ความจริงที่ถูกฝัง

แฟ้มหนังสีดำสนิทในมือของทนายความอาวุโสแห่งสำนักงานกฎหมายกิตติภัทรถูกวางกระแทกลงบนโต๊ะไม้สักทองอย่างจงใจ แรงปะทะนั้นเบาหว่านแต่กลับสร้างเสียงก้องกังวานในความเงียบงดงามของห้องทำงานนิติเวชที่เพิ่งผ่านพ้นอุณหภูมิอันร้อนระอุไปเมื่อไม่กี่วินาทีก่อน ร่างสูงใหญ่ของผู้มาใหม่ในชุดสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบไม่ได้แสดงพิรุธใดๆ ต่อความชื้นบนริมฝีปากของพริมโรส หรือแม้กระทั่งเม็ดเหงื่อบางใสที่ซึมอยู่ตามกรอบหน้าของศิลา—ทนายหนุ่มคู่กรณีที่เวลานี้กำลังยืนบังร่างของเธอไว้ครึ่งหนึ่งด้วยสัญชาตญาณของการปกป้อง "ดูเหมือนว่าดิฉันจะมาขัดจังหวะการตรวจ... พิสูจน์หลักฐานครั้งสำคัญสินะคะ คุณศิลา" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลเยือกเย็นของทนายหญิงรุ่นพี่อย่าง 'มัณฑนา' ดังขึ้น เธอคือผู้กุมความลับและเงาเบื้องหลังคดีใหญ่ๆ มากมาย รอยยิ้มที่แต่งแต้มบนริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีเบอร์กันดีไม่ได้ส่งไปถึงดวงตาคู่คมที่กวาดมองสำรวจความยับย่นเล็กน้อยบนปกเสื้อเชิ้ตของพริมโรสอย่างรู้ทัน พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงสติที่กระเจิดกระเจิงกลับเข้าร่าง หญิงสาวก้าวถอยหลังหนึ่งก้าว จัดการรวบรวมกาวน์สีขาวขึ้นสวมทับเพื่อสร้างเกราะกำบังทางวิชาชีพอีกครั้ง หัวใจที่ยังเต้นโครมครามด้วยฤทธิ์แรงดึงดูดเมื่อครู่ถูกกดทับด้วยสัญชาตญาณของแพทย์นิติเวชที่ถูกฝึกฝนมาให้มองทะลุเปลือกนอก "ถ้าคุณมัณฑนามีธุระด่วนเรื่องเอกสารชันสูตรศพของเคสคฤหาสน์ตระกูลบูรพา ก็ควรส่งมอบตามระบบราชการค่ะ ไม่จำเป็นต้องบุกรุกเข้ามาในยามวิกาลแบบนี้" พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่พยายามควบคุมให้ราบเรียบที่สุด แม้ว่าแว่นกรอบบางจะเกือบเลื่อนหลุดเพราะความตื่นตระหนก มัณฑนาหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงนั้นแหบพร่าและชวนขนลุก หญิงสูงวัยเดินน่องเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน ก่อนจะใช้นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนแฟ้มสีดำ "ระบบราชการมันเชื่องช้าเกินไปค่ะคุณหมอพริมโรส โดยเฉพาะเมื่อความจริงบางอย่างกำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาโดยคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเล่นอยู่กับใคร" สายตาดุดันของมัณฑนาหันขวับไปสบตากับศิลาที่ยืนนิ่งสนิท ทว่าดวงตาสีดำสนิทของทนายหนุ่มกลับไร้ซึ่งความหวาดหวั่น มีเพียงประกายความเย็นชาที่คมกริบราวกับใบมีดผ่าตัด "ระวังคำพูดของคุณหน่อยครับคุณมัณฑนา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงต่ำลึก ทว่าทรงพลังพอที่จะทำให้อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงได้ในพริบตา "การก้าวก่ายสำนวนคดีที่ยังไม่อยู่ในชั้นศาล ถือเป็นการละเมิดจรรยาบรรณวิชาชีพอย่างร้ายแรง" "จรรยาบรรณเหรอคะ?" มัณฑนาแค่นยิ้มหยัน "คำนี้มันช่างตลกสิ้นดีเมื่อออกจากปากของทนายผู้ไม่เคยสนใจว่าจำเลยของตัวเองจะเป็นฆาตกรหรือเปล่า... ขอแค่เงินค่าจ้างสูงพอ คุณก็พร้อมจะพลิกศพให้กลายเป็นปุ๋ยได้เสมอไม่ใช่หรือคะ คุณศิลา หรือว่า... ดิฉันควรจะเรียกว่า 'ลูกชายของฆาตกร' ดีล่ะคะ?" บรรยากาศในห้องนิ่งสนิทลงทันที แรงดันอากาศรอบตัวลดต่ำลงจนแทบหายใจไม่ออก พริมโรสสะท้านเฮือก หญิงสาวหันขวับไปมองหน้าศิลาในทันที ข้อความเมื่อครู่กระแทกเข้ากลางใจของเธออย่างจัง 'ลูกชายของฆาตกร'—ประโยคนี้มันหมายความว่าอย่างไร? ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจและความสงสัยที่ตีรวนเข้ามาในอก ปมในอดีตที่พ่อของเธอต้องตายอย่างมีเงื่อนำจากคดีที่ศิลาเคยทำหน้าที่เป็นทนายความฝั่งตรงข้าม ย้อนกลับมาทับซ้อนกับประโยคปริศนานี้อย่างน่าประหลาด ศิลาไม่แม้แต่จะกะพริบตา กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนสันกรามขึ้นเป็น The Muscle นูนชัด ความเย็นชาที่เคยเคลือบไว้บนใบหน้าแตกสลายลง เผยให้เห็นรAอแผลเป็นทางจิตวิทยาที่ถูกกรีดซ้ำด้วยความเคียดแค้น แต่น่าแปลกที่เขาไม่ได้ปฏิเสธ พริมโรสค่อยๆ หันกลับมามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่เคียงข้าง เธอสัมผัสได้ถึงกำแพงหนาทึบที่เขาสร้างขึ้นมาตลอดเวลา มันไม่ใช่แค่เกราะป้องกันตัวของนักกฎหมายมืออาชีพ แต่มันคือป้อมปราการที่ซ่อนเร้นความลับดำมืดบางอย่าง—ความลับที่เชื่อมโยงระหว่างอดีตของเธอกับตัวตนที่แท้จริงของเขา "ศิลา..." พริมโรสเอ่ยเรียกชื่อเขาแผ่วเบา น้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อยด้วยความไม่แน่ใจ "เธอ... พูดถึงเรื่องอะไร?" ทนายหนุ่มยังคงเงียบ เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอ ก่อนจะหันมาสบตากับเธอเป็นครั้งแรกด้วยแว่นแคว้นที่อ่านไม่ออก มันเป็นสายตาที่ผสมผสานระหว่างความรู้สึกผิด ความเจ็บปวด และความลับที่เขาไม่อยากให้เธอรับรู้มากที่สุด มัณฑนาหัวเราะชอบใจเมื่อเห็นรอยร้าวเล็กๆ ระหว่างคนทั้งสอง นางยื่นมือไปเปิดแฟ้มสีดำบนโต๊ะ เผยให้เห็นเอกสารเก่าคร่ำคร่าแผ่นหนึ่งที่มีรอยไหม้เกรียมที่มุมกระดาษ พร้อมรูปถ่ายขาวดำของชายวัยกลางคนคนหนึ่งที่ผูกคอตายในห้องขัง "ดูเหมือนว่าคุณหมอคนเก่งจะยังไม่รู้สินะคะ ว่าผู้ชายที่คุณกำลังร่วมมือด้วยในตอนนี้... แท้จริงแล้วมีสายเลือดของคนที่ทำลายครอบครัวของคุณครึ่งหนึ่ง... อ้อ ไม่สิ อาจจะมากกว่านั้น" มัณฑนาวางรูปถ่ายใบนั้นลงตรงหน้าพริมโรส นิ้วเรียวของแพทย์นิติเวชสั่นเทาขณะเอื้อมไปแตะกระดาษแผ่นนั้น ภาพในอดีตที่เธอพยายามลบเลือนผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก และเมื่อเธอมองไปยังชื่อของจำเลยในคดีเก่าที่ปรากฏอยู่บนมุมกระดาษ—หัวใจของพริมโรสก็หล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ดวงตาสงสัยและหวาดหวั่นหันกลับมามองหน้าศิลาอีกครั้งในเสี้ยววินาทีที่ความจริงอันโหดร้ายเริ่มกัดกินความสัมพันธ์ที่เพิ่งก่อตัวขึ้น ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยถ้อยคำใดออกมา เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงาน พร้อมกับแสงไฟฉายที่สาดส่องลอดผ่านกระจกฝ้าเข้ามาอย่างรวดเร็ว "ตำรวจกองปราบ! ทุกคนอยู่ในความสงบ ห้ามขยับ!" มัณฑนายิ้มเยาะอย่างผู้ชนะ ขณะที่ศิลาคว้าข้อมือของพริมโรสไว้แน่นด้วยแรงทั้งหมดที่มี พร้อมกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่สั่นพร่าแต่เด็ดเดี่ยว "ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น... อย่าเชื่อสิ่งที่เธอกำลังจะเห็นเด็ดขาด พริมโรส!" จบทอนความที่แขวนชีวิตของทั้งคู่ไว้บนเส้นด้ายแห่งการหักหลังและคำลวง... *(ขอบคุณที่ติดตามและดำดิ่งไปกับความมืดมนของเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะคะ)*