จังหวะหัวใจ

เสียงโลหะกระทบกันดังแกร็ก—ตามด้วยแรงเหวี่ยงมหาศาลที่กระชากบานประตูไม้เนื้อหนาให้เปิดผางออกอย่างไร้ความปรานี แรงลมยามวิกาลพัดโหมกวาดเอาไอฝนและกลิ่นอายความตายทะลักเข้ามาภายในห้องตรวจศพส่วนตัวของพริมโรส เงาร่างสามสายในชุดคลุมสีดำสนิทพุ่งพรวดเข้ามาเหมือนฝูงหมาป่าที่ได้กลิ่นเลือด ดวงตาของพวกเขาซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดดึงต่ำ แต่ประกายตาที่กวาดมองหาเป้าหมายนั้นเต็มไปด้วยความเหี้ยมเกรียมและเด็ดขาด "ระวัง!" เสียงทุ้มต่ำตวาดก้องพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของศิลาที่พุ่งเข้าชาร์จพริมโรสจากด้านหลัง แรงปะทะทำให้ทั้งคู่ล้มกลิ้งหลบวิถีของวัตถุโลหะประกายเย็นเยียบที่พุ่งแหวกอากาศปักลงบนโต๊ะสแตนเลสอย่างแม่นยำ เสียงมีดสั้นปักคาเนื้อไม้สะท้อนก้องในความเงียบ พริมโรสหายใจหอบกระชั้น แผ่นหลังของเธอแนบชิดอยู่กับแผงอกกว้างที่สะท้อนขึ้นลงรุนแรงตามจังหวะอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือกลิ่นฝนและน้ำหอมราคาแพงประจำตัวของทนายหนุ่มลอยอบอวลอยู่ปลายจมูก ท่ามกลางความโกลาหลและอันตรายถึงชีวิต ความใกล้ชิดนี้กลับสร้างแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้หัวใจของเธอกระตุกวูบ "อยู่นิ่งๆ" ศิลาสั่งเสียงเข้ม นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองผู้บุกรุกทั้งสามที่กำลังขยับวงล้อมเข้ามาใกล้ มือใหญ่ข้างหนึ่งคว้าประแจเหล็กบนโต๊ะเครื่องมือแพทย์ขึ้นมาถือไว้มั่น ส่วนมืออีกข้างโอบกระชับเอวบางของเธอไว้แน่นราวกับต้องการปกป้องจากภยันตรายทั้งหมดในโลกใบนี้ "พวกแกเป็นใคร ต้องการอะไร!" พริมโรสเค้นเสียงถาม แม้ตัวจะสั่นเทาด้วยความตกใจแต่สัญชาตญาณของแพทย์นิติเวชผู้เผชิญหน้ากับความจริงมานับไม่ถ้วนทำให้เธอยังคงตั้งสติได้ "ของที่อยู่กับคุณ... มันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะเก็บไว้ หมอพริม" หนึ่งในผู้บุกรุกเอ่ยขึ้น น้ำเสียงแหบพร่าและเย็นเยียบราวน้ำแข็ง "ส่งแฟลชไดรฟ์ศาลากลางคืนนั้นมา ไม่งั้นห้องดับจิตนี่แหละที่จะเป็นหลุมศพของพวกคุณสองคน" ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความกลัว กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดุดันจนน่าขนลุก "กล้าดีนี่... ส่งคนมากำจัดพยานถึงในเขตกฎหมาย คิดว่าฉันจะยอมให้พวกแกเล่นตามอำเภอใจเหมือนคดีเมื่อสิบปีก่อนหรือไง" สิ้นคำพูดนั้น ศิลาก็พุ่งทะยานออกไปราวกับเสือชีตาร์ที่หลุดจากกรง เขาซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของคนตรงกลางอย่างแม่นยำจนร่างนั้นหงายหลังล้มตึง ความรุนแรงและดิบเถื่อนที่ชายหนุ่มแสดงออกมาทำให้พริมโรสเบิกตากว้าง นี่ไม่ใช่ทนายความผู้ใช้แค่เล่ห์เหลี่ยมและคารมในชั้นศาล แต่คือผู้ชายที่พร้อมจะแลกด้วยเลือดเพื่อปกป้องสิ่งที่เขาถือ การต่อสู้ชุลมุนดุเดือดเกิดขึ้นในห้องแคบๆ เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงข้าวของแตกกระจายระเนระนาด พริมโรสพยายามหยิบกระบอกฉีดยาบรรจุสารเคมีระงับประสาทขึ้นมาเพื่อช่วยสนับสนุน แต่ความมืดและความชุลมุนทำให้เธอพลาดท่าถูกคนร้ายอีกคนพุ่งเข้ามาล็อกตัวจากด้านหลัง "ปล่อยเธอนะ!" ศิลาร้องคำรามด้วยความเกรี้ยวกราด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน นัยน์ตาดำสนิทคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่รุนแรงที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็น "ถ้าไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้คอหัก ก็โยนอาวุธแล้วคุกเข่าลงซะ!" คนร้ายตะคอกพร้อมกับใช้แขนท่อนใหญ่รัดคอพริมโรสจนเธอหายใจไม่ออก ใบหน้าสวยเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงก่ำ อากาศในปอดถูกบีบอัดจนแทบหมดสิ้น ศิลานิ่งงันไปชั่วขณะ มือที่ถือประแจเหล็กสั่นเทรา ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นความกลัวสูญเสีย... ความรู้สึกที่เขาฝังกลบมันไว้ในใจตั้งแต่วันที่สูญเสียพ่อไป วันนี้มันกลับตื่นขึ้นมาอีกครั้งอย่างชัดเจนและเจ็บปวด "ฉันนับหนึ่งถึงสาม..." "หยุด!" ศิลาโยนประแจในมือทิ้งเสียงดังสนั่น เขายอมคุกเข่าลงข้างหนึ่งตามคำสั่ง ยอมจำนนต่อหน้าศัตรูเป็นครั้งแรกในชีวิต เพื่อแลกกับลมหายใจของผู้หญิงที่เขารัก—แม้เขาจะเพิ่งยอมรับความจริงข้อนี้กับตัวเองในเสี้ยววินาทีนี้ก็ตาม พริมโรสมองภาพนั้นผ่านม่านน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้า ความเกลียดชังและการดูถูกที่เธอเคยมีต่อศิลาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พังทลายลงในพริบตา ภาพของทนายความหนุ่มผู้เย็นชา ไร้หัวใจ และเห็นแก่ตัวที่เธอสร้างขึ้นในหัว ถูกแทนที่ด้วยภาพของมนุษย์คนหนึ่งที่มีแผลเป็นในใจ มีความรัก และมีหัวใจที่เต้นระรัวเพื่อเธอ เหตุผลเบื้องหลังความร้ายกาจของศิลา... ความหยิ่งผยองที่เขาใช้เป็นเกราะกำบัง ความไร้ความปรานีที่เขาใช้ลงทัณฑ์คนชั่ว แท้จริงแล้วมันคือเกราะป้องกันความเจ็บปวดจากการสูญเสียต่างหาก เขาไม่ได้เกิดมาเพื่อทำลายล้าง แต่เขาเลือกที่จะเป็นปีศาจเสียเอง เพราะโลกใบนี้มันใจร้ายกับคนอ่อนแอเกินไป ในจังหวะที่คนร้ายกำลังจะได้ใจและเงื้อมือเตรียมทำร้ายศิลา พริมโรสก็ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายกระทืบส้นรองเท้าส้นเข็มลงบนหลังเท้าของมันอย่างเต็มแรง พร้อมกับกระแทกข้อศอกเข้าที่สีข้างจนมันร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ศิลาไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ เขากระโจนสวนกลับด้วยลูกเตะก้านคอที่ทรงพลังจนคนร้ายสลบเหมือดคาที่ สองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงรีบหิ้วปีกพรรคพวกถอยร่นหายลับไปกับความมืดและสายฝนภายนอกอย่างรวดเร็ว ความเงียบงันกลับมาเยือนห้องตรวจศพอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของคนทั้งคู่ที่ดังแข่งกับเสียงสายฝนที่สาดซัด ศิลาลุกขึ้นพรวดแล้วดึงร่างของพริมโรสเข้าสู่อ้อมอกทันที อ้อมกอดที่แน่นแฟ้นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน แผ่นหลังกว้างสั่นเทาน้อยๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรดอยู่ข้างขมับของเธอ "คุณโง่มาก... หมอพริม คุณรู้ตัวไหมว่าเกือบตาย" เสียงทุ้มของเขาพร่าสั่นและเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ปิดไม่มิด พริมโรสซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ยกมือขึ้นโอบกอดแผ่นหลังของเขาไว้แน่นเช่นกัน น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินสัมผัสเนื้อผ้าชื้นฝนของชายหนุ่ม "แล้วคุณล่ะ... ทำไมถึงยอมคุกเข่าให้พวกมัน ทั้งที่คุณไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร" ศิลาผละออกเล็กน้อย มือใหญ่ประคองใบหน้าเนียนนุ่มของเธอด้วยความทะนุถนอม นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยหยดน้ำตาออกจากแก้มนวลอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นสะท้อนภาพเงาของเธออย่างชัดเจน เต็มไปด้วยความลึกซึ้งและปรารถนาที่ไม่อาจซ่อนเร้น "เพราะถ้าไม่มีคุณ..." ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่ก้องกังวานในความรู้สึก "โลกใบนี้ก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ผมต้องปกป้องอีกต่อไปแล้ว" คำสารภาพที่ไร้ซึ่งเล่ห์เหลี่ยมและชั้นเชิงทางกฎหมาย แต่มันกลับทรงพลังยิ่งกว่าคำพิพากษาใดๆ ในโลก พริมโรสแหงนมองใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยการต่อสู้ หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับกลองศึก รสชาติของความตายที่เฉียดผ่านไปเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยรสสัมผัสแห่งชีวิตและแรงดึงดูดอันเร่าร้อน ศิลาโน้มใบหน้าลงมา ริมฝีปากหยักลึกทาบทับลงบนเรียวปากนุ่มของเธออย่างนุ่มนวลในคราแรก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ เร่าร้อน และโหยหา ลมหายใจที่ประสานกัน รสจูบที่เรียกร้องและมอบความยินยอมพร้อมใจอย่างถึงที่สุด ทำให้ทุกตารางนิ้วบนผิวสัมผัสร้อนผ่าวราวกับมีเปลวเพลิงแผดเผา ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมของคดีฆาตกรรมและความลับดำมืดที่ยังไม่คลี่คลาย ทว่า... ในขณะที่ริมฝีปากของพวกเขายังคงคลอเคลียกันอย่างดูดดื่ม เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าบนโต๊ะทำงานของพริมโรสดังขึ้นทำลายบรรยากาศ หน้าจอเรืองแสงวาบขึ้นในความมืด ปรากฏข้อความแจ้งเตือนจากระบบนิติเวช พร้อมกับภาพถ่ายไฟล์เอกสารลับที่ถูกส่งตรงมาจากเบอร์นิรนาม และข้อความสั้นๆ ที่ทำให้ศิลาต้องชะงักกึก—**"คดีของพ่อคุณ... ยังไม่จบ และฆาตกรตัวจริงกำลังยืนอยู่หลังประตูห้องนั้น"** ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและใจเต้นไปพร้อมกับตัวละครในตอนนี้นะคะ