คำถามที่ไม่มีคำตอบ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและน้ำยาฆ่าเชื้อผสมปนเปกันจนน่าคลื่นไส้ในห้องชันสูตรศพยามวิกาล แสงไฟนีออนสีขาวนวลสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณของศิลา—ไม่ใช่สิ นั่นคือร่างของเหยื่อที่ศิลาในฐานะทนายความพยายามจะปิดแฟ้มคดีให้จบลงภายในสามวันด้วยสำนวน "อุบัติเหตุจากการประมาทเลินเล่อ" แต่ในสายตาของพริมโรส แพทย์นิติเวชผู้ยึดมั่นในความจริงยิ่งกว่าลมหายใจ ร่างบนเตียงสแตนเลสนี้กำลังกรีดร้องฟ้องความจริงที่น่าสะพรึงกลัวกว่านั้น "คุณหมอ! คุณมาทำอะไรกับศพ... หรือว่าคุณคือฆาตกร!" เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของศิลาแฝงไปด้วยความเยียบเย็นและคมกริบดังขึ้นที่กรอบประตู ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีชาโคลสั่งตัดพิเศษก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตผีที่ลอยล่องมาจากความมืดมิด ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองถุงมือยางเปื้อนเลือดจางๆ และเครื่องมือผ่าตัดในมือของพริมโรสด้วยแววตาสงสัยแกแกมดูแคลน พริมโรสไม่ได้สะดุ้งตกใจอย่างที่เขาคาดคิด หญิงสาวค่อยๆ วางคีมสเตนเลสลงบนถาดเสียงกระทบกันกริ๊งเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาชายหนุ่มผู้เป็นตำนานแห่งศาลอาญา แววตาของเธอว่างเปล่าแต่เต็มไปด้วยแรงพยศที่พร้อมจะแผดเผาทุกเล่ห์เหลี่ยมทางกฎหมายของเขาให้เป็นจุล "ถ้าฉันเป็นฆาตกร คุณคงไม่ได้ยืนตีหน้าขรึมอยู่ตรงนั้นหريكหราหรอกค่ะ, คุณศิลา" พริมโรสเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเฉียบคมบาดลึก เธอถอดถุงมือเปื้อนเลือดออกทีละข้างอย่างใจIเย็น "แต่ก็น่าแปลกนะคะ... ทนายความมือทองอย่างคุณ ถึงกับต้องถ่อสังขารมาดูศพด้วยตัวเองถึงห้องดับจิตตอนตีสอง ครึ่งเกรงว่าลูกความที่ตายไปแล้ว จะพูดความจริงออกมาหรือไงคะ" ศิลาแค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะชันสูตรอย่างไร้ความเกรงกลัวต่อกลิ่นอายความตาย กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมผสานกับความกดดันทางจิตวิทยาที่เขามักใช้กดคู่ความในศาลแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัด เขาโน้มตัวลงต่ำ ระยะห่างระหว่างใบหน้าของเขากับเธอลดลงจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน "ความจริงในทางกฎหมาย กับความจริงบนโต๊ะผ่าตัดของคุณ มันคนละเรื่องกันเลยนะ, คุณหมอพริมโรส" ศิลิากระซิบเสียงต่ำพร่า ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเยาะหยัน "ศพพูดไม่ได้... แต่เอกสารสำนวนที่ผมถืออยู่มันเซ็นปิดคดีได้ และนั่นคือสิ่งที่ลูกความของผมต้องการ หน้าที่ของคุณคือลงนามรับรอง ไม่ใช่มาทำตัวเป็นนักสืบตกกระป๋องที่พยายามรื้อฟื้นอดีตอันเจ็บปวดขึ้นมาอีกครั้ง" คำพูดนั้นสะท้อนเข้ากับปมในใจของพริมโรสอย่างจัง ดวงตาคู่สวยไหววับด้วยเปลวเพลิงแห่งความโกรธ เธอก้าวเท้าเข้าประชิดเขาเช่นกัน จนแผ่นอกบอบบางแทบจะแนบชิดกับเนื้อผ้าสูทราคาแพงของเขา ความสูงที่ไล่เลี่ยกันทำให้คนทั้งคู่จ้องตากันราวกับสัตว์ป่าสองตัวที่กำลังแย่งชิงอาณาเขต "อดีตเหรอคะ?" พริมโรสเค้นเสียงหัวเราะเยือกเย็น ใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ "คุณกลัวอดีต หรือคุณกลัวว่ารอยแผลบนศพนี้จะลากหางเลขไปถึงคดีเน่าเฟะเมื่อสิบปีก่อน ที่คุณเคยใช้ช่องโหว่ทางกฎหมายช่วยให้ฆาตกรลอยนวลกันแน่คะ, คุณทนายศิลา!" บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานเบาหวิวราวกับเป็นพยานในสงครามประสาทครั้งนี้ ดวงตาคมกริบของศิลาหรี่แคบลง รอยยิ้มเยาะหายวับไปจากใบหน้า หลุมพรางความเย็นชาถูกถอดหน้ากากออก เผยให้เห็นประกายความอันตรายที่วับวามอยู่ในดวงตาสนิมเหล็กคู่นั้น มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อมือเรียวของเธอไว้แน่นด้วยแรงบีบที่พอเหมาะ ไม่เจ็บจนเกินทน แต่เด็ดขาดพอที่จะตรึงเธอให้อยู่กับที่ "ระวังปากของคุณให้ดี, คุณหมอ" ศิลาขู่ด้วยน้ำเสียงกระซิบที่กดต่ำจนน่ากลัว ใบหน้าคมคายโน้มเข้าไปใกล้จนริมฝีปากเกือบจะสัมผัสกับใบหูของเธอ "อย่าเอาความแค้นส่วนตัวมาปะปนกับงานชันสูตร ผลชันสูตรของคุณต้องระบุว่า 'หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน' ตามที่ผมต้องการ ไม่อย่างนั้น... ฉันนี่แหละที่จะทำให้ใบประกอบโรคศิลป์ของคุณปลิวหายไปจากวงการแพทย์ภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง" แรงบีบที่ข้อมือไม่ได้ทำให้พริมโรสหวาดกลัว ตรงกันข้าม มันกลับปลุกสัญชาตญาณความดื้อรั้นในตัวเธอให้พุ่งพล่าน เธอยกยิ้มมุมปากอย่างท้าทาย ก่อนจะใช้มืออีกข้างที่ว่างอยู่แตะลงบนปกเสื้อสูทของเขา ไล้ปลายนิ้วผ่านเนื้อผ้าอย่างเชื่องช้าและเย้ายวนใจ ท่ามกลางสถานการณ์ที่ตึงเครียดจนแทบขาดใจ "คุณคิดว่าอำนาจเงินและคำขู่ของคุณ จะซื้อศักดิ์ศรีของหมอนิติเวชคนนี้ได้จริงๆ หรือคะ..." พริมโรสกระซิบตอบชิดริมฝีปากเขา ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอแกร่ง "อยากให้ฉันเซ็นรับรองเหรอคะ? งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นสิคะ ว่าคุณแน่จริงพอที่จะโน้มน้าวฉันบนเตียงนี้... ไม่ใช่บนบัลลังก์ศาล" คำพูดสองแง่สองง่ามที่ท้าทายและเต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศอย่างดิบเถื่อนทำให้ศิลาชะงักไปชั่วขณะ แรงดึงดูดประหลาดระหว่างคนสองคนที่ยืนอยู่บนขั้วตรงข้ามของความถูกต้องพุ่งทะยานถึงขีดสุด ความโกรธเกรี้ยวแปรเปลี่ยนเป็นเปลวเพลิงแห่งความปรารถนาที่แผดเผาสติสัมปชัญญะ ศิลาไม่รอช้า มือหนาที่ตรึงข้อมือเธอไว้เปลี่ยนเป็นรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างแรงจนแผ่นหลังของเธอแนบชิดกับชั้นสแตนเลสเย็นเฉียบ ริมฝีปากหยักร้อนประทับลงมาบดขยี้เรียวปากนุ่มของเธออย่างดุดันและเอาแต่ใจ ไม่มีคำว่าปรานี ไม่มีบทสนทนาอันสุภาพ มีเพียงรสจูบที่ร้อนแรงราวกับจะแผดเผาห้องดับจิตให้กลายเป็นจุล พริมโรสครางแผ่วในลำคอด้วยความตกใจก่อนจะตวัดเรียวลิ้นตอบรับความเร่าร้อนนั้นอย่างไม่ยอมแพ้ มือเรียวขยำปกเสื้อสูทของเขาแน่นเพื่อระบายความวาบหวามที่แล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แรงดึงดูดอันตรายระหว่างนักกฎหมายไร้หัวใจกับแพทย์นิติเวชผู้กระหายความจริงหลอมรวมกันในจูบที่ยาวนานและหิวกระหาย ทว่า ท่ามกลางห้วงอารมณ์ที่กำลังดิ่งลึกและเร่าร้อนจนแทบขาดใจ เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังขึ้นก้องโถงทางเดินด้านนอก... ใกล้เข้ามาทุกที พร้อมกับเสียงกุญแจกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ศิลาผละริมฝีปากออกอย่างเสียดาย ดวงตาคมกริบมองสำรวจใบหน้าแดงก่ำและริมฝีปากเจ่อบวมของหญิงสาวตรงหน้า ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่าข้างหูเธอ "เกมยังไม่จบแค่นี้หรอกนะ, คุณหมอ" เขากระชับสูทของตัวเองให้เข้าที่แล้วหมุนตัวก้าวหายไปในเงาสลัวของมุมตึกอย่างรวดเร็วกระด้าง พริมโรสหอบหายใจถี่กระชั้น ยืนพิงโต๊ะชันสูตรด้วยขาที่แทบไร้เรี่ยวแรง เธอก้มลงมองถาดเครื่องมือผ่าตัดอีกครั้ง... และหัวใจเธอก็แทบหยุดเต้น เมื่อพบคราบเลือดหยดใหม่ที่ไม่ได้มาจากศพ แต่อหยดอยู่บนแฟ้มเอกสารลับที่ศิลายัดทิ้งไว้—มันคือเอกสารคดีเก่าเมื่อสิบปีก่อน ที่มีลายเซ็นของ "พ่อของเธอ" เป็นจำเลยที่ถูกใส่ร้ายป้ายสี! มิดไนท์คิสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ