พบกับอาจารย์ที่เพี้ยนพอๆ กัน

"เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยให้เจ้าเดินผ่านประตูนั่นไปโดยไม่ทดสอบ 'ความเพี้ยน' ของเจ้าก่อนงั้นรึ?" เสียงทุ้มต่ำดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของหุบเขาเมฆาล่อง หลินฟานหยุดฝีเท้าทันที มือที่กำลังจะผลักบานประตูไม้เก่าคร่ำคร่าต้องชะงักงัน เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่จงใจปล่อยออกมาดั่งภูเขาทับถม มิใช่ไอสังหาร แต่เป็นไอพลังที่บริสุทธิ์จนน่าขนลุก เสี่ยวตู้ที่เกาะอยู่บนบ่าของหลินฟานแยกเขี้ยวขาววาววับ ขนสีขาวปุยเริ่มพองฟูขึ้นจนตัวโตกว่าปกติสองเท่า มันคำรามในลำคอเบาๆ คล้ายพยัคฆ์ที่กำลังขู่ศัตรูที่บังอาจมารบกวนการนอนของมัน "ศิษย์พี่คงไม่ใช่คนชอบเล่นซ่อนแอบตามพุ่มไม้นะครับ" หลินฟานกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย รอยยิ้มมุมปากเผยความเจ้าเล่ห์ออกมา "หากจะทดสอบ ก็ช่วยแสดงตัวออกมาให้ชัดเจนหน่อย จะได้ไม่ต้องเปลืองพลังปราณทำลายสวนสวยๆ ของท่านไปโดยใช่เหตุ" 'ฟึ่บ!' ร่างเงาสายหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าหลินฟานอย่างรวดเร็วราวกับภูตผี ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีครามซีดจาง ใบหน้าของเขาดูอ่อนเยาว์ผิดกับดวงตาที่ลึกซึ้งดั่งห้วงเหว ในมือของเขาไม่ได้ถือกระบี่วิเศษหรืออาวุธเซียนใดๆ แต่กลับถือ 'หม้อปรุงยา' ที่ก้นหม้อมีรอยร้าวและส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้งออกมา "เจ้ามีพยัคฆ์มังกรตัวน้อยที่น่าสนใจนี่นา..." ชายหนุ่มกล่าวพลางใช้นิ้วเคาะหม้อในมือเป็นจังหวะ "ข้าชื่อ 'หลางเทียน' ผู้ถูกตราหน้าว่าเป็นตัวประหลาดของสายหลัก ข้าได้ยินมาว่าเจ้าคือคนเดียวที่กล้าเก็บ 'สัตว์เลี้ยง' พลังทำลายล้างสูงแบบนี้ไว้ข้างกายโดยไม่กลัวว่าบ้านจะพังทลาย" หลินฟานมองหม้อในมืออีกฝ่ายแล้วเลิกคิ้ว "ศิษย์พี่หลางเทียน ท่านกำลังปรุงอะไรอยู่หรือครับ? กลิ่นมันเหมือนของเน่าที่ถูกทิ้งไว้ในแดนนรกสามปี" "ฮ่าๆๆ! นี่คือ 'โอสถระเบิดดวงดารา' สูตรปรับปรุงใหม่ที่ข้าทดลองมาตลอดสิบปี!" หลางเทียนหัวเราะเสียงดังสนั่นจนนกในละแวกนั้นแตกตื่น "ข้าไม่ได้ปรุงเพื่อรักษาบาดแผล แต่ข้าปรุงเพื่อระเบิดปราณภายในของข้าให้มันทะลวงถึงขีดจำกัดอย่างไรเล่า! เจ้าบ้าพอจะลองชิมสักเม็ดไหม?" บรรยากาศที่ควรจะเคร่งเครียดกลับกลายเป็นความเพี้ยนอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ หลินฟานสบตากับเสี่ยวตู้ที่ดูเหมือนจะถูกชะตากับชายคนนี้อย่างประหลาด มันกระโดดลงจากบ่าหลินฟานแล้วไปนั่งคลอเคลียขาของหลางเทียนอย่างเป็นกันเอง "ศิษย์พี่ครับ ข้ามีเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่กว่านั้นเยอะ" หลินฟานเก็บรอยยิ้มจางๆ แล้วเปลี่ยนเป็นแววตาจริงจัง "ตระกูลของข้าถูกทำลายด้วยพลังที่โลกนี้ยังไม่เข้าใจ ข้าต้องการคนที่มีวิธีคิดแบบ 'นอกกรอบ' และ 'วิปริต' พอที่จะช่วยให้ข้าเติบโตเหนือขีดจำกัดเดิมๆ ได้" หลางเทียนชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาของเขาเปลี่ยนจากความสนุกสนานเป็นความนิ่งสงบ เขาวางหม้อปรุงยาลงบนพื้นหญ้า ก่อนจะหยิบจอกชาขึ้นมาสองใบที่โผล่มาจากไหนไม่ทราบได้ "นอกกรอบน่ะรึ? เจ้าหนู... การบำเพ็ญเพียรในโลกนี้มันก็แค่การเดินตามรอยเท้าของคนตาย" หลางเทียนรินชาสีดำสนิทลงในจอก "ข้าไม่ฝึกกระบี่ เพราะข้าเห็นว่ากระบี่มันจำกัดจินตนาการ ข้าไม่ฝึกยันต์ เพราะมันไร้รสนิยม ข้าฝึก 'ความวุ่นวาย' ที่จะเปลี่ยนกฎสวรรค์ให้เป็นเพียงของเล่น" หลินฟานหยิบจอกชาขึ้นมาจิบโดยไม่ลังเล แม้จะรู้ว่ามันอาจเป็นยาพิษ รสชาติของมันขมปร่าดั่งยาพิษหมื่นปี แต่เมื่อลงสู่ท้อง มันกลับแตกซ่านกลายเป็นพลังงานมหาศาลที่ไหลวนไปตามจุดชีพจรอย่างรุนแรงจนหลินฟานต้องรีบโคจรปราณเพื่อระงับความเจ็บปวด "ดี... เจ้าทนพิษร้อนของชาข้าได้" หลางเทียนยิ้มกว้าง แววตาดูตื่นเต้นเหมือนเห็นของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจ "ตั้งแต่วันนี้ไป เจ้าจะมาเป็นศิษย์ร่วมอุดมการณ์ของข้า ไม่ใช่ในนามของศิษย์สายหลัก แต่ในนามของ 'ผู้รื้อถอนสวรรค์'" ขณะที่หลินฟานกำลังจะเอ่ยปากตอบตกลง ทันใดนั้น ท้องฟ้าเหนือหุบเขาเมฆาล่องก็เปลี่ยนเป็นสีเลือด สัตว์อสูรทั่วทั้งหุบเขาต่างก้มหัวลงด้วยความหวาดกลัว แรงกดดันระดับเซียนชั้นสูงที่กดทับลงมาทำให้หลินฟานถึงกับกระอักเลือดคำโต ม่านพลังมิติฉีกขาดออกเป็นช่องโหว่ ร่างของสตรีในชุดขาวบริสุทธิ์เหาะลงมาจากสรวงสวรรค์ มือของนางถือกระบี่ที่เปล่งแสงสีทองจนแสบตา นางไม่ได้มาเพื่อทักทาย แต่มาเพื่อเอาชีวิตของใครบางคนในที่แห่งนี้ "หลางเทียน! เจ้ากล้าขโมย 'คัมภีร์ต้องห้าม' จากหอคอยบรรพกาลมาให้เดรัจฉานตัวน้อยนี่หรอกรึ!" นางตวาดเสียงก้อง พลังปราณที่นางปลดปล่อยออกมาเพียงหยิบมือ ก็สามารถทำให้ภูเขาทั้งลูกที่พวกเขายืนอยู่สั่นสะเทือนจนแทบถล่มลงมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของหลินฟานและเสี่ยวตู้มาถึงตอนนี้นะครับ! - ลั่วอสูรหมื่นภูผา