แผนซ้อนแผน

ปลายกระบอกโลหะเย็นเฉียบที่แนบอยู่หลังใบหูไม่ได้ทำให้ศิลาสะดุ้งแม้แต่น้อย ทนายความหนุ่มเพียงแต่เอียงคอมเล็กน้อยเพื่อรับรู้ถึงแรงกดนั้น ขณะที่นัยน์ตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างรถกระบะเก่าคร่ำคร่า ซึ่งจอดสนิทอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของลานจอดรถร้างท้ายโกดังสินค้า "น่าซาบซึ้งใจจังครับ... แต่ดูเหมือนว่าพวกคุณจะไม่มีโอกาสได้แก้ไขอะไรอีกแล้วล่ะครับ ทนายศิลา คุณหมอพริมโรส" เสียงแหบพร่ากระซิบชิดต้นคอ พร้อมกับเสียงขึ้นลำกล้องปืนที่ดังชัดเจนในความเงียบงัน ทว่าศิลาไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนก เขากลับยกยิ้มมุมปากอย่างเยือกเย็น เป็นรอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความเย่อหยิ่งและท้าทาย ซึ่งมักจะทำให้คู่กรณีสติหลุดมานักต่อนักแล้ว "คิดว่าฉันพาตัวเองมาให้แกเอาปืนจ่อหัวเล่นโดยไม่มีแผนสำรองงั้นเหรอ?" ศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา ทว่ากังวานและทรงอำนาจพอที่จะกดดันให้คนร้ายลังเลไปชั่วขณะ ในความมืดอีกด้านหนึ่ง พริมโรส แพทย์นิติเวชอัจฉริยะกำลังยืนนิ่งอยู่หลังเสาปูนซีเมนต์หนาทึบ แม้หัวใจของเธอจะเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว แต่สัญชาตญาณและการฝึกฝนภายใต้ห้องผ่าตัดศพที่เคยเผชิญหน้ากับความตายมานับไม่ถ้วน ทำให้เธอยังคงควบคุมสติได้อย่างยอดเยี่ยม เธอกวาดสายตาประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็ว—มุมองศาของเงา ระยะห่าง และน้ำหนักของเสียงฝีเท้าเมื่อครู่ คนร้ายไม่ได้มาคนเดียว "วางอาวุธแล้วคุกเข่าลงซะ!" เสียงตะคอกด้วยความหวาดระแวงดังขึ้นจากด้านหลัง มือที่ถือปืนสั่นเทาเล็กน้อยบ่งบอกถึงความไม่มั่นคงทางจิตใจ นั่นคือจุดอ่อนที่ศิลาจงใจสร้างขึ้น "ถ้าฉันวางปืน... แกคิดว่าหลักฐานในมือฉันจะส่งไปถึงมือตำรวจกองปราบทันทีก่อนที่แกจะเหนี่ยวไกหรือเปล่า?" ศิลาจงใจใช้จิตวิทยาเล่นงานความกลัวของอีกฝ่าย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่น ขณะที่สมองของศิลาคำนวณความน่าจะเป็นอย่างแม่นยำ แผนการที่เขาวางไว้คือการล่อให้ฆาตกรต่อเนื่องรายนี้ออกมาแสดงตัวจากเงา และใช้สัญญาณจีพีเอสที่ซ่อนไว้ในเอกสารคดีส่งพิกัดตรงไปยังกองปราบปราม แต่สิ่งที่ศิลาคำนวณพลาดไป... คือความบ้าคลั่งอย่างไร้เหตุผลของคนจนตรอก พลั่ก! แรงกระแทกมหาศาลพุ่งเข้าชนร่างของศิลาจากด้านข้าง เมื่อคนร้ายอีกคนโผล่พรวดออกมาจากมุมอับของโกดังพร้อมกับท่อนเหล็กหนา ศิลาเบี่ยงตัวหลบได้ทันอย่างเฉียดฉิว ทำให้ท่อนเหล็กกระแทกเข้ากับกระจกรถจนแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ เศษกระจกคมกริบบาดเข้าที่แก้มและมือขวาของทนายหนุ่มจนเลือดสีสดไหลซึมออกมา "ศิลา!" พริมโรสอุทานออกมาอย่างลืมตัว ความห่วงใยพุ่งพล่านเหนือเหตุผลใดๆ "อย่าขยับ!" ปืนอีกกระบอกถูกหันมาจ่อที่ร่างของพริมโรสทันที เงามืดของชายสวมหมวกไอ้โม่งก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ มือหยาบกร้านเอื้อมมาคว้าข้อแขนเรียวของแพทย์สาวอย่างแรงจนเธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด บรรยากาศตึงเครียดจนแทบขาดอากาศหายใจ กลิ่นอับชื้นของฝนที่กำลังจะตกผสานกับกลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ แผนที่เคยร้อยเรียงไว้อย่างประณีตกำลังจะพังทลายลงในเสี้ยววินาทีนี้ ทว่าในแววตาของศิลาที่มองสบกับพริมโรสผ่านความมืด ไม่มีร่องรอยของความพ่ายแพ้ มีเพียงประกายแสงแห่งความดุดันที่พร้อมจะแลกทุกอย่าง ศิลาอาศัยจังหวะที่คนร้ายผู้ถือปืนหันไปมองพริมโรส พุ่งเข้าประชิดตัวด้วยความเร็วรา2สัตว์ป่าล่าเหยื่อ มือแกร่งคว้าข้อมือของอีกฝ่ายแล้วบิดอย่างแรงจนเสียงกระดูกลั่นดังลั่น พร้อมกับกระแทกศอกเข้าที่ลิ้นปี่ของมันอย่างเต็มแรง เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นก่อนที่ร่างนั้นจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ทว่า... เสียงคลิกของไกปืนจากด้านหลังกลับดังขึ้นเร็วกว่าที่คิด "แกคิดว่าจะรอดไปได้เหรอ ทนายเลือดเย็น!" คนร้ายคนที่สามที่ซ่อนตัวอยู่บนชั้นลอยของโกดัง เล็งปากกระบอกปืนลงมาตรงจุดที่ศิลายืนอยู่พอดี รัศมีการยิงอยู่ในมุมอับที่ศิลาไม่มีทางหลบพ้นในเสี้ยววินาทีนั้น พริมโรสเบิกตากว้าง สัญชาตญาณความเป็นมนุษย์สั่งให้เธอพุ่งตัวเข้าผลักศ Iลาให้พ้นวิถีกระสุนอย่างไม่คิดชีวิต แรงกระแทกทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งไปกระแทกกับพื้นคอนกรีตเย็นเยียบ ร่างของพริมโรสล้มทับลงบนร่างแกร่งของศิลา ลมหายใจหอบกระชั้นปะทะกันท่ามกลางความเงียบงันที่น่าสะพรึงกลัว เปรี้ยง! กระสุนนัดหนึ่งเจาะทะลุหลังคาเหล็กของโกดังลงมาเฉียดหัวไหล่ของศิลาไปเพียงไม่กี่นิ้ว ฝุ่นละอองและเศษปูนร่วงกราวลงมาปกคลุมร่างของทั้งสองคน ศิลาพลิกตัวกลับอย่างรวดเร็ว ใช้ร่างหนาของตนเองปกป้องพริมโรสไว้ใต้ร่าง มือขวาที่ยังมีเลือดไหลซึมกุมอาวุธปืนที่แย่งมาได้มั่น พร้อมกับเล็งไปยังจุดที่ประกายไฟจากปากกระบอกปืนของศัตรูเมื่อครู่ปรากฏขึ้น ทว่าก่อนที่เขาจะได้เหนี่ยวไก เสียงไซเรนรถตำรวจที่ดังสนั่นหวั่นไหวก็ก้องสะท้อนมาจากปากซอย พวกมันไวกว่าที่คิด... หรืออาจจะเตรียมทางหนีทีไล่ไว้พร้อมแล้ว เงาดำร่างหนึ่งทะยานหายลับไปทางช่องระบายอากาศด้านหลังโกดัง ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันและความระทึกที่ยังคงค้างคาอยู่ในอก ศิลาก้มมองหญิงสาวที่นอนอยู่ใต้ร่างของตน แววตาที่มักจะเย็นชาและคำนวณผลประโยชน์อยู่เสมอกลับไหววูบลงอย่างรุนแรงเมื่อเห็นรอยถลอกและคราบเขม่าดินปืนบนใบหน้าเนียนใสของเธอ หัวใจของทนายความผู้ไร้หัวใจเต้นกระหน่ำด้วยแรงอารมณ์ที่ซับซ้อนเกินกว่าจะอธิบายเป็นคำพูด "คุณ... บ้าหรือเปล่าพริมโรส" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดแก้มสางของเธอ "ฉันเกลียดคนฉลาดที่ชอบทำอะไรเสี่ยงๆ คนเดียวค่ะ... ทนายศิลา" พริมโรสสวนกลับด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า ดวงตากลมโตคู่สวยมองสบตากับเขาอย่างมีความหมาย ท่ามกลางระยะห่างที่ใกล้จนแทบหลอมละลาย แรงดึงดูดประหลาดระหว่างนักกฎหมายสีเทากับแพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในความจริงพุ่งสูงถึงขีดสุด ความตึงเครียดจากเฉียดตายเปลี่ยนผ่านเป็นพลังงานดิบเถื่อนทางอารมณ์ที่ควบคุมไม่ได้ ศิลาโน้มใบหน้าลงต่ำ ปลายจมูกโด่งคลอเคลียข้างแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากร้อนผ่าวจะทาบทับลงบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างไร้การลังเล เป็นจูบที่ทั้งดุดัน เรียกร้อง และลึกซึ้งราวกับจะลบเลือนความหวาดกลัวเมื่อครู่ให้มลายหายไป สัมผัสที่บด3ขยี้อย่างเร่าร้อนและวาบหวามทำให้พริมโรสเผลอครางแผ่วในลำคอ มือเรียวเล็กยกขึ้นจิกทึ้งปกเสื้อเชิ้ตชุ่มเลือดของเขาแน่น ตอบรับสัมผัสอันตรายนี้ด้วยความเต็มใจอย่างยิ่ง ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังจะล้ำเส้นเกินกว่าคำว่าเพื่อนร่วมชะตากรรม เสียงฝีเท้าหนักๆ ของเจ้าหน้าที่ตำรวจที่กรูเข้ามาในโกดังก็ดังขัดจังหวะขึ้น ศิลาผละริมฝีปากออกช้าๆ ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยเส้นผมที่ระหน้าผากให้อย่างทะนุถนอม ทว่าสายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางสิ่งที่สะท้อนแสงไฟฉายของตำรวจบนพื้นคอนกรีตห่างออกไปไม่ไกล มันคือเข็มกลัดเงินรูปตราสัญลักษณ์สำนักงานอัยการสูงสุด... วัตถุพยานชิ้นเอกที่ไม่ควรจะอยู่ในสถานที่เกิดเหตุอาชญากรรมนี้เด็ดขาด ศิลาหรี่ตาลงเล็กน้อย ความตระหนักรู้บางอย่างพุ่งวาบเข้ามาในสมอง ภาพซ้อนของคดีในอดีตกับปัจจุบันบรรจบกันอย่างสมบูรณ์แบบ - ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางระทึกขวัญไปด้วยกันนะคะ -