ระยะห่างที่หายไป

เสียงก้องสะท้อนของโลหะหนักที่กระแทกปิดตายดังสนั่น กักขังพวกเขาทั้งคู่ไว้ในห้องเก็บหลักฐานใต้ดินของสถานีตำรวจเก่า ที่ซึ่งระบบระบายอากาศขัดข้องและหยาดฝนข้างนอกกำลังโหมกระหน่ำจนแรงดันอากาศลดต่ำลง "โชคดีเหลือเกินนะคะที่คุณทนายมือทองไม่กลัวความมืด" พริมโรสเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความสลัวที่มีเพียงแสงไฟฉุกเฉินสีส้มกะพริบวับแวมจากผนัง เธอยืนพิงชั้นเหล็กเก็บแฟ้มคดีเก่า หอบหายใจเบาๆ จนหน้าอกกระเพื่อมไหวภายใต้เสื้อกราวด์สีขาวที่ยับยู่ยี่จากเหตุการณ์ชุลมุนก่อนหน้านี้ ร่างกายของทั้งคู่ถูกบีบให้ต้องอยู่ในพื้นที่แคบๆ ห่างกันไม่ถึงคืบ ศิลาไม่ตอบในทันที ดวงตาคมกราบกวาดมองสำรวจใบหน้าเนียนที่เปื้อนฝุ่นคราบเขม่าคดี เขาก้าวเข้าไปประชิด ปิดกั้นทางหนีทีไล่ทั้งหมดด้วยแผงอกกว้างและเรียวแขนที่ยันไว้กับชั้นเหล็กครอบตัวเธอไว้ "คุณกำลังกลัวอะไรอยู่กันแน่ พริมโรส... กลัวห้องแคบๆ นี่ หรือว่ากลัวความจริงที่เราต่างฝ่ายต่างซ่อนไว้" เสียงทุ้มต่ำเจือแววเย้าหยอกแต่ดุดันดังชิดริมฝีปาก เธอสัมผัสได้ถึงไออุ่นร้อนผ่าวที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "ฉันไม่มีอะไรต้องกลัวค่ะ คนที่ควรกลัวความจริงน่าจะเป็นคุณมากกว่า... ศิลา ผู้ชายที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อชนะคดี แม้แต่การเหยียบย่ำซากศพของความยุติธรรม" เธอย้อนกลับ เสียงของเธอสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดอันตรายที่แผ่ซ่านมาจากชายตรงหน้า ศิลาหัวاในลำคอ เสียงนั้นแหบพร่าและเต็มไปด้วยเสน่ห์เร้าใจที่ทำให้หัวใจของแพทย์นิติเวชสาวเต้นผิดจังหวะ "ปากเก่งเหลือเกินนะคะ... ตอนที่อยู่บนบัลลังก์ศาลคุณอาจจะคมกริบราวกับมีดผ่าตัด แต่ตอนนี้ ในที่มืดแห่งนี้ มีแค่เราสองคน... หน้ากากพวกนั้นไม่มีความหมายหรอกพริม" ปลายนิ้วเรียวยาวของทนายหนุ่มเอื้อมไปแตะที่ปลายคางมน บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นรับสัมผัส พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายเฉพาะตัวของเขา—กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับความเย็นเยียบของฝนและกลิ่นกายบุรุษเพศ—กำลังมอมเมาประสาทสัมผัสของเธอจนแทบสิ้นสติ กำแพงแห่งเหตุผลและตรรกะที่เธอสร้างขึ้นมาทั้งชีวิตเริ่มพังทลายลงทีละน้อย ภายใต้แรงกดดันมหาศาลจากบรรยากาศรอบตัว ดวงตาคู่คมของศิลาพินิจพิเคราะห์ริมฝีปากอิ่มที่เผยอขึ้นเล็กน้อยอย่างหลงใหล ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงมา ระยะห่างที่กั้นกลางระหว่างพวกเขาถูกลบเลือนหายไปในพริบตา ริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไร้ซึ่งการลังเล เป็นรสจูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความลึกซึ้งวาบหวามที่ค่อยๆ สูบเอาลมหายใจทั้งหมดของเธอไป พริมโรสสะท้านเฮือก มือเรียวเผลอขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่เรียวลิ้นอุ่นร้อนล้ำลึกเข้าไปสำรวจความหวานภายใน ปลุกเร้าไฟปรารถนาที่ถูกกักเก็บไว้ใต้ท่าทีเยือกเย็นมาเนิ่นนาน เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ประสานกันไปกับเสียงฝนที่ซัดสาดด้านนอก สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบอบบางผ่านเนื้อผ้า ทำให้สติสัมปชัญญะของพริมโรสหลุดลอย ร่างกายของเธอบิดเร้าเข้าหาความอบอุ่นจากเขาอย่างไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาจนมอดไหม้ในความมืดมิด เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเป็นจังหวะเดียวกัน ท่ามกลางความเงียบงันและอุณหภูมิในห้องที่ค่อยๆ สูงขึ้นตามแรงอารมณ์ ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย ดวงตาของเขาฉายแววปรารถนาอย่างดิบเถื่อนขณะจ้องมองใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการจูบ "ทีนี้... คุณยังกล้าพูดว่าเราอยู่ห่างกันอยู่อีกไหมพริม" เสียงกระซิบพร่าเลือนดังชิดใบหู ขณะที่นิ้วมือของเขายังคงเกลี่ยไล้อย่างแผ่วเบาบนพวงแก้มเนียน พริมโรสเม้มปากแน่น หัวใจเต้นระส่ำไม่เป็นส่ำ เธอกำลังจะเอաբคำพูดโต้แย้งกลับไปเพื่อรักษาศักดิ์ศรีครั้งสุดท้าย แต่ทว่า... *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมมืดของห้องเก็บหลักฐานที่ควรจะปิดตายดังขึ้นทำลายบรรยากาศอันเร่าร้อน ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ลากยาวบนพื้นปูน—ไม่ใช่เสียงฝน และไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจเวร ศิลาเปลี่ยนสีหน้าอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักล่าตื่นตัวขึ้นทันที เขาคว้าแขนพริมโรสให้หลบไปด้านหลังชั้นเหล็กหนาทึบ พร้อมกับที่แสงไฟฉายสודสว่างวาบสาดส่องเข้ามาทางช่องลมเหนือประตู ร่างของใครบางคนก้าวเข้ามาหยุดอยู่หน้าประตูห้องเก็บหลักฐาน พร้อมกับเสียงหัวነแผ่วเบาที่เยือกเย็นจนสันหลังวาบ "คิดไม่ถึงเลยว่าทนายมือหนึ่งกับคุณหมอนิติเวช จะมาสวีทกันในหลุมศพของคดีเก่าแบบนี้..." ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความสัมพันธ์อันซับซ้อนนี้ด้วยกันนะคะ