รอยร้าวที่ขยายกว้าง

กลิ่นไอโซนีนและฟอร์มาลินในห้องชันสูตรศพยามวิกาลไม่ได้ให้ความรู้สึกน่ากลัวสำหรับพริมโรสเท่ากับกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่เธอถืออยู่ ลายมือหวัดตวัดแต่มั่นคงบนใบสั่งจ่ายยาและบันทึกการรักษาเคสเมื่อสามปีก่อน ไม่ใช่ลายมือของแพทย์ฝึกหัดทั่วไป แต่มันคือลายมือของผู้อำนวยการโรงพยาบาลและอาจารย์แพทย์ผู้เป็นที่เคารพรักของเธอเอง! ความจริงที่ปรากฏตรงหน้าสั่นคลอนรากฐานความเชื่อมั่นที่พริมโรสยึดถือมาตลอดชีวิต อาจารย์ที่เธอเคารพเสมือนพ่อคนที่สอง กลับมีชื่อพัวพันกับการปกปิดหลักฐานในคดีที่เคยคร่าชีวิตครอบครัวของเธอเองอย่างแยบยล ศาลารูปทรงกระจกใสของห้องทำงานผู้อำนวยการที่ตั้งอยู่ชั้นบนสุดทอแสงไฟสีส้มสลัว ราวกับกรงขังความเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เสื้อกาวน์สีขาวสะอาด เสียงเคาะประตูกระจกฝ้าสามครั้งดังขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ก่อนที่บานประตูลักษณะเลื่อนจะเปิดออกเผยให้เห็นร่างสูงโปรดักชันเนี๊ยบของศิลา ทนายความหนุ่มผู้มักจะก้าวเข้ามาในพื้นที่ของเธอพร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยันที่เคลือบด้วยความหวังดีจอมปลอม แต่วันนี้ ดวงตาคมกราบลึกคู่นั้นกลับไร้ซึ่งประกายล้อเล่น เมื่อเขาเห็นสีหน้าซีดเผือดและกระดาษในมือของแพทย์นิติเวชสาว "ดูเหมือนว่าความศรัทธาอันบริสุทธิ์ของคุณกำลังถูกกัดกร่อนด้วยความจริงที่น่าเกลียดสินะคะ คุณหมอ" ศิลาเปิดฉากด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดที่กรีดลงบนแผลสด เขาเดินลึกเข้ามาในห้องทำงานส่วนตัวของเธอ ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองลดลงจนแทบไม่มีช่องว่างให้อากาศหายใจ "หุบปากของคุณไปซะ ศิลา" พริมโรสเงยหน้าขึ้น ดวงตากลมโตที่มักจะเต็มไปด้วยความนิ่งสงบยามเผชิญหน้ากับความตาย บัดนี้กลับรื้นไปด้วยหยดน้ำตาแห่งความเจ็บใจและผิดหวัง เธอกำกระดาษแผ่นนั้นแน่นจนมันยับยู่ยี่ "คุณรู้อยู่แล้วใช่ไหม... คุณรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าอาจารย์ธน ากรเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ทำไมคุณถึงไม่บอกฉัน ทำไมถึงปล่อยให้ฉันโง่เขลาเชื่อใจคนพวกนั้นมาตลอด!" ศิลาไม่ได้ถอยหนี แรงกดดันจากอารมณ์ที่ระเบิดออกของพริมโรสทำให้เขายิ่งขยับเข้าใกล้เธอมากขึ้น กลิ่นอายเฉพาะตัวของผู้ชายอันตรายคนนี้เจือด้วยกลิ่นบุหรี่จางๆ และความเยือกเย็น มือหนายื่นออกไปฉวยข้อมือบางที่กำลังสั่นเทาเอาไว้ บีบมันเบาๆ เพื่อดึงสติ แต่สัมผัสนั้นกลับทำให้พริมโรสยิ่งสะท้านสะเทือน "เพราะความจริงมันไม่ได้สวยงามเหมือนในตำราแพทย์ที่คุณท่องจำหรอก พริมโรส" ศิราโน้มใบหน้าลงมาจนหน้าผากเกือบจะชิดกับเธอ เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมฝีปากของแพทย์สาว "คุณคิดว่าโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยคุณธรรมและความยุติธรรมอย่างนั้นเหรอ? เปล่าเลย... มันขับเคลื่อนด้วยผลประโยชน์และอำนาจต่างหาก อาจารย์ที่คุณเคารพรัก ก็แค่หมากตัวหนึ่งที่ถือไพ่เหนือกว่าคุณมาตลอด" "คุณมันใจร้าย..." พริมโรสเค้นเสียงลอดไรฟัน ความโกรธเกรี้ยวผสมผสานกับความอ่อนแอภายในจิตใจทำให้เธอพยายามบิดข้อมือหนี แต่ศิลากลับรั้งเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอกระแทกกับชั้นวางหนังสือ เสียงแฟ้มเอกสารร่วงหล่นลงพื้นดังสนั่น การปะทะอารมณ์ในที่ทำงานครั้งนี้ก้าวข้ามเส้น "ความเป็นมืออาชีพ" ไปไกลลิบ แรงดึงดูดอันตรายที่สะสมมานานนับเดือนระเบิดออกมาในรูปแบบของความใกล้ชิดที่เปี่ยมด้วยแรงกระตุ้นทางอารมณ์ ศิลาก้มมองริมฝีปากที่สั่นระริกของเธอ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความปรารถนาอันดิบเถื่อนที่ยากจะควบคุม "ใช่... ผมมันใจร้าย" ศิลาพึมพำชิดริมฝีปากเธอ ก่อนจะกดจูบลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ เป็นการลงโทษความดื้อรั้นและเป็นการปลดปล่อยความตึงเครียดทั้งหมดที่ทั้งคู่แบกรับไว้ พริมโรสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำลังจะอ้าปากปฏิเสธและทุบอกเขา แต่รสจูบที่ลึกซึ้งและเร่าร้อนเกินกว่าจะต้านทานกลับสูบเอาลมหายใจของเธอไปจนหมดสิ้น สัมผัสจากเรียวลิ้นที่รุกรานเข้ามาอย่างเรียกร้องและเชี่ยวชาญ ทำให้กำแพงความอีโก้พังทลายลงในพริบตา มือบางที่เคยผลักไสเปลี่ยนเป็นขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานเงียบงัน ศิลาตวัดแขนโอบรัดเอวคอดกิ่วของเธอให้แนบชิดกับกายแกร่งยิ่งขึ้น ความร้อนจากฝ่ามือหนาที่ลูบไล้ผ่านเนื้อผ้ากาวน์แพทย์ส่งผ่านความวาบหวามจนร่างบางสั่นสะท้าน รสจูบเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความลึกซึ้งเร่าร้อนที่เรียกร้องสัญชาตญาณดิบเถื่อนของผู้ชายและผู้หญิงที่ต่างพ่ายแพ้ให้แก่กัน ท่ามกลางบรรยากาศที่คุกรุ่นไปด้วยอารมณ์ปรารถนาอันรุนแรงและซับซ้อน พริมโรสรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความมืดที่ไร้ทางออก ศิลายกตัวเธอนั่งลงบนขอบโต๊ะทำงาน เอกสารคดีกระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง นิ้วเรียวแกร่งเกี่ยวพันกับเส้นผมยาวสลวย บด1จูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไม่รู้จักพอ สัมผัสจากปลายนิ้วที่ลูบไล้ไปตามต้นขาภายใต้เสื้อกาวน์ทำให้พริมโรสสะดุ้งเฮือก เผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาในลำคอด้วยความวาบหวามที่ตีรวนขึ้นมาในอก นี่คือความผิดบาป นี่คือความพ่ายแพ้ต่อศัตรูหัวใจ... แต่เธอกลับหยุดมันไม่ได้ ทว่า ในวินาทีที่ศิลากำลังจะประทับรอยจูบลงบนซอกคอขาวเนียน เสียงกริ่งสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินของโรงพยาบาลก็ดังสนั่นหวั่นไหว! พรึ่บ! ไฟสำรองฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องเข้ามาทางกระจกห้องทำงานสลับกับเสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งตรงเข้ามาตามทางเดินด้านนอก พร้อมกับเสียงทุบประตูดังปัง! ปัง! ปัง! "คุณหมอพริมโรสครับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว! ศพในห้องชันสูตร... ศพคดีสำคัญเมื่อคืนนี้ หายไปอย่างไร้ร่องรอยครับ!" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความมืดมนและหอมหวานนี้ด้วยกันนะคะ