เกมจิตวิทยา

กลิ่นคาวสนิมเหล็กเจือจางลอยอวลปะปนกับกลิ่นกระดาษเก่าคร่ำคร่าในห้องทำงานมืดทึบ บรรยากาศรอบกายกดทับจนแทบหยุดหายใจ บนกองแฟ้มคดีที่ว่างเปล่าเมื่อครู่ บัดนี้ภาพถ่ายใบหน้าศพปริศนาจากคดีเมื่อสิบปีก่อนนอนสงบนิ่งอยู่เบื้องหน้า พร้อมหยดเลือดสดๆ ที่ยังคงซึมเปื้อนขอบกระดาษราวกับคำเตือนจากความตาย พริมโรสชะงักงัน ลมหายใจของแพทย์นิติเวชสาวสะดุดกึก ดวงตากลมโตคู่คมกวาดมองคราบเลือดสีเข้มสลับกับใบหน้าของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามโต๊ะ "คุณเล่นสกปรกอะไรอีกแล้วคะ ศิลา" เสียงหวานใสที่เคยราบเรียบตึงเครียดขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เธอก้าวถอยหลังครึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่างจากรัศมีอันตรายที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ ศิลาไม่แม้แต่จะชายตามองหยดเลือดบนกระดาษแผ่นนั้น ทนายความหนุ่มมือทองเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเยียบเย็น นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพราวระยับด้วยประกายของนักล่าที่กำลังสนุกสนานกับเกมกระดาน "สกปรกเหรอครับ... เอ่อ ดิฉันหมายถึง คุณกำลังใช้อคติทางจริยธรรมมาตัดสินความจริงต่างหากล่ะครับ คุณพริมโรส" ศิลาจงใจเปลี่ยนสรรพนามเพื่อล้อเลียนความเคร่งครัดของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่น่าฟังแฝงความเยาะหยันบางเบา "ในศาล ไม่มีที่2สำหรับคนโลกสวยหรอกนะคะ ถ้าเราไม่บีบให้พยานจนมุมด้วยหลักฐานที่พวกเขากลัวที่สุด ความจริงเน่าเฟะที่ซุกซ่อนอยู่ใต้พรมก็ไม่มีวันถูกขุดคุ้ยขึ้นมาหรอกค่ะ" "แต่นั่นมันคือการข่มขู่พยาน! และเลือดนี่... คุณไปเอามันมาจากไหน ศิลา คุณกำลังเล่นกับศพและความทรงจำที่ถูกฝังกลบ!" พริมโรสพุ่งเข้าประชิดโต๊ะทำงาน มือเรียวบางกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวโพลน ความโกรธเกรี้ยวทำให้เลือดในกายสูบฉีดจนร้อนผ่าว เธอเกลียดความไม่โปร่งใส เกลียดเล่ห์เหลี่ยมแพรพราวที่ไร้มนุษยธรรมของเขา ยิ่งนึกถึงอดีตที่ครอบครัวของเธอเคยตกเป็นเหยื่อในคดีที่ผู้ชายคนนี้เคยว่าความให้ฝั่งตรงข้าม หัวใจดวงนี้ก็ยิ่งสั่นสะท้านด้วยความชิงชังที่ปะปนกับความดึงดูดประหลาด ศิลาสาวเท้าเข้ามาใกล้จนแทบไม่มีช่องว่างระหว่างคนทั้งสอง กลิ่นอายบุรุษเพศและน้ำหอมราคาแพงเจือกลิ่นฝนจางๆ โอบล้อมร่างบางเอาไว้ ทนายหนุ่มโน้มใบหน้าลงมาหาช้าๆ สายตาคมกริบกวาดสำรวจดวงหน้างามที่กำลังแดงก่ำด้วยความโกรธอย่างพินิจพิเคราะห์ "บางที... คุณอาจจะฉลาดเกินไปในห้องผ่าตัด แต่ในเกมจิตวิญญาณแห่งอำนาจนี้ คุณมันก็แค่ลูกกวางน้อยที่ยังไม่รู้พิษสงของพรานป่า" ศิลาเอ่ยกระซิบชิดริมหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลาดไหล่บอบบาง ทำให้พริมโรสสะท้านเฮือกอย่างควบคุมไม่ได้ "ถอยไปนะคะ!" เธอกระแทกเสียงลอดไรฟัน พยายามผลักแผงอกกว้างออกห่าง แต่ทว่า... ศิลากลับคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้ได้อย่างรวดเร็ว แรงบิดเพียงน้อยนิดดึงรั้งให้ร่างบางเซถลาเข้าไปปะทะกับแผ่นอกแกร่งอย่างไม่ทันตั้งตัว สัมผัสจากเนื้อผ้าที่เสียดสีกันปลุกเร้ากระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นความตึงเครียดทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนน่ากลัว ดวงตาทั้งสองคู่สบประสานกันอย่างดุเดือด ไม่มีใครยอมลดละให้กันแม้แต่ก้าวเดียว เคมีระหว่างนักกฎหมายไร้หัวใจกับแพทย์นิติเวชผู้ศรัทธาในความจริงกำลังระเบิดออกในพื้นที่แคบๆ แห่งนี้ "ปล่อยฉัน..." พริมโรสกระซิบเสียงพร่า เมื่อตระหนักว่าระยะห่างระหว่างริมฝีปากของพวกเขานั้นเหลือเพียงไม่กี่เซนติเมตร หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดมืดมนบางอย่างที่เธียรพยายามปฏิเสธมาตลอด ศิลาไม่ปล่อย เขายิ่งกระชับข้อมือบางให้แน่นขึ้น มืออีกข้างเลื่อนขึ้นมาสัมผัสกรอบหน้าเนียนนุ่มอย่างถือวิสาสะ นิ้วหัวแม่มือหยาบกร้านลูบไล้ริมฝีปากอิ่มที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างดื้อรั้น สัมผัสนั้นทั้งคุกคามและวาบหวามในเวลาเดียวกัน "คุณเกลียดฉัน... พริมโรส" เสียงทุ้มต่ำพร่าเลือนลง แววตาคมกริบฉายประกายบางอย่างที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะคาดเดา "แต่ทุกครั้งที่คุณต่อfต้าน ทัศนคติและร่างกายของคุณกลับบอกความจริงที่ตรงกันข้าม..." สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็โน้มใบหน้าลงปิดกั้นเรียวปากอิ่มทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ตั้งตัว สัมผัสแรกหนักหน่วงและเต็มไปด้วยการประกาศชัยชนะ พริมโรสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอกำลังจะอ้าปากประท้วง แต่ความดุดันและเชี่ยวชาญของริมฝีปากหนากลับรุกรานเข้ามาอย่างรวดเร็ว ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานล้ำภายในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ รสจูบที่เริ่มต้นด้วยความโกรธเกรี้ยวและแรงปะทะทางอุดมการณ์ ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความร้อนรุ่มที่แผดเผาจิตวิญญาณทีละน้อย สมองของแพทย์นิติเวชสาวขาวโพลน ทฤษฎีวิทยาศาสตร์และหลักฐานความจริงทั้งหมดปลิวหายไปกับสายลม สัญชาตญาณดิบเถื่อนภายในกายถูกปลุกเร้าให้ตื่นขึ้น มือเรียวที่เคยพยายามผลักไส บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อสูทราคาแพงของเขาไว้แน่นเพื่อพยุงร่างที่แทบจะละลายหลอมรวมไปกับอ้อมแขนแข็งแกร่ง ศิลาครางต่ำในลำคอด้วยความพึงพอใจ มือข้างที่เคยจับข้อมือเธอเลื่อนมาโอบเอวคอดกิ่วรั้งเข้าประชิดแนบแน่นจนไร้ช่องว่าง ไออุ่นจากร่างกายของเขาล้อมรอบตัวเธอไว้ราวกับกรงขังที่เต็มไปด้วยความเย้ายวน ลมหายใจที่ขาดหช่วงและเสียงหอบสะท้านดังก้องไปทั่วห้องมืดทึบ ความสัมพันธ์อันตรายที่ขับเคลื่อนด้วยความเกลียดชังและแรงปรารถนากำลังถักทอเข้าหากันอย่างแยกไม่ออก ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุดของความวาบหวาม จู่ๆ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* สามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูที่ไม่ได้นัดหมาย และเสียงบิดลูกบิดประตูดังแกรกกราก! ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ อย่างเสียดาย นัยน์ตาสีเข้มวับวามด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ เขาก้มลงกระซิบข้างใบหูที่แดงก่ำของหญิงสาวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า "ดูเหมือนว่า... จะมีแขกไม่ได้รับเชิญมาขัดเวลาส่วนตัวของเราเข้าซะแล้วล่ะครับ" พริมโรสหายใจหอบโยน รีบผลักร่างสูงออกแล้วจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าวราวกับจะระเบิด ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งตัว ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดผางออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของร่างในชุดคลุมสีดำสนิทที่ก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มคดีลับในมือ และรอยยิ้มเยือกเย็นที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบลงทันที ขอขอบคุณคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมดำดิ่งไปในเกมจิตวิทยานี้ด้วยกันนะคะ