เสี่ยวตู้โชว์พลังร่างแปลง

"เจ้าบอกว่าพยัคฆ์ขี้เรื้อนตัวนี้คือภัยพิบัติงั้นรึ?" เสียงของหลินฟานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด กลิ่นไอสังหารจากยอดฝีมือแห่งสำนักเมฆาคล้อยแผ่ซ่านจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยว แต่ชายหนุ่มเพียงแค่ยืนกอดอก แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองไปยังศัตรูเบื้องหน้าที่กำลังขยับอาวุธระดับนภาเข้าใกล้เขาขึ้นทุกขณะ เสี่ยวตู้ที่นั่งอยู่บนไหล่ของหลินฟานส่งเสียง 'คิ้วๆ' ในลำคอเบาๆ ขนสีขาวบริสุทธิ์ของมันลู่ลงเล็กน้อยเหมือนกำลังหงุดหงิดที่ถูกดูแคลน ดวงตาสีอเมทิสต์ของมันฉายแวววาวโรจน์แปลกประหลาด "ฟานเอ๋อร์... เจ้ายังจะเล่นตลกอยู่อีกหรือ" ผู้อาวุโสสี่แห่งสำนักเมฆาคล้อยแค่นเสียงเย็น "มังกรบรรพกาลสูญสิ้นไปนับหมื่นปี สิ่งที่เจ้าครอบครองเป็นเพียงเดรัจฉานกลายพันธุ์ที่ติดเชื้อโชคชะตาแห่งหายนะ ส่งมอบมันมาให้เราสังหารเสีย ก่อนที่เจ้าจะถูกฝังไปพร้อมกับสัตว์เลี้ยงอัปลักษณ์ตัวนี้" หลินฟานแค่นหัวเราะในลำคอ แววตาที่ดูขี้เล่นเมื่อครู่พลันเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก "อัปลักษณ์? ข้าว่าเจ้าควรส่องกระจกดูเงาหัวตัวเองก่อนจะวิจารณ์งานศิลปะชั้นยอดของข้า" เขาเลื่อนมือไปลูบหัวเสี่ยวตู้อย่างแผ่วเบา "เอาล่ะเจ้าตัวดี... ได้เวลาเปลี่ยนบรรยากาศกันหน่อยแล้ว อย่าให้ใครต้องมาดูถูกบ้านของเราอีก เข้าใจไหม?" เสี่ยวตู้กระโดดลงจากไหล่ของเขา ร่างเล็กจ้อยที่มีขนาดเท่าแมวบ้านเริ่มสั่นไหว ผิวหนังสีขาวประดุจหิมะเริ่มแผ่รังสีแห่งดวงดาวออกมา ท้องฟ้าเบื้องบนที่เคยแจ่มใสพลันมืดครึ้มลงฉับพลัน แรงกดดันมหาศาลที่ทำเอาเหล่าศิษย์สำนักเมฆาคล้อยถึงกับกระอักเลือดกองลงกับพื้น *ครืนนนนนนนนน!* เสียงคำรามต่ำลึกดังกึกก้องไปถึงจิตวิญญาณ ร่างของเสี่ยวตู้ขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังทัศนียภาพเบื้องหน้า ขนสีขาวเปลี่ยนสภาพกลายเป็นเกล็ดมังกรสีครามเหลือบทองสะท้อนแสงอาทิตย์จนแสบตา กรงเล็บที่เคยอ่อนนุ่มเปลี่ยนเป็นคมกริบดุจมีดพยัคฆ์สวรรค์ ปีกมังกรกว้างใหญ่กางออกสยายจนปลายปีกแตะขอบฟ้า ร่างแปลงในตำนาน—พยัคฆ์มังกรบรรพกาล ปรากฏกายขึ้นในรูปลักษณ์ที่สง่างามและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าบันทึกใดในตำรา! "นั่นมัน... สัตว์อสูรระดับใดกัน!" ผู้อาวุโสสี่เบิกตากว้างจนแทบถลนออกจากเบ้า ความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นเหลือเพียงความหวาดกลัวที่สั่นสะท้านไปถึงกระดูกสันหลัง เสี่ยวตู้ไม่ได้รอให้ศัตรูตั้งตัว มันสะบัดหางเพียงครั้งเดียว แรงลมมหาศาลก็ซัดร่างเหล่าผู้อาวุโสกระเด็นไปคนละทิศคนละทาง กรงเล็บขนาดยักษ์ตบลงบนผืนดินจนเกิดรอยแยกเป็นทางยาวนับร้อยลี้ มันคุมทิศทางสู้ด้วยพลังปราณดวงดาวที่พุ่งพล่าน ร่างของมันพุ่งทะยานผ่านหมู่เมฆราวกับดาวตกสีคราม ทุกที่ที่มันเคลื่อนผ่าน มิติบิดเบี้ยวและแตกสลายเสมือนกระจกที่ถูกทุบ หลินฟานยืนมองอยู่เบื้องล่างด้วยรอยยิ้มมุมปาก เขาหยิบจอกสุราขึ้นมาจิบเบาๆ ราวกับกำลังชมการแสดงละครเวทีที่สนุกที่สุดในชีวิต "อย่ามัวแต่เล่นสิเสี่ยวตู้ จัดการให้จบก่อนที่ข้าวเย็นข้าจะเย็นชืดไปเสียก่อน" พยัคฆ์มังกรยักษ์หันกลับมาคำรามรับคำสั่ง เสียงนั้นทำให้ขุนเขาโดยรอบสั่นไหวอย่างรุนแรง มันอ้าปากกว้าง พลังงานเข้มข้นควบแน่นเป็นลูกแก้วดวงดาวที่ส่องสว่างยิ่งกว่าดวงอาทิตย์ในมือของมัน เป้าหมายคือใจกลางค่ายกลป้องกันของสำนักเมฆาคล้อยที่คิดจะปิดล้อมพวกเขา แต่ในวินาทีที่แสงแห่งการทำลายล้างกำลังจะปลดปล่อยออกมา เงาสีดำลึกลับสายหนึ่งก็พุ่งวาบผ่านกลางอากาศเข้ามาคั่นกลางระหว่างเสี่ยวตู้กับค่ายกลนั้น กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากเงาสีดำนั้น... มันช่างคุ้นเคยและน่าสะพรึงกลัวเสียจนหลินฟานต้องชะงักมือที่ถือจอกสุราค้างไว้ ร่างนั้นค่อยๆ ปรากฏชัดขึ้น เผยให้เห็นชายชราในชุดคลุมสีเทาขาดวิ่นที่หลินฟานไม่มีวันลืมเลือน ชายผู้ที่เคยสลักตราประทับแห่งความตายไว้บนหลังของบิดาเขาเมื่อสิบปีก่อน "เจ้าเด็กน้อย... กาลเวลาช่างเล่นตลกจริง ๆ ที่ได้พบเจ้าในสภาพที่ถือครองอำนาจเช่นนี้" ชายชรากล่าวพลางยกมือขึ้น มือเพียงข้างเดียวของเขากลับสามารถหยุดยั้งลูกแก้วพลังทำลายล้างของเสี่ยวตู้ได้อย่างง่ายดายด้วยนิ้วเพียงนิ้วเดียว หลินฟานขมวดคิ้วแน่น ความเกลียดชังที่เก็บซ่อนไว้ในก้นบึ้งของหัวใจปะทุขึ้นราวกับลาวาเดือด เขาขยับก้าวไปข้างหน้า แต่ก่อนจะได้เอ่ยปาก เสียงทุ้มต่ำของชายชราก็ดังแทรกขึ้นมาพร้อมความจริงที่ทำให้หัวใจเขาแทบหยุดเต้น "เจ้ายังไม่รู้อะไรอีกมาก... ความจริงเกี่ยวกับการล่มสลายของตระกูลเจ้า ไม่ได้เริ่มที่นี่ แต่มันเริ่มจากคนที่เจ้าเรียกว่า 'ท่านอา' ผู้แสนดีของเจ้าต่างหาก" ด้วยความเคารพและมิตรภาพแห่งยุทธภพ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา —