ร่องรอยของฆาตกร

ความเย็นเยียบของสุสานร้างในยามวิกาลไม่ได้มาจากสภาพอากาศ หากแต่มาจากเสียงฝีเท้าและประโยคทักทายที่ลอยละลิ่วมาจากความมืดเบื้องหน้า "คิดไม่ถึงเลยว่าทนายมือหนึ่งกับคุณหมอนิติเวช จะมาสวีทกันในหลุมศพของคดีเก่าแบบนี้..." ศิลาขยับตัวบังร่างของพริมโรสไว้ครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ นัยน์ตาคมกริบดั่งใบมีดโกนกวาดตามองผ่านความสลัวของแสงจันทร์ที่ลอดผ่านกิ่งไม้ใหญ่ เงาร่างสูงโปร่งของใครคนหนึ่งยืนพิงอยู่กับป้ายหลุมศพหินอ่อนที่สลักชื่อเหยื่อจากคดีเมื่อสิบปีก่อน—คดีที่เคยสร้างชื่อเสียงและความด่างพร้อยให้แก่ชีวิตพวกเขาในเวลาเดียวกัน พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นตระหนก กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าผสมปนเปกันในบรรยากาศ เธอก้าวออกมาจากด้านหลังแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม แม้หัวใจจะเต้นระส่ำด้วยความระแวง แต่วิชาชีพแพทย์นิติเวชก็สอนให้เธอยืนหยัดเผชิญหน้ากับความตายและความจริงเสมอ "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีที่ไป ฉันแนะนำให้ไปนอนในห้องดับจิต น่าจะได้บรรยากาศที่สงบกว่าการมาลอบดักฟังคนอื่นพูดคุยกันนะคะ" พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง เย็นชาพอกัน ร่างในเงาสว่างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเจ้าตัวก้าวพ้นแนวเงาไม้ เผยให้เห็นรอยยิ้มมุมปากที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยัน มือสวมถุงมือหนังสีดำกำลังถือวัตถุบางอย่างที่ทำให้ศิลาต้องหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด "ปากเก่งสมกับที่เป็นคุณหมอผู้ศรัทธาในหลักฐานจริงๆ ครับ... เอ๊ย ขออภัยค่ะ ฉันติดนิสัยพูดตามตัวละครในสำนวนคดีบ่อยเกินไป" น้ำเสียงนั้นจงใจเยาะเย้ย และเพียงเสี้ยววินาทีนั้นเองที่ศิลาจำเสียงทุ้มต่ำปนหวานประหลาดนั้นได้ เบาะแส... สิ่งที่พวกเขากำลังตามหา ถูกโยนลงมาแทบเท้าของศิลา วัตถุทรงกระบอกโลหิตสีเงินกลิ้งหยุดอยู่ตรงรองเท้าหนังขัดเงา ศิลาก้มลงหยิบมันขึ้นมาโดยไม่ละสายตาจากผู้มาเยือน นิ้วเรียวยาวพลิกดูวัตถุดังกล่าว มันคือ "ปากกาหมึกซึมด้ามทอง" สลักอักษรย่อตัว ‘S’ ซึ่งเป็นของพ่อของเขา—ของต่างหน้าชิ้นสุดท้ายที่หายสาบสูญไปในวันที่พ่อถูกตราหน้าว่าเป็นฆาตกรและจบชีวิตลงด้วยการแขวนคอในห้องขัง บรรยากาศรอบตัวราวกับถูกดูดออกไปจนสุญญากาศ ความโกรธแค้นที่ถูกฝังกลบไว้ใต้ชั้นหินแห่งเหตุผลและกฎหมายมานานนับปี พลุ่งพล่านขึ้นมาในกระแสเลือดจนข้อมือของศิลาสั่นระริก "แกเป็นใคร" น้ำเสียงของศิลาต่ำลึกจนแทบจะกลืนหายไปกับสายลม แต่มันกลับทรงพลังและกดดันเสียจนคู่สนศนารอยยิ้มกว้างขึ้น "ไม่อยากทายดูหน่อยหรือคะ ทนายศิลา... ว่าของขวัญชิ้นนี้ สื่อถึงอะไร" ผู้มาเยือนหัวเราะในลำคอเบาๆ "มันคือจุดเริ่มต้น และมันกำลังจะเป็นจุดจบ... เชิญสนุกกับการไขปริศนาก่อนที่ศพต่อไปจะส่งกลิ่นเน่าเฟะนะคะ" สิ้นคำพูด ร่างนั้นก็หมุนตัวหายไปในความมืดของเขาวงกตแห่งหลุมศพอย่างไร้ร่องรอย ทิ้งให้ศิหายืนนิ่งค้างอยู่กับความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีต พริมโรสเอื้อมมือไปสัมผัสแขนแกร่งของชายหนุ่ม เธอสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่เกร็งเครียดจนแข็งเป็นหิน ไออุ่นจากร่างกายของเขาที่เคยโอบกอดเธออย่างเร่าร้อนเมื่อไม่กี่นาตรีก่อนหนwนี้ บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและแรงขับเคลื่อนแห่งการแก้แค้น "ศิลาคะ..." เสียงของเธออ่อนลงโดยไม่รู้ตัว นัยน์ตากลมโตเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้มาดนิ่งของแพทย์สาว ศิลาหันกลับมามองเธอ ดวงตาคมกริบคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยไฟโทสะที่ยากจะดับลง เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กลับรวบร่างบางเข้ามาประชิดตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของพริมโรสชนเข้ากับป้ายหลุมศพเย็นเฉียบ แต่ความร้อนผ่าวจากฝ่ามือหนาที่ประคองท้ายทอยของเธอกลับแผดเผาจนแทบละลาย ไม่มีคำหวาน ไม่มีบทสนทนาอันชาญฉลาด มีเพียงรสจูบที่ดุดัน เร่าร้อน และเต็มไปด้วยความโหยหาปนความเจ็บปวดที่ศิลาโถมใส่เธอ ราวกับต้องการใช้ความแนบชิดนี้เพื่อดึงตัวเองกลับมาจากขุมนรกแห่งอดีต พริมโรสเผยริมฝีปากต้อนรับสัมผัสรุกรานนั้นด้วยความเต็มใจ เธอเข้าใจความเจ็บปวดของเขา ลมหายใจที่หอบกระชั้นและรสจูบที่ลึกซึ้งท่ามกลางความหนาวเหน็บของสุสานกลายเป็นการปลอบประโลมทางจิตวิญญาณที่รุนแรงและลุ่มลึก เมื่อผละริมฝีปากออกอย่างจำยอม ท่ามกลางความมืดมิดและเสียงหอบหายใจของทั้งคู่ ศิลาก้มลงกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงพร่าสั่นที่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว "เกมนี้... มันเพิ่งเริ่มต้นต่างหากล่ะครับ... เอ๊ย... ค่ะ" ศิลาแก้คำพูดพลاںยิ้มหยันให้ตัวเอง พริมโรสขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่างจากปากกาในมือของเขา เธอดึงมันมาส่องกับแสงจันทร์ และพบว่าที่ปลอกปากกามีรอยขูดขีดเป็นตัวเลขพิกัด GPS ชุดหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่พิกัดของสุสานแห่งนี้ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังก้มมองตัวเลขนั้น เสียงกระซิบเยือกเย็นจากเครื่องรับวิทยุสื่อสารตำรวจเก่าๆ ที่ถูกทิ้งไว้บนพื้นใกล้หลุมศพก็ดังแทรกความเงียบขึ้นมาทันที *“ศูนย์ควบคุม... รายงานเหตุพบศพใหม่... บริเวณห้องทำงานส่วนตัวของทนายศิลาครับ”* ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ