การฝึกฝนในหอคอยร้อยชั้น

"เจ้ามั่นใจแน่หรือว่าจะไม่ตายอยู่ข้างในนั้น? สถิติเก่าที่ศิษย์พี่ใหญ่ทิ้งไว้คือชั้นที่เจ็ดสิบสอง... หากเจ้าก้าวขาเข้าไปแล้วถูกบดขยี้จนวิญญาณแตกสลาย ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเจ้าแน่ ที่บังอาจทำให้พุงนุ่มๆ ของข้าต้องขาดคนคอยเกาให้!" เสี่ยวตู้ พยัคฆ์มังกรสีขาวดุจปุยเมฆเอ่ยด้วยกระแสจิต น้ำเสียงของมันฟังดูเกียจคร้าน แต่ดวงตาสีทองอำพันกลับจับจ้องไปยังประตูหินยักษ์ของ 'หอคอยร้อยชั้น' อย่างระแวดระวัง หางสีขาวฟูฟ่องของมันสะบัดไปมาจนเกิดคลื่นพลังงานอัดแน่นปั่นป่วนอยู่ในอากาศ หลินฟานแค่นหัวเราะในลำคอ เขาสะบัดชายเสื้อคลุมสีครามพร้อมกับก้าวเท้าเข้าสู่เขตกั้นพลังงานโดยไม่ลังเล "ตาย? คำนั้นเขียนอย่างไรนะเสี่ยวตู้? ตระกูลของข้ายังรอวันคืนความยุติธรรม ข้าไม่มีเวลาไปนอนทอดกายเป็นผีเฝ้าหอคอยหรอก" ทันทีที่เขาก้าวพ้นธรณีประตู บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับฉีกกระชากมิติ แรงกดดันมหาศาลดั่งขุนเขาหมื่นลูกถาโถมเข้าใส่จนกระดูกสันหลังลั่นกรัง นี่ไม่ใช่แค่การต่อสู้กับหุ่นไม้หรือกลไก แต่คือการเผชิญหน้ากับ 'เจตจำนง' ของสำนักที่สั่งสมมานานนับพันปี ชั้นที่หนึ่ง... ชั้นที่สิบ... ชั้นที่สามสิบ... หลินฟานไม่ได้ใช้กระบวนท่าวิชาที่ซับซ้อน แต่เขากลับก้าวเดินด้วยจังหวะที่มั่นคงราวกับเดินเล่นในสวนหลังบ้าน เหงื่อกาฬซึมตามไรผม แต่รอยยิ้มมุมปากกลับชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ เขารู้ดีว่าหอคอยแห่งนี้ไม่ได้ต้องการผู้แข็งแกร่งที่สุดในเชิงพลัง แต่ต้องการผู้ที่ 'เข้าใจ' ในวิถีแห่งอสูรและเซียน "เจ้าคิดว่าข้ามาเพื่อทำลายสถิติงั้นหรือ?" หลินฟานกระซิบกับความว่างเปล่า ขณะที่เงาดำของสัตว์อสูรบรรพกาลนับร้อยพุ่งเข้าโจมตีจากทุกทิศทาง เขาสะบัดมือเพียงครั้งเดียว ปราณสีทองสว่างวาบขึ้นรอบกาย ไม่ใช่เพื่อป้องกัน แต่เพื่อ 'สยบ' สัตว์อสูรมายาเหล่านั้นก้มหัวลงต่ำเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่สูงส่งกว่าจากพยัคฆ์มังกรที่อยู่บนบ่าของเขา ความเกรงขามจากสายเลือดบรรพกาลทำให้ความยากของหอคอยดูเป็นเรื่องตลกขบขันไปถนัดตา เสี่ยวตู้เหยียดตัวบิดขี้เกียจบนไหล่ของเขา "น่าเบื่อ... เจ้าพวกนี้ไม่มีแม้แต่ครึ่งของเศษเสี้ยวพลังที่ข้าเคยกัดกินด้วยซ้ำ รีบๆ จบเรื่องเถอะ ข้าหิวจนท้องจะกิ่วแล้ว" หลินฟานไม่ตอบ เขาเร่งเร้าพลังปราณจนถึงขีดสุดเมื่อก้าวขึ้นสู่ชั้นที่เจ็ดสิบสอง ร่างเงาของศิษย์พี่ใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า มันไม่ได้มีตัวตนจริง แต่เป็นจิตสังหารที่ตกค้างไว้ พลังปราณที่รุนแรงดุจพายุหมุนฉีกกระชากพื้นหินจนแตกร้าว หลินฟานกระโจนเข้าใส่ ลมหมัดของเขากระทบเข้ากับวิชาลึกลับของศิษย์พี่ใหญ่อย่างรุนแรงจนเกิดระเบิดวงกว้าง ห้าสิบก้าวกระบวนท่าผ่านไป ทุกอย่างยังคงเสมอกัน หลินฟานนัยน์ตาเป็นประกายวาวโรจน์ เขาพบจุดอ่อนแล้วไม่ใช่จุดอ่อนของวิชา แต่เป็นจุดอ่อนของ 'ความยึดติด' ที่ศิษย์พี่ใหญ่ทิ้งไว้ในหอคอยแห่งนี้ "วิชาเซียน ไม่ใช่การเอาชนะด้วยกำลัง แต่มันคือการหลอมรวมกับธรรมชาติ!" หลินฟานตะโกนก้อง เขาหยุดการโจมตีทั้งหมด ปล่อยตัวตามสบายท่ามกลางพายุพลังงานที่พร้อมจะฉีกร่างเขาทุกเมื่อ เสี่ยวตู้เบิกตากว้าง "เจ้าคนบ้า! เจ้าคิดจะทำอะไร!" หลินฟานไม่ตอบ เขาเพียงแค่หลับตาลงและเปิดจิตรับสัมผัสจากหอคอย พลังปราณทั่วทั้งหอคอยเริ่มไหลเวียนเข้าสู่ร่างของเขาอย่างบ้าคลั่ง สถิติชั้นที่เจ็ดสิบสองถูกทำลายลงในพริบตาเดียว แสงสว่างจ้าเจิดจ้าขึ้นจนแม้แต่ศิษย์ที่เฝ้าหน้าหอคอยยังต้องยกมือขึ้นป้องตา แต่ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นสู่ชั้นที่เจ็ดสิบสาม เสียงกังวานดุจระฆังเทพเจ้าก็ดังขึ้นจากความว่างเปล่าข้างหูของเขา 'เจ้าไม่ใช่ผู้ที่ควรมาอยู่ตรงนี้... หลินฟาน' หลินฟานลืมตาโพลง ร่างเงาของผู้อาวุโสท่านหนึ่งที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนปรากฏขึ้นจากความมืดมิดในชั้นที่เจ็ดสิบสาม ชายชราคนนั้นถือตะเกียงเก่าๆ เล่มหนึ่ง ในตะเกียงไม่มีเปลวไฟ แต่กลับมี 'เศษเสี้ยววิญญาณ' ของคนในตระกูลหลินที่ถูกกวาดล้างไปเมื่อสิบปีก่อนกักขังอยู่ ความโกรธแค้นที่อัดอั้นมานานปะทุขึ้นในอกจนแทบสำลักเลือด หลินฟานกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ นี่ไม่ใช่แค่หอคอยฝึกฝน แต่มันคือคุกมืดที่กักขังความลับของตระกูลเขาเอาไว้! "นั่นท่านปู่ของข้า..." หลินฟานกัดฟันกรอด เสียงสั่นเครือด้วยความอาฆาต ก่อนที่เขาจะทันได้ถามไถ่ ชายชราปริศนาก็เลื่อนตะเกียงเข้าใกล้ใบหน้าเขา แล้วเป่าเปลวไฟที่มองไม่เห็นให้ดับลง ความมืดมิดเข้าครอบงำหอคอยทั้งชั้น เสี่ยวตู้คำรามก้องอย่างบ้าคลั่ง แต่ในวินาทีนั้นเอง พื้นหอคอยกลับแยกออกเป็นรอยแยกมิติที่ดึงเอาทั้งหลินฟานและพยัคฆ์มังกรตกลงไปสู่ห้วงเหวที่ไม่มีใครรู้จัก หอคอยร้อยชั้นที่เคยสั่นสะเทือนพลันเงียบสนิทลงราวกับไม่เคยมีสิ่งใดเกิดขึ้น... ขอบพระคุณทุกท่านที่ยังคงติดตามการเดินทางของข้าและเจ้าก้อนขนจอมกวนประสาทเสี่ยวตู้จนถึงตอนนี้นะครับ ลั่วอสูรหมื่นภูผา -