สูตรอาหารเพิ่มพลังสัตว์เลี้ยง

"เก็บคัมภีร์ของพวกเจ้ากลับไปเถิด ท่านอาวุโสจาง ข้าเพียงแค่ยืมมาให้เสี่ยวตู้มันได้อ่าน... เอ้อ หรือจะเรียกว่า 'กิน' ดีล่ะ?" หลินฟานกล่าวพลางยกมือขึ้นแตะปลายจมูก ท่ามกลางบรรยากาศที่กดดันจนอากาศแทบกลายเป็นของแข็ง แรงกดดันจากปราณระดับเซียนที่แผ่ออกมาจากร่างของหญิงชราเบื้องหน้าทำเอาเม็ดทรายรอบกายแตกละเอียดเป็นผงธุลี หญิงชราในชุดคลุมสีเทาหม่นแค่นเสียงหึ ดวงตาคู่คมกริบดั่งใบมีดจับจ้องไปที่ก้อนกลมสีขาวขนปุยที่เกาะอยู่บนไหล่ของหลินฟาน "เดรัจฉานตัวนี้ เจ้าให้มันกลืนกินคัมภีร์ต้องห้ามแห่งหอคอยบรรพกาลเพียงเพราะอยากให้มันเติบโตงั้นรึ? เจ้ากำลังดึงหายนะมาสู่ตนเองโดยไม่รู้ตัว หลินฟาน!" "หายนะหรือครับ?" หลินฟานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ สายตาเขามองตรงไปยังหญิงชราโดยไม่มีความหวาดหวั่น "สำหรับผู้อื่นมันอาจเป็นหายนะ แต่สำหรับเสี่ยวตู้... มันคืออาหารมื้อพิเศษที่จะช่วยปลดล็อกพันธนาการที่เขากักขังไว้มานานแสนนานต่างหาก" เขากระซิบข้างหูเจ้าพยัคฆ์มังกรน้อย "เสี่ยวตู้ ได้เวลาเติมพลังแล้วนะ" เจ้าเสี่ยวตู้ที่ดูเหมือนจะเข้าใจสถานการณ์ดี มันเงยหน้าขึ้นจากอกเสื้อของหลินฟาน ดวงตากลมโตสีฟ้าครามวาวโรจน์ด้วยประกายแสงประหลาด มันอ้าปากกว้างจนเห็นเขี้ยวเล็กๆ ที่ดูคล้ายมุกใส ก่อนจะเปล่งเสียง 'กริ้ว' เบาๆ แต่กังวานดุจเสียงระฆังทอง ทันใดนั้น คัมภีร์เก่าแก่ที่อยู่ในมือหลินฟานซึ่งเคยเป็นเพียงแผ่นหนังสีน้ำตาล ก็เริ่มละลายกลายเป็นหยดน้ำแสงสีทองพุ่งเข้าสู่ปากของเจ้าสัตว์เลี้ยงตัวน้อย บรรยากาศรอบกายพลันเปลี่ยนไปจากความกดดันกลายเป็นความโกลาหล พลังงานธาตุในรัศมีร้อยลี้ถูกดึงดูดเข้ามาหามันราวกับพายุหมุน "หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" หญิงชราคำราม ร่างของนางพุ่งเข้าใส่หมายจะคว้าตัวเสี่ยวตู้ ทว่าหลินฟานกลับก้าวเท้าหลบอย่างช่ำชอง สายหมอกสีขาวพวยพุ่งออกมาจากฝ่าเท้าของเขาบดบังรัศมีของนางไว้ "ช้าก่อนครับท่านอาวุโส ดูให้ดีเถิดว่าสิ่งที่ท่านหวงแหนนักหนานั้น มันจะสร้างความอัศจรรย์ใจได้เพียงใด" ร่างกายของเสี่ยวตู้เริ่มขยายใหญ่ขึ้น ขนสีขาวที่เคยนุ่มฟูเริ่มเปลี่ยนเป็นเกล็ดมังกรกึ่งขนสัตว์ที่สะท้อนแสงสีเงินวาววับ จากที่เคยตัวเท่าแมวบ้าน บัดนี้มันขยายใหญ่ขึ้นจนมีความสูงถึงห้าฟุตในพริบตา พลังที่แผ่ออกมาจากร่างของมันหนักแน่นดุจภูเขาหมื่นลูกที่ทับถมกันอยู่บนแผ่นดิน แรงปะทะของลมปราณทำให้เสื้อผ้าของหลินฟานปลิวสะบัด รอยยิ้มมุมปากของเขาเผยให้เห็นถึงความภาคภูมิใจ หญิงชราถึงกับชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นตะลึง "นี่มัน... กลิ่นอายของสัตว์เทพในตำนานที่สูญพันธุ์ไปตั้งแต่ยุคบรรพกาล... พยัคฆ์มังกรสีเงิน!" เสี่ยวตู้ไม่ได้เพียงแค่ขยายร่าง แต่มันยังพ่นลมหายใจออกมาเป็นไอเย็นจัดที่เปลี่ยนผืนทรายกลายเป็นผลึกแก้วใส ชั่วขณะนั้นเอง มันหันมามองหญิงชราด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจการปกครอง ความรู้สึกที่ว่าตนเองเป็นเพียงมดปลวกผุดขึ้นมาในใจของหญิงชราโดยไม่อาจควบคุมได้ "เจ้านั่น... มันไม่ได้กินแค่ความรู้อัดแน่นในคัมภีร์ แต่มันกำลังวิวัฒนาการ!" นางพึมพำเสียงสั่น หลินฟานก้าวออกมาข้างหน้า ร่างกายของเขาดูสูงสง่าขึ้นเมื่อยืนเคียงข้างสัตว์เลี้ยงคู่ใจ "ข้าไม่ได้ขโมยเพื่อทำลายครับท่านอาวุโส แต่ข้ามาเพื่อ 'ปลุก' สัตว์เลี้ยงของข้าให้กลับไปสู่จุดสูงสุดเดิมของมัน และหากวันนี้ใครจะขัดขวาง... ก็ต้องถามดูก่อนว่า พลังทำลายล้างของสัตว์เลี้ยงตัวน้อยของข้า จะรับมือไหวหรือไม่" เจ้าเสี่ยวตู้คำรามออกมาหนึ่งครั้ง แรงกระแทกนั้นทำให้ท้องฟ้าเบื้องบนแยกออกเป็นสองส่วน เมฆาถูกฉีกกระชากจนมองเห็นช่องว่างมิติสีดำมืดมิดที่ปลายทาง ทว่าในจังหวะที่สถานการณ์กำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนก็ดังแทรกเข้ามาในความเงียบงัน มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของศัตรู แต่เป็นเสียงที่หลินฟานคุ้นเคยดีเสียจนหัวใจเต้นผิดจังหวะ เงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากม่านหมอกมิติด้านหลังหญิงชรา เขาคือชายในชุดขาวที่ปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่งด้วยหน้ากากเหล็กสีดำ กลิ่นอายของเขาร้ายกาจยิ่งกว่าหญิงชราผู้นี้หลายเท่าตัว "หลินฟาน... เจ้ากล้ามากที่พา 'กุญแจ' มาส่งถึงมือพวกเราโดยที่ไม่รู้ตัว" ชายปริศนาคนนั้นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะชี้ปลายนิ้วมาที่เสี่ยวตู้ที่กำลังขยายร่างอย่างบ้าคลั่ง "คัมภีร์เล่มนั้นไม่ใช่ของวิเศษ แต่มันคือตราประทับที่พันธนาการตัวตนที่แท้จริงของสัตว์อสูรตัวนี้ไว้ และตอนนี้... เมื่อเจ้าทำลายผนึกนั้นแล้ว สิ่งที่จะตื่นขึ้นมา จะไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเจ้าอีกต่อไป... แต่มันคือภัยพิบัติที่จะกลืนกินทั้งสวรรค์และปฐพี!" หลินฟานชะงักงัน หัวใจเขาสั่นไหวเมื่อเห็นดวงตาของเสี่ยวตู้เริ่มเปลี่ยนจากสีฟ้าคราม เป็นสีแดงฉานดั่งโลหิตที่อาบไปทั่วอาณาจักร! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับข้าและเสี่ยวตู้ในตอนนี้นะครับ - ลั่วอสูรหมื่นภูผา -