รอยแผลเป็นในอดีต

กลิ่นอับชื้นของกระดาษคดีเก่าที่ถูกเก็บไว้ในห้องเก็บหลักฐานใต้ดิน ผสมผสานกับกลิ่นชา Earl Grey ที่เย็นชืดจนหมดอร่อย บนโต๊ะทำงานไม้สักทองตัวใหญ่ แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดส่องลงมาเพียงครึ่งเดียวของใบหน้าคมคายของศิลา ทนายความมือทองผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ในศาลกำลังจ้องมองภาพถ่ายขาวดำใบเก่าในแฟ้มคดีเมื่อสิบปีก่อน นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนขอบโต๊ะเป็นจังหวะช้าๆ สะท้อนความครุ่นคิดที่กำลังกัดกินจิตใจของเขา "คุณกำลังค้นหาศัตรู หรือกำลังพยายามหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองกันแน่คะ... คุณศิลา" เสียงหวานเยือกเย็นแต่แฝงด้วยความคมกริบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง พริมโรส แพทย์นิติเวชสาวก้าวเท้าพ้นเงาสลัวออกมา ชุดกาวน์สีขาวของเธอยับย่นเล็กน้อยจากการทำงานข้ามคืน ดวงตากลมโตคู่สวยไม่ได้ฉายแววอ่อนล้าเลยแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความดื้อรั้นและร่องรอยของความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ลึก ศิลาเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยันตามวิสัย "ผมไม่เคยต้องหาข้อแก้ตัวให้ตัวเอง แพทย์หญิงพริมโรส... สิ่งที่ผมทำในอดีต คือการทำหน้าที่ตามกรอบของกฎหมายอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดต่างหาก" "กฎหมายเหรอคะ?" พริมโรสหัวנסเสียงในลำคอ รอยยิ้มของเธอเยียบเย็นเสียยิ่งกว่าอากาศยามวิกาล "กฎหมายที่ใช้ช่องโหว่ช่วยฆาตกรให้ลอยนวล จนทำให้ครอบครัวของฉันต้องแตกสลาย... นั่นสินะคะ มันคือความสมบูรณ์แบบในแบบของคุณ" บรรยากาศในห้องดิ่งลึกลงจนแทบไร้อากาศหายใจ ความตึงเครียดระหว่างคนทั้งสองไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่ในค่ำคืนนี้ มันถูกขับเน้นด้วยเงาอดีตที่ตามมาหลอกหลอนจนเกือบจะมองเห็นเป็นรูปธรรม พริมโรสเดินตรงเข้ามาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงานของเขา โน้มตัวลงเล็กน้อยเพื่อกดดันผ่านสายตาที่เต็มไปด้วยไฟแค้นที่ยังไม่เคยมอดดับ "คุณคิดว่าฉันไม่รู้หรือคะว่าคดีเมื่อสิบปือก่อน พ่อแม่ของฉันไม่ใช่คนผิด... และแฟ้มที่คุณกำลังเปิดดูอยู่ตอนนี้ มันคือหลักฐานชิ้นสำคัญที่ถูกซ่อนไว้เพื่อปิดปากความจริง" ศิลานิ่งงันไปชั่วขณะ ไม่ใช่เพราะความตกใจ แต่เป็นเพราะแววตาของหญิงสาวตรงหน้าสะท้อนภาพความร้าวราญที่เขารู้ดีว่าตนเองมีส่วนร่วมในการสร้างมันขึ้นมา เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าประชิดตัวเธอจนพริมโรสต้องผอยหลังชิดขอบโต๊ะ "ถ้าคุณคิดว่าผมเลวทรามขนาดนั้น ทำไมคุณถึงยังยืนอยู่ตรงนี้กับผมล่ะ พริม..." เสียงทุ้มต่ำกระซิบชิดริมหู กลิ่นกายหอมสะอาดผสมผสานกับความดุดันของผู้ชายอันตรายทำให้หัวใจของแพทย์สาวกระตุกวูบ "เพราะฉันต้องการกระชากหน้ากากคุณให้หลุดออกยังไงล่ะคะ!" พริมโรสสวนกลับทันควันโดยไม่ยอมถอยหนีแม้แต่นินทเดียว ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ ลลมหายใจอุ่นร้อนปะทะกันจนเกิดประกายไฟทางอารมณ์ที่คุกรุ่น แรงดึงดูดอันตรายระหว่างผู้ล่าและผู้ถูกล่าแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนในชั่วพริบตา ศิลาไม่รอช้าที่จะปิดปากเรียวเล็กที่เอาแต่ต่อล้อต่อเถียงด้วยเรียวปากของเขาเอง สัมผัสแรกหนักหน่วง ดุดัน และเต็มไปด้วยความโหยหาที่ถูกกักเก็บไว้ภายใต้ความเย็นชามาเนิ่นนาน พริมโรสเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนที่มือเรียวจะทุบลงบนอกแกร่งเพื่อประท้วง ทว่า... ศิลากลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไขว้ไว้ด้านหลังด้วยมือเดียวอย่างง่ายดาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างประคองท้ายทอยบังคับให้เธอเงยหน้ารับจูบที่ลึกล้ำและวาบหวามยิ่งขึ้น รสจูบเปลี่ยนจากความดุดันเป็นความเร่าร้อนที่แผดเผา ลิ้นร้อนกวาดต้อนความหวานภายในโพรงปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ พริมโรสส่งเสียงครางประท้วงในลำคอ แต่ร่างกายกลับทรยศความตั้งใจเมื่อเรียวขาเริ่มอ่อนแรง ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีถูกแผดเผาด้วยไฟสَวาทที่ชายหนุ่มจงใจจุดขึ้นเพื่อทำลายกำแพงป้องกันของเธอ มือหนาเลื่อนลงมาสอดเข้าใต้เสื้อกาวน์สีขาว ลูบไล้ผิวเนียนนุ่มผ่านเนื้อผ้าบางเบาอย่างอารมณ์เปลี่ยว พริมโรสสะท้านเฮือกเมื่อปลายนิ้วของเขาแตะโดนแผ่นหลังเปลือยเปล่า ความเย็นของห้องใต้ดินถูกแทนที่ด้วยความร้อนรุ่มที่แผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูผิว ลมหายใจของทั้งคู่หอบกระชั้น เสียงครางต่ำในลำคอของศิลายิ่งปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบในตัวหญิงสาวให้ตื่นขึ้น แรงขัดขืนแปรเปลี่ยนเป็นฝ่ามือเล็กที่ขยุ้มไหล่กว้างของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยว ร่างบางถูกดันจนแผ่นหลังแนบชิดกับชั้นหนังสือด้านหลัง ศิลาแทรกกายเข้า1ระหว่างเรียวขาของเธอ บดเบียดแนบชิดจนรับรู้ถึงความต้องการที่พุ่ง뢰งของกันและกัน จูบที่ดุเดือดผ่อนปรนลงกลายเป็นการขบเม้มริมฝีปาก ลามเลียซอกคอขาวผ่องจนเกิดรอยแดงจางๆ พริมโรสแหงนหน้าขึ้นปล่อยให้เขาครอบครองเรือนร่างตามอำเภอใจ ความเจ็บปวดจากอดีตถูกแทนที่ด้วยความซาบซ่านอันตึงเครียดที่ทำให้สมองของเธอกลายเป็นสีขาวโพลน ในห้วงเวลาที่สติสตางค์กำลังจะหลุดลอยไปกับสัมผัสวาบหวามอันเร่าร้อน เสียงกระซิบพร่าระท้ำข้างใบหูของทนายหนุ่มก็ดึงเธอกลับสู่โลกแห่งความจริง "จำความรู้สึกนี้ไว้นะพริม... ว่าต่อให้คุณจะเกลียดผมแค่ไหน ร่างกายของคุณก็ปฏิเสธผมไม่ได้..." พริมโรสลืมตาขึ้น หอบหายใจโยนตัวแรง ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้นใจผสมผสานกับความสุขสมที่เพิ่งผ่านพ้นไป เธอกำลังจะอ้าปากตอกกลับคำพูดเย่อหยิ่งนั้น แต่แล้วเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ดังสะท้อนก้องมาจากทางเดินบันไดมืดมิดนอกห้องทำงานก็ทำให้ทั้งคู่ชะงักกึก ศิลาผละออกจากร่างบางอย่างรวดเร็ว สัญชาตญาณนักกฎหมายผู้ผ่านคดีอันตรายสั่งให้เขาคว้าปืนพกสั้นออกจากลิ้นชักโต๊ะในเสี้ยววินาที พริมโรสรีบจัดเสื้อผ้าให้เข้าที่ หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความหวาดระแวง เงาดำทะมึนทาบทับลงบนบานประตูกระจกฝ้า เสียงเคาะสามครั้งดังขึ้นอย่างเชื่องช้าและน่าขนลุก ก่อนที่ลูกบิดประตูจะค่อยๆ หมุนเปิดออกเผยให้เห็นร่างของชายชราในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าครึ่งหนึ่งซีกอยู่ในเงาสลัว พร้อมกับแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลฉบับใหม่ที่ถูกโยนเข้ามาตกกระแทกพื้นตรงหน้าพวกเขา "เกมจบลงแล้วล่ะครับ... คุณศิลา และคุณหมอพริมโรส" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางดำดิ่งไปกับความลับอันดำมืดนี้ด้วยกันนะคะ