กลิ่นอายความแค้น

“แฟ้มคดีในตู้นิรภัยไม่ได้หายไปเพราะอุบัติเหตุ และแน่นอนว่ามันไม่ได้ถูกขโมยโดยโจรไก่กาที่ไหนค่ะคุณศิลา” เสียงของพริมโรสดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องทำงานที่ถูกความมืดโรยตัวเข้าปกคลุม บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความตึงเครียดจนแทบจะจับต้องได้ กลิ่นอายของความหวาดระแวงและคราบกาลเวลาลอยอบอวลปะปนกับกลิ่นชาอุ่นๆ ที่ยังกรุ่นควันจางๆ อยู่บนโต๊ะทำงาน ทนายความหนุ่มมือทองอย่างศิลานิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกราบกวาดมองสภาพตู้นิรภัยที่ถูกงัดแงะอย่างประณีต ไร้ร่องรอยการใช้กำลังรุนแรง ทว่าเต็มไปด้วยความเฉียบขาดของผู้เชี่ยวชาญ เขายืนพิงขอบโต๊ะทำงาน แสงไฟนีออนสลัวจากด้านนอกสาดกระทบโครงหน้าคมคายที่มืดครึ้มด้วยความหงุดหงิดระคนสงสัย ศิลาปรายตามองแพทย์นิติเวชสาวผู้ยืนกอดอกอยู่เบื้องหน้า ชุดกาวน์สีขาวที่เธอสวมใส่อยู่ตัดกับบรรยากาศอันมืดหม่นในห้องนี้ราวกับแสงสว่างที่กำลังจะมอดดับ “คุณกำลังจะบอกว่า... มีหนอนบ่อนไส้ในสำนักงานของผมอย่างนั้นหรือครับ... อ้อ ขออภัยค่ะ ดิฉันติดปาก... อย่างนั้นหรือคะคุณพริมโรส” ศิลาเปลี่ยนสรรพนามและน้ำเสียงทันทีเมื่อนึกถึงกฎเกณฑ์บางอย่างในใจ มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันตามวิสัยทัศน์ของคนสีเทาที่ไม่เคยไว้วางใจใครบนโลกใบนี้ พริมโรสแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสองชั้นหลบซ่อนประกายความเยือกเย็นเอาไว้ภายใต้กรอบแว่นสายตาบางเบา เธอก้าวเข้าไปใกล้ชายหนุ่มทีละน้อย จนได้กลิ่นอายน้ำหอมบุรุษเจือจางที่คุ้นเคย กลิ่นที่ชวนให้หัวใจเต้นผิดจังหวะท่ามกลางสงครามประสาทที่ทั้งคู่กำลังขับเคี่ยวกันอยู่ “ไม่ใช่แค่หนอนบ่อนไส้ธรรมดาหรอกค่ะคุณศิลา” พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดั่งใบมีดผ่าตัด “แฟ้มที่หายไปไม่ใช่คดีธรรมดา แต่มันคือสำนวนคดีเหตุเพลิงไหม้โรงงานเคมีเมื่อสิบปีก่อน... คดีที่คุณเคยพลิกเกมช่วยให้จำเลยหลุดพ้นจากข้อหาฆาตกรรม... และเป็นคดีเดียวกันกับที่ทำให้ครอบครัวของฉันต้องแตกสลาย” บรรยากาศในห้องอุณหภูมิลดฮวบลงทันตาเห็น ศิลาหันขวับมามองหญิงสาว นัยน์ตาดำสนิทวาวโรจน์ขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะกลับมาเรียบเฉยดังเดิม ความลับที่เขาพยายามฝังกลบไว้ในอดีตกำลังถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเผชิญหน้า โดยมีพริมโรสยืนอยู่ตรงกลางระหว่างความถูกต้องทางนิติวิทยาศาสตร์และความแค้นส่วนตัว “คุณกำลังดึงเรื่องส่วนตัวมาปะปนกับคดีฆาตกรรมปัจจุบันนะคะคุณพริม” ศิลาขยับเข้าไปประชิดตัวเธอ ระยะห่างระหว่างกันลดลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากกายสาว ลมหายใจของทั้งคู่ปะปนกันในความสลัว ความกดดันทางจิตวิทยาแปรเปลี่ยนเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ปฏิเสธไม่ได้ มือหนายื่นไปปัดปอยผมที่คลอเคลียข้างแก้มเนียนของเธอแผ่วเบา สัมผัสที่แฝงด้วยความคุกคามแต่เย้ายวนใจ “ระวังนะคะ... การเล่นกับไฟ อาจทำให้คุณไหม้เกรียมจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกให้ตรวจพิสูจน์” พริมโรสไม่ถอยหนี เธอยืดตัวขึ้นสู้สายตาคมกราบคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว หัวใจของเธอกำลังเต้นโครมครามด้วยความโกรธแค้นและแรงปรารถนาอันซับซ้อนที่เธอเองก็รังเกียจตัวเองนักที่มันดันเผลอไผลไปตามสัมผัสวาบหวามนี้ “ถ้าไฟกองนั้นจะแผดเผาคุณให้มอดไหม้ไปพร้อมกับความจริง... ฉันก็ยินดีจะยอมเป็นผงถ่านค่ะทนายศิลา” คำพูดท้าทายนั้นทำให้ศิลาหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ความดื้อรั้นและฉลาดเป็นกรดของพริมโรสคือสิ่งที่ทำให้เขาหลงใหลและเกลียดชังไปพร้อมๆ กัน มือหนาเลื่อนจากเส้นผมลงมาโอบกระชับเอวบางคอดกิ่วเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะทำให้แผ่นหลังของพริมโรสชนเข้ากับชั้นหนังสือด้านหลังอย่างนุ่มนวลแต่ไร้ทางหนี ร่างสูงทาบทับลงมา กั้นอาณาเขตเธอไว้ด้วยแขนแกร่งทั้งสองข้าง ดวงตาสองคู่ประสานกันในระยะประชิด ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นประกายไฟแห่งความปรารถนาที่ลุกโชนขึ้นอย่างไร้การควบคุม ศิลาโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากอิ่มที่เม้มเข้าหากันแน่น “คุณกล้าท้าทายผมเกินไปแล้วพริมโรส...” ริมฝีปากหยักประทับจูบลงมาอย่างไร้ความปรานี เป็นการจูบที่เปี่ยมด้วยความดุดัน ครอบครอง และลงทัณฑ์ แต่ในขณะเดียวกันก็เร่าร้อน รสสัมผัสที่บดขยี้ลงมาทำให้ลมหายใจของพริมโรสขาดห้วง สมองที่เคยยึดมั่นในเหตุผลและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์พังทลายลงในพริบตา เธอเผยริมฝีปากออกด้วยความเคลิบเคลิ้ม เปิดทางให้ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานล้ำอย่างเอาแต่ใจ มือเรียวของพริมโรสขยุ้มปกเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ขณะที่มือหนาของศิลาเลื่อนสอดเข้าใต้เสื้อกาวน์ตัวยาว ลูบไล้ไปตามผิวเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าอย่างจาบจ้วงและเร่าร้อน เสียงหอบหายใจกระชั้นชิดดังแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความสัมพันธ์อันบิดเบี้ยวบนเส้นแบ่งระหว่างความรักและความแค้นกำลังหลอมรวมพวกเขาเข้าด้วยกันในความมืดมิด ทว่า ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังพุ่งทะยานสู่จุดสูงสุดของอารมณ์เสน่หา... *กริ๊ก...* เสียงโลหะกระทบกันเบาๆ จากมุมมืดของห้องทำงานกว้างดังแทรกขึ้นมา ตัดผ่านเสียงหอบหายใจและสัมผัสวาบหวาม ทำให้ศิลาชะงักกึก ดวงตาดุจเหยี่ยวตวัดมองไปยังความมืดบริเวณระเบียงทันที พริมโรสเองก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ ร่างกายแข็งทื่อขึ้นมาฉับพลัน บนโต๊ะทำงานที่เคยมีเพียงแฟ้มคดีที่สูญหาย บัดนี้... เอกสารแผ่นหนึ่งที่ถูกดึงออกมาจากซอกลับปรากฏภาพถ่ายใบหน้าศพปริศนาจากคดีเมื่อสิบปีก่อน วางเด่นเป็นสง่าอยู่บนกองกระดาษ พร้อมกับรอยเลือดสดๆ ที่เพิ่งถูกหยดลงมาใหม่ๆ ทั้งที่ห้องนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขาสองคน! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมดำดิ่งไปกับความมืดมิดนี้ด้วยกันนะคะ