การล้อมปราบศิษย์สำนัก

กระบี่สามเล่มพาดผ่านลำคอของหลี่อี้ในระยะห่างเพียงลมหายใจกั้น คมกระบี่อาบด้วยพิษสีม่วงเข้มที่ส่งกลิ่นเหม็นเน่าราวกับซากศพเน่าเฟะในสนามรบ ศิษย์สำนักกระบี่นภาทั้งสามคนแย้มยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาของพวกมันเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความสะใจที่ได้เหยียบย่ำผู้ที่เคยอยู่สูงกว่า "หมดเวลาเล่นสนุกแล้ว ศิษย์น้องหลี่... ส่งหินวิญญาณดารามาเสียดีๆ หรือไม่ก็ทิ้งหัวไว้บนพื้นตรงนี้ เลือกเอา" หลี่อี้กัดฟันกรอดจนเลือดสดๆ ไหลซึมออกจากมุมปาก ร่างกายของเขาอาบไปด้วยโลหิตจากบาดแผลฉกรรจ์นับไม่ถ้วน แต่แววตายังคงแข็งกร้าวไม่ยอมจำนน เขากวาดสายตามองเพื่อนพ้องร่วมสำนักที่นอนบาดเจ็บระเนระนาดอยู่เบื้องหลัง หัวใจของเขารู้สึกเจ็บปวดราวกับถูกไฟแผดเผา ความไร้พลังในยามนี้มันช่างน่าสมเพชเสียจริง ทว่า ในวินาทีที่คมกระบี่กำลังจะกดลึกลงไปเพื่อปลิดชีพ... *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดกัมปนาทดังสนั่นหวั่นไหวราวกับท้องฟ้ากำลังจะพังทลาย คลื่นกระแทกอันทรงพลังพัดพาฝุ่นผงและเศษซากหินกระเด็นลอยเคว้งคว้าง แรงกดดันระดับหลอมรวมวิญญาณที่น่าสะพรึงกลัวกดทับลงมาจนศิษย์สำนักกระบี่นภาทั้งสามคนถึงกับเข่าทรุด กระบี่ในมือสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ ควันสีขาวกลุ่มหนึ่งม้วนตัวลงมาจากยอดไม้เบื้องบนอย่างสง่างาม "พวกเจ้า... รังแกคนหมู่มากเกินไปหน่อยแล้วกระมังครับ" น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลแต่แฝงไว้ด้วยจิตสังหารอันเย็นเยียบเอ่ยขึ้น หลินฟานก้าวเดินออกมาจากกลุ่มควัน ร่างกายสวมชุดคลุมสีขาวสะอาดตาที่ไม่มีรอยเปื้อนแม้แต่น้อย มือขวาไขว้หลัง มือซ้ายถือพัดจีบกระดาษที่หุบสนิท ท่าทางของเขาราวกับคุณชายสำราญที่เดินเล่นชมสวนดอกไม้ หาใช่ผู้ที่กำลังจะเข้ามาสังหารคนไม่ หลี่อี้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ศิษย์พี่หลิน..." "พักผ่อนเสียเถอะหลี่อี้ ที่เหลือปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง" หลินฟานปรายตามองเพื่อนร่วมสำนักด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงวูบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับศิษย์สำนักกระบี่นภาทั้งสามด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ไอ้... ไอ้สารเลวหลินฟาน! แกกล้าดียังไงมาสอดเรื่องของสำนักกระบี่นภา!" หัวหน้ากลุ่มศิษย์สำนักกระบี่นภากัดฟันตะโกนลั่น แม้ขาจะสั่นพับๆ ด้วยแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างของหลินฟาน แต่ศักดิ์ศรีจอมปลอมก็ยังทำให้มันฝืนยืนหยัด หลินฟานหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "สำนักกระบี่นภา? ฮ่าๆๆ... ฟังดูยิ่งใหญ่คับฟ้าดีนี่ครับ แต่เสียดายที่ในสายตาของข้า พวกเจ้าก็เป็นแค่สุนัขลอบกัดกลุ่มหนึ่งเท่านั้น" "สามหาว! ตายซะเถอะ!" ศิษย์สำนักกระบี่นภาทั้งสามทนความอัปยศไม่ไหว พวกมันประสานกระบี่พุ่งเข้าใส่หลินฟานพร้อมกันจากสามทิศทาง ประกายกระบี่เจิดจ้าแปรเปลี่ยนเป็นพายุคมดาบที่พร้อมฉีกร่างคู่ต่อสู้เป็นชิ้นๆ หลินฟานไม่แม้แต่จะขยับเท้าถอยหลัง เขายกพัดในมือขึ้นปัดป้องอย่างไม่รีบร้อน ทุกย่างก้าว ทุกการสะบัดพัด ล้วนเต็มไปด้วยความนุ่มนวลแต่เฉียบคม ราวกับกำลังร่ายรำท่ามกลางสายฝน *เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!* ประกายไฟจากการปะทะแตกกระจายราวกับดอกไม้ไฟ หลินฟานพลิกตัวหลบคมกระบี่พิษได้อย่างงดงาม ก่อนจะใช้ด้ามพัดกระแทกเข้าที่จุดชีพจรกลางอกของศิษย์คนแรกอย่างแม่นยำ *อั๊ก!* ศิษย์คนนั้นกระอักเลือดคำโต ร่างลอยกระเด็นไปกระแทกกับโขดหินเบื้องหลังจนหมดสติทันที "คนที่สอง..." หลินฟานพึมพำเบื้องหน้าศิษย์คนที่สองที่กำลังหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ร่างกายของมันแข็งทื่อราวกับถูกสาปเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของหลินฟาน—ดวงตาที่สงบนิ่งดั่งห้วงมหาสมุทร แต่วินาทีต่อมากลับแปรเปลี่ยนเป็นหลุมดำที่ดูดกลืนวิญญาณ ในจังหวะนั้นเอง ที่ไหล่ซ้ายของหลินฟานมีสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วโผล่ขึ้นมา... "แฮ่ก!" เสี่ยวตู้ พยัคฆ์มังกรบรรพกาลขนปุยสีขาวราวกับหิมะ ส่งเสียงขู่คำรามเลียนแบบเสือตัวใหญ่ แต่น้ำเสียงและท่าทางของมันกลับน่ารักน่าเอ็นดูจนผู้พบเห็นแทบจะละลาย ร่างกลมป้อมเอามือเล็กๆ ปิดปากหาวหวอดหนึ่งที ราวกับเบื่อหน่ายการต่อสู้ตรงหน้าเต็มทน ศิษย์สำนักกระบี่นภาที่เหลืออยู่สองคนเห็นสัตว์เลี้ยงตัวจิ๋วก็เผลอหัวเราะเยาะออกมาด้วยความดูแคลน "ฮ่าๆๆ! เอาแมวหน้าโง่มาสู้เนี่ยนะ หลินฟาน แกเสียสติไปแล้ว—" ยังไม่ทันที่คำพูดจะขาดคำ เสี่ยวตู้ก็หายลับไปจากไหล่ของหลินฟาน *ฟึบ!* ความเร็วระดับฉีกกระชากมิติทำให้ม่านตาของศิษย์สำนักกระบี่นภาหดแคบลงเหลือเพียงเท่าเมล็ดถั่ว ร่างสีขาวพุ่งผ่านอากาศราวกับสายฟ้าแลบ *ฉัวะ!* เสียงเนื้อและกระดูกถูกฉีกขาดดังขึ้นเบื้องหน้า พยัคฆ์มังกรน้อยปรากฏกายอีกครั้งบนโขดหินเบื้องสูง มันสะบัดอุ้งเท้าเล็กๆ ของตนเองเบื้องหน้าอย่างไม่ใส่ใจ บนเล็บสีขาวสะอาดมีหยดเลือดสดๆ ไหลหยดลงสู่พื้นดินทีละหยด ศิษย์สำนักกระบี่นภาคนที่สองเบิกตากว้าง มือทั้งสองข้างกุมลำคอของตัวเองที่เริ่มมีรอยปริแยกบางๆ เลือดสีแดงฉานพุ่งทะลักออกมาตามง่ามนิ้ว ร่างของมันล้มฟุบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรงโดยไม่มีโอกาสได้ส่งเสียงร้อง เหลือเพียงหัวหน้ากลุ่มคนสุดท้ายที่ตอนนี้สติหลุดกระเจิงไปไกล เข่าทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น ตัวสั่นเทายังกะลูกนกตกน้ำ ดวงตาเบิกโพ้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ยามที่มองเจ้าพยัคฆ์มังกรขนปุยที่กำลังเลียอุ้งเท้าตัวเองอย่างอารมณ์ดี "ปะ... ปีศาจ... พวกแกมันปีศาจ!" ศิษย์คนสุดท้ายกรีดร้องสติแตก หลินฟานเดินเข้าไปใกล้ชิด ชายหนุ่มย่อตัวลงเล็กน้อย วางมือข้างหนึ่งบนหัวของเสี่ยวตู้ที่ส่งเสียงคราง "ครี้กๆ" อย่างออดอ้อน พร้อมกับส่งยิ้มสุภาพให้ชายหนุ่มที่กำลังหวาดกลัว "โลกใบนี้กว้างใหญ่ไพศาลนักหลีกเลี่ยงได้ก็ไม่ควรหาเรื่องใส่ตัวนะครับ... บอกหัวหน้าของพวกเจ้าที่หลบอยู่หลังพุ่มไม้ตรงนั้นด้วยว่า หากยังกล้าส่งสุนัขรับใช้มาสร้างความรำคาญอีก ข้าจะไม่ใจดีแค่สั่งสอนเพียงเท่านี้" สิ้นคำพูดของหลินฟาน ลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งก็พุ่งทะยานจากปลายนิ้วของเขาไปยังพุ่มไม้ทึบเบื้องไกลทันที *ตูม!* พุ่มไม้หนาทึบแหลกละเอียดเป็นจุล พร้อมกับเงาร่างสายหนึ่งที่กระอักเลือดพุ่งทะยานหนีหายเข้าไปในความมืดด้วยความเร็วแสง ทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามด้วยความเจ็บแค้นที่ค่อยๆ จางหายไปในสายลม หลี่อี้และเพื่อนพ้องที่นั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมดต่างอ้าปากค้างด้วยความตะลึงงัน พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าหลินฟานจะแข็งแกร่งและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ หลินฟานหันกลับมาปัดเศษฝุ่นบนบ่าเบาๆ ก่อนจะส่งยิ้มเป็นมิตรให้หลี่อี้ "รีบทำแผลกันเถอะครับ เรายังมีทางอีกยาวไกลที่ต้องเดินร่วมกัน" ท่ามกลางบรรยากาศที่เริ่มสงบลงและความโล่งอกของทุกคน ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า... ในเงื้อมเงาของต้นไม้ใหญ่ห่างออกไปร้อยเมตร ร่างในชุดคลุมสีดำสนิทผู้หนึ่งกำลังยืนกอดอกมองเหตุการณ์ทั้งหมดด้วยแววตาพินิจพิเคราะห์ บนหน้ากากเงินที่สวมใส่มีสลักลวดลายรูปอสูรโบราณที่กำลังแยกเขี้ยวคำรามอย่างน่าสยดสยอง และที่น่าตกใจยิ่งกว่าคือ... กลิ่นอายลมปราณที่แผ่ออกมาจากร่างนั้น ช่างคุ้นเคยกับปมในอดีตที่หลินฟานตามหามาตลอดชีวิตราวกับเป็นเงาตามตัว! — ด้วยความเคารพและมิตรภาพแห่งยุทธภพ — ลั่วอสูรหมื่นภูผา —