หลักฐานที่หายไป

กลิ่นฟอร์มาลีนจาง ๆ ลอยอวลปะปนกับกลิ่นอายความตึงเครียดที่แทบจะคว้าจับต้องได้ในอากาศ แสงไฟนีออนสีขาวนวลจากเพดานห้องชันสูตรสาดส่องลงมากระทบโต๊ะสแตนเลสไร้ร่าง ซึ่งบัดนี้... ว่างเปล่าอย่างน่ากลัว พริมโรสยืนนิ่งค้างอยู่หน้าตู้แช่ศพหมายเลขศูนย์สี่ บานประตูเหล็กกล้าเปิดอ้าซ่าราวกับปากของอสุรกายที่เพิ่งคายเหยื่อออกไป ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาไหวระริก สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างบ้าคลั่งด้วยตรรกะทางวิทยาศาสตร์ที่กำลังพังทลายลงต่อหน้าต่อตา เป็นไปไม่ได้... ระบบความปลอดภัยระดับชีวนิรภัยเลเวลสาม บันทึกการเข้าออกที่ต้องใช้ทั้งม่านตาและคีย์การ์ดเข้ารหัสขั้นสูง และที่สำคัญที่สุด... ร่างไร้วิญญาณของเหยื่อในคดีฆาตกรรมอำพรางคดีนั้น ซึ่งกุมความลับของรอยแผลเป็นที่เป็นลายเซ็นของฆาตกรไว้ หายไปอย่างไร้ร่องรอย "คุณหมอพริมโรสครับ! กล้องวงจรปิดในโซนนี้... ถูกบล็อกสัญญาณพร้อมกันทุกตัวในเวลาตีสองสิบห้านาที ไม่มีภาพบันทึกการเคลื่อนย้ายใด ๆ ทั้งสิ้น เหมือนมีคนเจาะระบบจากศูนย์กลาง... หรือไม่ก็..." เสียงหอบหายใจของเจ้าหน้าที่เวรเปลดังแทรกความเงียบขึ้นมา แต่พริมโรสแทบไม่ได้ยินมัน เธอรู้ดีว่า "หรือไมก็" นั้นหมายถึงอะไร มันไม่ใช่ฝีมือของแฮกเกอร์มือสมัครเล่น แต่มันคือฝีมือของคนวงใน... คนที่มีสิทธิ์เข้าถึงห้องแล็บแห่งนี้เทียบเท่ากับเธอ หรืออาจจะมากกว่า แกร๊ก... เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง ทำให้เส้นขนอ่อนทั่วร่างของแพทย์นิติเวชสาวลุกชันขึ้นพร้อมกัน กลิ่นน้ำหอมบุรุษเจือจางผสานกับกลิ่นไอร้อนชื้นจากยามค่ำคืนที่คุ้นเคย ไม่ต้องหันไปมองเธอก็รู้ว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น... ศิลา ทนายความมือทองก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเข้มไร้รอยย่นทอดมองความว่างเปล่าในตู้แช่ศพด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา ภายใต้ความเยือกเย็นและท่าทีไร้ความรู้สึกที่เขามักจะสวมใส่เป็นเกราะกำบัง มีประกายบางอย่างไหววูบในดวงคู่นั้น... ประกายของนักล่าที่ตระหนักได้ว่าเหยื่อไม่ได้หนี แต่มันกำลังถูกชิงตัดหน้าไปจากกรง "คุณคิดว่าเกมนี้ใครกำลังถือไพ่เหนือกว่ากันล่ะครับ... คุณหมอ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่มักจะเจือความเยาะหยันอยู่เสมอในยามปกติ ทว่าในยามนี้กลับแหบพร่าและกดต่ำลงอย่างอันตราย ศิลาโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านลาดไหล่เปลือยภายใต้เสื้อกาวน์สีขาว พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ เธอนอบน้อมความสั่นเทาไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็น หันกลับไปเผชิญหน้ากับร่างสูงที่ยืนกดดันเธอด้วยรัศมีอันคุกคาม ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ระหว่างแพทย์ผู้ศรัทธาในความจริงกับทนายความผู้ใช้เล่ห์เหลี่ยมขับเคลื่อนความยุติธรรม "ศพนั้นมีชิ้นเนื้อใต้เล็บของฆาตกร และรอยกรีดที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว... ถ้าหลักฐานชิ้นนั้นหลุดไปถึงมือคนที่ต้องการทำลายคดี คุณศิลาเองก็คงจะเดือดร้อนไม่น้อยใช่ไหมคะ เพราะรูปคดีที่คุณกำลังพยายามพลิกเพื่อลูกความของคุณ จะกลายเป็นเศษกระดาษไร้ค่าทันทีถ้ามีความจริงข้อนี้หลุดรอดออกไป" พริมโรสสวนกลับด้วยน้ำเสียงคมกริบ ไม่หวั่นไหวต่อแรงดึงดูดทางจิตวิญญาณที่กำลังแผ่ซ่านระหว่างพวกเขา ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักลึก เขาขยับก้าวเข้าไปประชิดจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับขอบตู้สแตนเลสเย็นเฉียบ ไม่มีทางหนี... ร่างสูงกักตัวเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้างที่วางทาบกับผนังตู้ ปิดกั้นทุกช่องทางหนีอย่างจงใจ "คุณกำลังกล่าวหาว่าผมเป็นคนขโมยมันไปหรือครับ... พริมโรส" เขาจงใจเน้นเสียงเรียกชื่อเธออย่างสนิทสนม ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นกายเฉพาะตัวของเขาโอบล้อมเธอไว้จนพื้นที่ในห้องแคบลงถนัดตา "ระวังปากหน่อย... การดูหมิ่นทนายความในยามวิกาลแบบนี้ มีโทษทางใจที่หนักหนากว่าที่คุณคิดนะครับ" "ถอยไปค่ะ..." พริมโรสพยายามดันอกแกร่งของเขาออก แต่แรงปะทะนั้นราวกับการผลักภูเขา ศิลากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอขึ้นตรึงไว้เหนือศีรษะด้วยมือเพียงข้างเดียวอย่างง่ายดาย ความแข็งแกร่งของผู้ชายที่เหนือกว่าทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่ด้วยความกลัว... แต่เป็นความตื่นตระหนกจากแรงปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังดวงตาสีเข้มคู่นั้น "เรากำลังอยู่ท่ามกลางหลักฐานที่หายไป... แต่คุณกลับสนใจแต่เรื่องใกล้ตัวผมเกินไปหรือเปล่า" ศิลาพกระซิบชิดริมหูกลีบกุหลาบ ลมหายใจร้อนผ่าวที่เป่ารดต้นคอทำให้สติสัมปชัญญะของพริมโรสพร่าเลือนไปชั่วขณะ สัมผัสจากเรียวปากอุ่นที่กดจູບลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างถือวิสาสะ ทำให้เธอสะท้านเฮือก เผลอแอ่นกายเข้าหาโดยไม่รู้ตัว แรงดึงดูดระหว่างคนทั้งสองรุนแรงเสียจนกฎเกณฑ์และจรรยาบรรณวิชาชีพทั้งหมดถูกเผาไหม้เป็นจุลในพริบตา มือหนาอีกข้างที่เคยดูสุขุมเยือกเย็น บัดนี้เลื่อนสอดเข้าไปใต้เสื้อกาวน์สีขาว ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของเอวคอดกิ่วอย่างจงใจยั่วเย้า ปลายนิ้วร้อนผ่าวกรีดกรายผ่านผิวเนื้อจนเกิดกระแสไฟฟ้าวาบหวามแล่นริ้วไปทั่วสรรพางค์กาย พริมโรสหลุดเสียงครางแผ่วเบาในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักลึกเคลื่อนมาบด3เบียดริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อนและเอาแต่ใจ เป็นรสจูบที่ไม่มีความอ่อนโยน มีแต่ความกระหายหิวและการครอบครองที่รุกไล่จนเธอแทบละลายคาอ้อมอก สติที่เหลืออยู่พยายามต่อต้าน แต่ร่างกายกลับตอบสนองอย่างซื่อตรง มือที่ถูกปล่อยให้เป็นอิสระยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาโดยอัตโนมัติ นิ้วเรียวจิกทึ้งเส้นผมสีดำสนิทเพื่อระบายความเสียวซ่านที่พวยพุ่งขึ้นมาในอก เสียงหอบหายใจของคนทั้งสองประสานกันก้องห้องชันสูตรที่เย็นเยียบ ทว่าอุณหภูมิรอบกายกลับร้อนระอุราวกับเปลวเพลิง ศิลาผริมฝีปากออกช้า ๆ ปล่อยให้เธอดกโกยอากาศเข้าปอด ขณะที่สายตายังคงจ้องมองริมฝีปากบวมเจ่อและดวงตาที่ฉ่ำเยิ้มด้วยหยาดอารมณ์ของเธออย่างพึงพอใจ รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายอีกครั้ง "ไม่ว่าใครจะขโมยศพนั้นไป... แต่จำไว้ว่า ทุกอย่างที่อยู่ในกำมือผม ไม่มีทางหลุดรอดไปได้หรอกครับ... รวมถึงตัวคุณด้วย" คำพูดกำกวมที่แฝงไปด้วยความหมายลึกซึ้งยังไม่ทันขาดคำ เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินจากระบบเซิร์ฟเวอร์หลักก็ดัง "ปี๊ด... ปี๊ด..." แหลมสูงบาดแก้วหู พร้อมกับหน้าจอคอมพิวเตอร์บนโต๊ะทำงานที่กะพริบวาบขึ้นมาเองโดยไม่มีคำสั่ง ภาพวิดีโอจากกล้องวงจรปิดรอบนอกอาคารที่ถูกตัดสัญญาณไปเมื่อครู่ กลับมาใช้งานได้อีกครั้งอย่างกะทันหัน พริมโรสดันตัวเขาออกเบา ๆ แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปหน้าจอคอมพิวเตอร์ ศิลาก้าวตามมาติด ๆ ยืนซ้อนหลังมองข้ามไหล่ของเธอ บนหน้าจอมืดสนิท ปรากฏภาพเงาร่างของคนคนหนึ่งกำลังเข็นรถเข็นสแตนเลสบรรจุร่างไร้วิญญาณเดินลัดเลาะผ่านลานจอดรถชั้นใต้ดินออกไปยังประตูฉุกเฉิน และก่อนที่ภาพจะตัดมืดลงอีกครั้ง ร่างนั้นหยุดเดิน หันหน้าตรงมายังเลนส์กล้องวงจรปิดราวกับจงใจทิ้งข้อความท้าทาย และภายใต้แสงไฟสลัวของลานจอดรถ ใบหน้าของบุคคลปริศนาที่สะท้อนผ่านเลนส์กล้อง... ทำเอาลมหายใจของพริมโรสสะดุดกึก ร่างกายเย็นเฉียบลงในทันที ไม่ใช่ใครอื่น... แต่เป็นแฟ้มประวัติคดีเก่าเมื่อห้าปีก่อนของครอบครัวเธอเอง ที่ถูกวางเด่นเป็นสง่าอยู่บนอกของศพในกล้องวงจรปิดนั้น! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไขปริศนานี้ไปด้วยกันนะคะ