆาตกรในคราบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์มาฆ่าพยานกลางเมืองหลวงตามอำเภอใจค่ะ" พริมโรสตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่นิ่งสนิท ทว่าเฉียบคมบาดลึกยิ่งกว่าใบมีดผ่าตัด ศิลาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างเธอ กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับกลิ่นอายความตึงเครียดแผ่ซ่านอยู่รอบตัวเขาทั้งคู่ ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายที่กำลังระอุด้วยความเร้าใจแห่งความเป็นความตาย แต่ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยคำพูดใดเพิ่มเติม เสียงฝีเท้าหนักๆ นับสبيซายก็ดังสะท้อนก้องมาจากทางเข้าโกดัง แสงไฟฉายสודสว่างจ้ากราดเข้ามาทั่วทุกมุม พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่แสดงถึงกำลังเสริมจำนวนมาก "ปิดล้อมพื้นที่ไว้! อย่าให้ใครหนีไปได้!" ศิลาหันขวับไปมองทางต้นเสียง รอยยิ้มที่มักจะซ่อนความเย้ยหยันไว้เสมอ บัดนี้กลับหายวับไปจากใบหน้าคมคาย เขารู้ทันทีว่าสถานการณ์กำลังเลวร้ายลงไปอีกขั้น เพราะกำลังเสริมที่แห่กันมานี้... ไม่ใช่ตำรวจชุดปฏิบัติการพิเศษทั่วไป แต่เป็นหน่วยงานเฉพาะกิจที่ขึ้นตรงต่อผู้มีอิทธิพลคนเดียวกันกับคนที่นอนกองอยู่แทบเท้า "พวกมันมาเร็วกว่าที่คำนวณไว้..." ศิลาพึมพำ ดวงตาคมกริบหันกลับมามองพริมโรสที่กำลังหายใจหอบถี่ ความตึงเครียดทางสถานการณ์บีบอัดพวกเขาให้ติดอยู่กลางวงล้อม พริมโรสเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ท่ามกลางแสงไฟฉายที่สาดส่องเข้ามาใกล้ทุกที แววตาของแพทย์หญิงไม่ได้มีความหวาดกลัว มีเพียงความดื้อรั้นและประกายบางอย่างที่สะท้อนความรู้สึกซึ่งเกินเลยกว่าคำว่าเพื่อนร่วมงาน มือใหญ่ของศิลาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นอย่างไร้การลังเล แรงบีบนั้นอบอุ่นและหนักแน่น ท่ามกลางภัยคุกคามที่รายล้อมรอบด้าน "จับมือผมไว้แน่นๆ นะพริมโรส" ศิรากระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าสั่นด้วยอารมณ์ดิบเถื่อนบางอย่างที่ถูกปลุกเร้าขึ้นจากความเป็นความตาย "ถ้าเราต้องรอดออกไปจากที่นี่... คุณต้องอธิบายให้ผมฟังว่าทำไมคุณถึงไม่ยอมอยู่เฉยๆ ในที่ปลอดภัยตามที่ผมสั่ง" พริมโรสเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากท่ามกลางคราบเขม่าดินปืน "ทนายศิลาคะ... คุณควรเรียนรู้เสียทีว่า ฉันไม่ใช่ลูกความที่คุณจะมาออกคำสั่งได้ตลอดเวลาหรอกนะคะ" ทันใดนั้น แสงไฟฉายสว่างจ้าก็สาดส่องกระทบเข้าที่ร่างของทั้งคู่เต็มตา พร้อมกับการปรากฏตัวของเงาร่างหนึ่งที่ก้าวออกมาจากกลุ่มกองกำลังติดอาวุธ รอยยิ้มบนใบหน้าของบุคคลมาใหม่ทำให้ศิลาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เพราะคนที่ยืนถือปืนรอต้อนรับพวกเขาอยู่ตรงหน้า... กลับเป็นอัยการสูงสุดผู้เซ็นคำสั่งแต่งตั้งคดีนี้ด้วยตัวเอง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางฝ่ากระสุนและคมมีดมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ